Relax your midlife

.... met wie kan ik nu op reis 🙈🙈

Nee serieus.... dat was natuurlijk niet dé moeilijkheid, maar wel één van de vragen die ik me stelde.
En zeker omdat bij de scheiding veel gemeenschappelijke vrienden wegvielen. En zeker omdat vrouwen in midlife tieners hebben, die misschien minder interesse hebben om mee te gaan als het geen gezinsvakantie met beide ouders is. En zeker omdat ik geen collega's heb..

En nu, anderhalf jaar later, ben ik met mijn kids naar IJsland geweest in de winter, met mijn dochter naar Polen deze zomer, zal ik nog naar mijn familie in Spanje gaan samen met mijn neef en zijn vrouw, en ga ik in september drie dagen naar Keulen.

En weet je wat het mooiste is? Dit overkwam me allemaal. Ik heb er niet mijn best voor moeren doen, ik heb er niemand speciaal voor moeten zijn. Het enige wat ik moest doen in de donkere periodes was voelen, niets forceren en vertrouwen.

En nan wat was de duisternis donker!

Maar wat me verbaasde was vooral dit. Ook al voelde de eenzaamheid vaak diep en wanhopig, en ben ik door veel gegaan alleen.... toch was iik nooit helemaal alleen. Steun rolde mijn leven binnen in de vorm van financiële mogelijkheden, in de vorm van vrienden en familie die me hielpen of incheckten, in de vorm van professionals die me ondersteunden, in de vorm van inzichten die ik kreeg, en in de vorm van verlangens die ik diende re volgen.

Ik heb nooit mijn best gedaan om ook maar iets te verkrijgen. Het enige wat ik gedaan heb is eerlijk kijken naar mezelf., en rauwe, pure, echte, doorvoelde keuzes gemaakt.
En er waren momenten dat het even leek alsof ik in een vacuüm leefde, alsof er niemand was. Dje momenten zijn zo nodig. Ze laten je zien dat je het kan, alleen zijn. Dat je niet afhankelijk bent van de aanwezigheid van anderen. Ze laten je zien dat je jezelf niet meer verlaat in functie van contact met een ander, en dat jij dat kunt dragen. En net deze trouw aan je diepere kern die leeft onder de lagen van eenzaamheid en paniek, leer jij 100% jezelf te dragen. En bevrijd jij iemand anders van die last.
En dan, wonder boven wonder, komt hulp en liefde langs zo veel kanten naar ons toe. 🤍

...de massage bij mij beter is dan in het kuuroord waar ze verbleef met haar man.
Tja.... 🤷‍♀️

What can I say? I know what I'm doing....

Daar zijn ze mis in! 😄. Ik heb nooit boterhammen voor een man gesmeerd, ik heb nooit voorrang gegeven aan eten maken, ik heb nooit soep naar de buren gebracht.

MAAR

Emotioneel heb ik mezelf wel altijd weggecijferd. Verwachtingen van anderen voel ik feilloos aan. 'Voor de lieve vrede' liet ik bij iedereen een andere versie van mezelf zien.

Bij de persoon die ik enkele maanden geleden leerde kennen, pakte dit patroon niet. Hij ging recht naaar mijn kern. Geen stroop om de mond, geen geiten-wollen-sokken fluffy spiritualiteit, geen harde bolster waar hij zachtheid spotte.

It freaked me out! Geen maskers, hij keek er dwars doorheen. Terwijl al mijn overlevingsmechanismen vlijtig controle probeerden te houden, neutraliseerde hij met geduld elke baksteen van mijn muur rond mijn hart.

Het intense contact kon niet blijven bestaan. Het was als schrikken van je eigen spiegelbeeld. En de rouw sneed diep. Want met dat mijn spiegel verdween, leek het alsof ik een stuk van mezelf was verloren.

Maar in werkelijkheid is het aan mij om me te herinneren wat hij me heeft laten zien. En dat was....dat voor de eerste keer in mijn leven een man echt geïnteresseerd was in hoe ik me voelde. Met gerichte vragen, die recht naar mijn emotionele laag gingen, voelde ik me gezien als nooit tevoren.

En met dat onze wegen scheidden, bleef de impact diep nazinderen in mij. Hij opende een deur. Hij zag mij zonder maskers en de impact van dat gevoel vergeet ik nooit.

Hij vervulde deze behoefte, terwijl ik nog niet eens wist dat ik ze had.

En toen de rouw ging liggen, het verdriet rustiger werd en mijn verstand helderder, begon ik het cadeautje te zien dat hij me gaf. De uitnodiging meer en meer ongecensureerd mezelf te zijn, want er zijn mensen die dat kunnen dragen. Er zijn mensen voor wie ik niet te veel ben. Het bewijs was geleverd dat ze bestaan.

Elk contact maakt iets in ons wakker. Je moet het alleen kunnen zien door de tranen heen.

Als lifedesign coach help ik je contact maken met je diepere lagen.
Wees welkom.
Vicky

Het leven is iets levends. De mensen die nu denken 'euh...wat?'.... scrol maar verder.
Er zijn ook mensen die onmiddellijk weten wat ik bedoel. Het is niet natuurlijk om nu al je hele leven te weten wat je wilt doen. Het is niet natuurlijk om nu een beslissing te maken en die nooit meer te evalueren. Het is niet natuurlijk om altijd de diepgaande te zijn. Het is niet natuurlijk om altijd grappig, altijd opgewekt, altijd depressief, altijd zorgzaam, altijd zeker, altijd twijfelend, altijd luchtig, bang of boos te zijn.
Het is niet natuurlijk om altijd te leven volgens de klok. Het is niet natuurlijk om nooit te leven volgens de klok.

Alles is in beweging. Altijd. Geen enkele beslissing blijft. Alles gaat ooit weg. Ga voor je dromen, hou vol als het moeilijk is, en verander van koers als het niet meer klopt.

Je mag doorzetten, je mag opgeven. Je moet niet je leven lang dezelfde mening houden.. We zijn hier om te groeien.

Het punt is niet of je wilt volhouden of opgeven. Het punt is ... dat je je meest authentieke leven leidt als je dit constant evalueert, en daarnaar handelt.

Klopt jouw leven nog?

Midlife is voor veel vrouwen een uitnodiging om die evaluatie te maken. Omdat hormonen ons niet meer toelaten ons te verstoppen voor onszelf.

But believe me.... een midlifecrisis is zoveel erger als je nooit die evaluatie gemaakt hebt voor jezelf. Het is beter om constant wat bij te sturen dan in een keer drastisch een andere koers te varen.

Het finetunen van die radertjes is belangrijk.

Lifedesign coaching leert je om dieper in te tunen op je diepere lagen, en biedt je zo ondersteuning in drastische levenskeuzes, maar helpt je ook voor de rest van je leven je koers bijstellen, elke dag.

Met liefde, Vicky

Het voelen van verdriet doe je alleen. Ik bedoel, er is wel een samen... maar het voelen, dat doe je alleen.
Daar kan in het beste geval iemand bij zitten die het begrijpt. Maar het ben jij die er in moet durven gaan.

Ik mis mensen die zowel mijn kracht, mijn licht, mijn no- nonsens-gehalte, als mijn donkerte aankunnen. Ze hoeven dat niet te dragen. Maar ik wil mijn leven delen met mensen die weten wat het is. All of it. The good, the bad and the ugly.

In midlife is niemand ongehavend aangekomen. Ik ken mannen die weduwnaar zijn en daarna gescheiden, ik ken vrouwen die voor de vierde keer opnieuw moeten beginnen.

Het vraagt om aandacht. Emotie vraagt om aandacht. The only way is through. Zeker in midlife. Zeker bij vrouwen in midlife. Zeker bij moodswings, of depressie door hormonale veranderingen.

Veken willen het weg. Ik... ik zoek het graag op. Omdat ik in midlife de grootste donkerte heb gekend maar ook de diepste vreugde. Ik geloof nog altijd dat die moodswings er niet zomaar zijn.

Wat ik geloof? Dat het lichaam oude pijn eruit gooit. En wat daar 45 jaar gezeten heeft, kan er niet op enkele maanden uit. Maar ik geloof dat de moodswings een functie hebben.

Wat geloof jij?