Forma Fera

Przepraszam.

Nie znajduję bardziej szczerego słowa, od którego mogłabym zacząć ten list.

Wiem, że jeszcze wielu rzeczy nie rozumiesz. Prawda jest taka, że ja również nie zawsze je rozumiem.

Ludzie często mówią:

— Nikt nie rodzi się z umiejętnością bycia rodzicem.

I pewnie mają rację. Tylko czasem zastanawiam się, czy rodzicielstwa w ogóle można nauczyć się do końca.

Nie znam odpowiedzi.

Tak samo jak nie znam odpowiedzi na wiele innych pytań.

Przepraszam Cię, synku, że nie wiedziałam od początku, jak być idealną mamą.

Że uczę się tego razem z Tobą.

Że czasami próbuję, a mimo najlepszych intencji popełniam błędy.

Wiem, że nieraz kładłeś się spać zły na mnie, a ja nie potrafiłam znaleźć właściwych słów, żeby wszystko naprawić.

Czasem trudno mi przyznać, że przesadziłam.

Czasem jestem zmęczona, uparta, przytłoczona obowiązkami i dopiero później zastanawiam się, czy zrobiłam dobrze.

Ale kocham Cię.

Wiesz o tym, prawda?

Przepraszam za wszystkie chwile, kiedy podniosłam głos, zanim zapytałam, co naprawdę się wydarzyło.

Za kary i zakazy, których być może wtedy nie rozumiałeś.

Za momenty, kiedy moja troska wyglądała bardziej jak złość niż miłość.

Jeśli kiedykolwiek usłyszałeś ode mnie:

— Mam już wszystkiego dość. Chciałabym gdzieś wyjechać i mieć chwilę spokoju…

to proszę, pamiętaj:

Nigdy nie chciałam uciekać od Ciebie.

Czasami chciałam tylko na chwilę uciec od własnego zmęczenia, braku cierpliwości i poczucia, że nie daję sobie rady tak dobrze, jak powinnam.

Bo po niejednej naszej kłótni siedziałam później sama i zastanawiałam się:

„Dlaczego bycie mamą osoby, którą kocham najbardziej na świecie, potrafi być jednocześnie tak piękne i tak trudne?”

Przepraszam za to, że czasami jestem mieszaniną mamy, którą chciałabym być, i tej, którą obiecywałam sobie, że nigdy nie zostanę.

Przepraszam za zabawy, podczas których mnie zabrakło, bo trzeba było zrobić pranie, ugotować obiad, odpisać na wiadomość, posprzątać albo załatwić kolejną z tysiąca „pilnych” rzeczy.

Czasami podnoszę wzrok znad codziennych obowiązków i nagle widzę, że znowu urosłeś.

Twoja ulubiona bluza jest za mała.

Zabawka, którą jeszcze niedawno dostałeś pod choinkę i wszędzie ze sobą nosiłeś, leży zapomniana w kącie.

Masz nowe zainteresowania.

Nowe żarty.

Nowe pytania.

I wtedy ściska mnie w sercu jedna myśl:

Dorastasz, a ja czasami jestem tak zajęta życiem, że nie zauważam, jak szybko to się dzieje.

Przepraszam, jeśli czasem masz wrażenie, że dostajesz ode mnie tylko połowę uwagi.

Naprawdę się staram.

Nie obiecuję, że od jutra będę mamą bez błędów.

Pewnie jeszcze nieraz stracę cierpliwość.

Nieraz powiem coś nie tak.

Nieraz będę żałować swojej reakcji.

Ale obiecuję jedno:

będę próbowała słuchać Cię uważniej.

Częściej odkładać telefon.

Zostawiać niepozmywane naczynia, jeśli właśnie będziesz chciał mi coś opowiedzieć.

Przytulać Cię trochę dłużej.

I przypominać sobie, że pewnego dnia zatęsknię nawet za tym bałaganem, hałasem i tysiącem pytań.

Bo dzieciństwo nie trwa wiecznie.

A ja nie chcę obudzić się któregoś dnia i zrozumieć, że przez całe lata pilnowałam porządku w domu, a przegapiłam najważniejsze chwile.

Kocham Cię bardziej, niż potrafię powiedzieć.

I nawet jeśli nie zawsze jestem taką mamą, jaką chciałabym być, każdego dnia próbuję być dla Ciebie trochę lepsza.

Z miłością i całą szczerością — Mama.

Nie zostałaś stworzona po to, żeby samotnie dźwigać emocjonalny, fizyczny i psychiczny ciężar wszystkich domowników. Dom, dzieci, pranie, zakupy, gotowanie, szkolne zebrania, wizyty u lekarza i pamiętanie o tysiącu drobiazgów nie powinny należeć wyłącznie do Ciebie. Zwłaszcza gdy oczekuje się jeszcze, że wykonasz wszystko spokojnie i z uśmiechem.

Dzieci również mogą mieć obowiązki dostosowane do swojego wieku. Mogą posprzątać zabawki, nakryć do stołu, włożyć naczynia do zmywarki czy przygotować plecak na następny dzień. Twój mąż także jest dorosłym człowiekiem i pełnoprawnym członkiem rodziny, a nie gościem, któremu należy wszystko podać.

Nie powtarzaj sobie, że jeśli Ty czegoś nie zrobisz, to nie zrobi tego nikt. To przekonanie nie świadczy o Twojej sile. Powoli odbiera Ci energię i zamyka Cię w niewidzialnej klatce, której drzwi każdego dnia sama mocniej zatrzaskujesz.

Wiesz, co dzieje się, kiedy bierzesz na siebie wszystko?

W końcu opadasz z sił. Narasta w Tobie złość, rozczarowanie i poczucie, że gdzieś pomiędzy kolejnym praniem a listą zakupów zgubiłaś samą siebie. Najsmutniejsze jest to, że pozostali mogą nawet tego nie zauważyć. Przyzwyczaili się przecież, że mama pamięta, organizuje, naprawia i ratuje każdą sytuację.

To nie jest sprawiedliwe. To nie jest zdrowe. I nie tak powinna wyglądać miłość.

Wyznaczanie granic nie czyni Cię złą matką ani złą żoną. Oznacza jedynie, że jesteś człowiekiem, który również potrzebuje odpoczynku, własnej przestrzeni, pomocy i czasu tylko dla siebie.

Proszenie o wsparcie nie jest porażką. To znak, że zaczynasz dostrzegać także własne potrzeby.

Dlatego odłóż to, co nie musi należeć wyłącznie do Ciebie. Porozmawiaj z bliskimi, ustalcie zasady i podzielcie się obowiązkami. Nie poprawiaj od razu wszystkiego po innych tylko dlatego, że zrobią coś inaczej niż Ty. Pozwól im nauczyć się odpowiedzialności.

Rodzina nie jest ciężarem, który jedna osoba ma nieść przez całe życie. Powinna być zespołem, w którym każdy dokłada coś od siebie, a gdy komuś zabraknie sił, pozostali potrafią go wesprzeć.

Ty również jesteś ważna.

Nigdy o tym nie zapominaj.