Stichting Schoenmakers Gilde

Vannacht ging de klok een uur terug.

Een extra uur.

En wat doen we ermee?

Waarschijnlijk is het zo weer gevuld. Want ons leven zit behoorlijk vol.

Maar misschien kunnen we vandaag een klein stukje van die tijd gebruiken voor iets waar we normaal niet aan toekomen.

Die kast.

Die winterjassen.

En ja… die schoenen.

Het paar waarvan je al weken denkt: daar moet ik nog iets mee.

Zet het vandaag klaar.

Morgen naar de schoenmaker.

Soms begint bewuster leven niet met grote voornemens.

Maar gewoon met iets niet weggooien.

Een horloge van je vader.

Het servies van oma.

Een recept dat al drie generaties wordt gemaakt.

We vinden spullen met een verhaal vaak waardevoller dan spullen met een hoog prijskaartje.

Toch leven we in een tijd waarin steeds minder dingen oud mogen worden.

Misschien moeten we daar iets tegenover zetten.

Niet alles hoeft generaties mee.

Maar we kunnen onze kinderen en kleinkinderen wél iets anders meegeven:
zorg voor spullen.
waardering voor vakmanschap.
respect voor de mensen die iets kunnen maken.

En het besef dat nieuw niet automatisch beter is.

Dat begint soms gewoon bij een paar schoenen.

Is luxe ieder seizoen nieuwe schoenen?

Of is luxe een paar leren schoenen dat na jaren nog steeds heerlijk zit?

Een vakman die precies weet wat ermee moet gebeuren?

Een winkelier in je eigen buurt die nog tijd voor je maakt?

We zijn luxe steeds vaker gaan verwarren met nieuw.

Misschien is het tijd voor een andere definitie.

Luxe is kwaliteit die mag blijven.

Kijk dit weekend eens anders naar wat er al in je kast staat.

Niet: wat kan weg?

Maar: wat is het waard om te behouden?

Herkenbaar?

Je stond vroeger met iets boven de vuilnisbak en hoorde:

“Ho, niet weggooien!”

Een jampotje.
Een stuk stof.
Een oude plank.
Een paar schoenen.

Er was altijd wel iemand die er nog iets in zag.

Nu leven we in een tijd waarin vervangen vaak makkelijker is geworden dan herstellen.

Eén klik en morgen staat er iets nieuws voor de deur.

Makkelijk? Zeker.

Maar misschien moeten we onszelf weer wat vaker die oude vraag stellen:

Kan iemand hier nog wat mee?

Bij schoenen is het antwoord verrassend vaak: ja.

Twijfel je?

Niet zelf beslissen dat ze ‘op’ zijn.

Laat je schoenmaker dat beoordelen.

Regen. Natte bladeren. Plassen.

De komende maanden krijgen je schoenen behoorlijk wat te verduren.

Doe vandaag eens een simpele test.

Pak je favoriete herfst- of winterschoenen en kijk naar:

👞 de zolen
👞 de hakken
👞 het stikwerk
👞 het leer

Zie je slijtage?

Wacht dan niet tot je tijdens een flinke regenbui ontdekt dat er écht een g*t in zit.

Vroeger noemden we dat gewoon: op tijd onderhoud plegen.

En eigenlijk is daar weinig ouderwets aan.

Dit weekend 5 minuten schoenenkast-check. Wie doet mee?

In de zorg.
In de techniek.
In het onderwijs.
In de bouw.

Nederland heeft vakmensen hard nodig.

Maar ondertussen verdwijnen sommige ambachten langzaam uit ons straatbeeld.

Ook schoenmaken is een vak.

Een vak dat je niet leert door een filmpje van dertig seconden te bekijken.

Het vraagt kennis van materialen, machines, voeten, leer en constructies. En vooral: heel veel ervaring.

Als we willen dat onze kinderen en kleinkinderen later nog naar een goede schoenmaker kunnen, moeten we dat vak nú waarde blijven geven.

Dat begint verrassend eenvoudig.

Met dat versleten paar in jouw kast.

Breng het naar iemand die nog weet hoe je iets écht repareert.

De bakker.
De slager.
De groenteboer.
De fietsenmaker.
De schoenmaker.

Het waren ooit vanzelfsprekende gezichten in onze winkelstraten.

Mensen die hun klanten kenden.

Die wisten wat ze verkochten.

En die een vak beheersten.

Veel van die winkels zijn verdwenen.

En tegelijkertijd zeggen we dat we zo graag een levendig centrum en lokale ondernemers willen houden.

Maar een winkelstraat blijft niet bestaan door nostalgie.

Hij blijft bestaan doordat we er binnenstappen.

Dus heb je iets te repareren?

Loop eens bij je lokale schoenmaker naar binnen.

Wie lokaal vakmanschap wil behouden, moet het ook gebruiken.

Voor veel mensen van onze generatie roept alleen die term al iets op:

zondagse schoenen.

Schoenen waar je niet mee mocht voetballen.

Niet mee door de modder.

En al helemaal niet mee op de rem van je fiets.

Ze moesten netjes blijven.

Misschien glimlachen we daar nu om.

Maar achter die zondagse schoenen zat iets wat we een beetje zijn kwijtgeraakt:

zorg hebben voor je spullen.

Niet alles hoeft kostbaar te zijn om waardevol te zijn.

Dus vandaag, op zondag:

kijk eens naar het paar waar jij zuinig op bent.

Kunnen ze een poetsbeurt gebruiken? Nieuwe hakken? Een nieuwe zool?

Geef ze de aandacht die ze verdienen.

€39,95.

Voor dat bedrag kun je tegenwoordig ergens best een paar schoenen vinden.

Dus waarom zou je repareren?

Omdat prijs en waarde twee verschillende dingen zijn.

Een goed ingelopen schoen die perfect zit, wordt niet automatisch waardeloos omdat de zool versleten is.

En goedkoop vervangen betekent ook dat we steeds opnieuw moeten kopen.

Onze grootouders zouden waarschijnlijk één vraag stellen:

“Kan het nog gemaakt worden?”

Misschien moeten we die vraag weer wat vaker stellen.

Niet alleen omdat het beter is voor het milieu.

Ook gewoon voor onze portemonnee.

Vraag je schoenmaker wat er nog mogelijk is voordat je iets nieuws koopt.

Misschien kocht je ze van je eerste salaris.

Of waren het de schoenen voor je bruiloft.

Die ene laarzen waar je lang voor spaarde.

Vroeger was een goed paar schoenen een aankoop waar je over nadacht.

Je paste.
Je liep een rondje door de winkel.
Je keek nog eens in de spiegel.

En als je ze eenmaal had?

Dan zorgde je ervoor.

Want goede spullen mochten lang meegaan.

Welke schoenen in jouw kast hebben een verhaal?

Haal ze dit weekend eens tevoorschijn.

Misschien zien wij slijtage.

Maar een schoenmaker ziet mogelijkheden.

❤️ Vertel ons: welk paar schoenen zou jij nooit willen weggooien?