Cameriska.com - Mariska Hayes Fotografie

Een zelfvertrouwen fotoshoot wordt door buitenstaanders soms weggezet als ijdelheid, en dat ene woord kost vrouwen jaren.

Kijk eens hoe scheef dat ligt.

Een cursus volgen om beter te worden in je vak vindt iedereen verstandig. Een coach nemen om anders naar je gedachten te leren kijken is tegenwoordig zelfs bewonderenswaardig. Een sportschoolabonnement, een weekend weg om bij te komen, een goede jas die tien jaar meegaat. Niemand die daar iets van vindt. Sterker nog, we vinden het gezond dat je zo voor jezelf zorgt.

En dan besluit een vrouw dat ze wil investeren in hoe ze naar zichzelf kijkt. Ineens ligt het woord ijdel op tafel. Vaak niet eens uitgesproken door iemand anders, maar door haarzelf, ergens halverwege de overweging.

Dat verschil is het onderzoeken waard. Want wat is er precies gebeurd waardoor werken aan je vaardigheden normaal is, en werken aan je zelfbeeld overbodige luxe? Terwijl juist dat zelfbeeld alles kleurt. Hoe je een vergaderruimte binnenloopt. Of je die opdracht wel of niet aanneemt. Hoeveel ruimte je jezelf gunt in je relatie. En of je op een foto durft te staan met de mensen van wie je houdt.

Wat ik in mijn studio zie is trouwens het tegenovergestelde van ijdelheid. Ik zie vrouwen die zichzelf al twintig jaar achteraan zetten en die eindelijk een keer vooraan durven. Dat is geen ijdelheid. Dat is inhalen.

Sla deze post op voor de volgende keer dat dat woord in je hoofd opduikt. En stuur hem door naar iemand die altijd voor iedereen zorgt behalve voor zichzelf.

Een bo***ir fotoshoot roept vragen op die vrouwen zelden hardop stellen, dus beantwoord ik ze hier gewoon in het openbaar.

De meeste van die vragen bereiken mij fluisterend. In een DM die om elf uur ‘s avonds wordt getypt en drie keer herschreven voordat hij verstuurd wordt. Of halverwege een gesprek, als iemand haar koffie neerzet en zegt: mag ik je iets vragen dat misschien raar klinkt? Het klinkt nooit raar. Ik hoor dezelfde vragen al tweeëntwintig jaar en achter vrijwel allemaal zit dezelfde zorg. Ben ik hier wel veilig, en ga ik mezelf straks voor schut voelen?

Het antwoord op die zorg is nee, en je hoeft me daarin niet zomaar op mijn woord te geloven. Je mag alles vooraf toetsen zo vaak je wilt.

Vraag me hoe ik werk. Vraag wat er met je beelden gebeurt. Vraag wat er precies gebeurt als je halverwege even niet meer wilt. Ik vertel het liever tien keer te veel dan één keer te weinig, want een vrouw die met een knoop in haar maag binnenkomt heeft de eerste twintig minuten nodig om die knoop kwijt te raken. Zonde van de tijd die we ook aan mooie beelden hadden kunnen besteden.

Wat ik je alvast meegeef: jij houdt op elk moment de regie. Jij bepaalt wat je aantrekt en wat bedekt blijft. Jij bepaalt het tempo en of je iemand meeneemt. En er verlaat geen enkel beeld mijn studio zonder dat jij daar uitdrukkelijk toestemming voor hebt gegeven. Dat zijn geen mooie woorden op een website, zo werk ik gewoon.

De vraag over spijt krijg ik trouwens ook regelmatig. Wat als ik dit achteraf toch niks vind? Ik hoor consequent de omgekeerde versie. Waarom heb ik dit niet eerder gedaan?

Sla deze post op voor als de twijfel weer opspeelt, en stuur VEILIG in een DM als jouw vraag er niet tussen stond. Ik beantwoord hem eerlijk, ook als het antwoord is dat de timing voor jou nog even niet klopt.

Een zelfvertrouwen fotoshoot heeft een onverwachte tegenstander: je eigen scrollgedrag.

Elke dag leg je jouw ongefilterde werkelijkheid naast andermans zorgvuldig samengestelde hoogtepunten. Jij staat in je badkamer met tl-licht boven je hoofd, om kwart over zeven, na een nacht die korter was dan je wilde. Zij poseerde op het gouden uur, met iemand die haar hielp, en koos daarna één beeld uit tweehonderd. Vervolgens ging er een filter overheen die haar huid iets geeft wat geen enkele huid in het echt heeft.

Dat is de wedstrijd waar jij elke ochtend aan meedoet. En je verliest hem, elke keer, want hij is precies zo gebouwd dat je hem verliest. Niet omdat jij tekortschiet, alleen omdat je jezelf vergelijkt met beelden die in de werkelijkheid niet bestaan.

Wat me daarbij het meest opvalt in mijn studio: de vrouwen die het hardst vergelijken zijn zelden de vrouwen die er in het echt het minst uitzien. Meestal is het andersom. Het zijn de vrouwen die je op straat zou aankijken, die tegen mij zeggen dat ze het niet aandurven.

Het goede nieuws staat op slide zeven. Vergelijken is geen karaktertrek waarmee je geboren bent, het is een gewoonte die je ergens hebt aangeleerd. En alles wat aangeleerd is, kun je ook weer afleren. Dat gaat alleen sneller met bewijs in je handen dan met goede voornemens.

Op mijn foto’s zie je een echte vrouw, in echt licht, zonder filter en toch prachtig. Precies zoals jij bent.

Sla dit op en stuur het door naar iemand die te veel scrolt en te weinig ziet hoe mooi ze is.