Spa dla umysłu

Czasem myślimy, że widzimy siebie obiektywnie.

Że po prostu „wiemy”, jakie jesteśmy.

Że mamy dowody.

Że przecież tyle razy coś nam nie wyszło.

Że skoro znowu się zestresowałyśmy, znowu odpuściłyśmy, znowu nie zareagowałyśmy tak, jak chciałyśmy, to znaczy, że „takie już jesteśmy”.

Ale umysł nie zawsze zbiera dowody neutralnie.

Podświadomość często szuka w otoczeniu tego, co potwierdza znany schemat.

Jeśli w środku jest przekonanie: „nie jestem wystarczająca”, łatwiej zauważysz każde potknięcie niż każdy moment, w którym dałaś sobie radę.

Jeśli w środku jest przekonanie: „świat jest niebezpieczny”, szybciej wychwycisz sygnały zagrożenia niż sygnały spokoju.

To nie znaczy, że taka jest prawda.

To znaczy, że Twój system może być przyzwyczajony do określonej narracji.

Dlatego czasem warto zapytać nie tylko:

„Czy to prawda?”

ale też:

„Skąd ja to o sobie wiem?”

„Kiedy zaczęłam w to wierzyć?”

„Jakie dowody zbieram przeciwko sobie, a jakie pomijam?”

Zapisz ten post, jeśli chcesz dzisiaj sprawdzić jedną myśl, którą od dawna traktujesz jak fakt.

Wewnętrzny krytyk nie pojawia się znikąd.

Często może mieć związek z wcześniejszymi doświadczeniami: oceną, porównywaniem, zawstydzaniem, odrzuceniem albo sytuacjami, które osłabiły zaufanie do siebie.

Dlatego samo wyciszanie krytycznego głosu to tylko część procesu. Kiedy robi się ciszej, można budować coś bardzo ważnego:
• zaufanie do siebie,
• poczucie własnej wartości,
• kontakt ze swoimi zasobami,
• przekonanie, że nie trzeba zasługiwać na swoje miejsce.

W naszym modelu pierwsze sesje mogą służyć przyglądaniu się doświadczeniom, emocjom i reakcjom, które klient chce lepiej zrozumieć. Kolejne mogą wspierać budowanie nowych sposobów reagowania i korzystania z własnych zasobów.

Nie chodzi o to, żeby stać się kimś innym, lecz żeby lepiej poznać siebie i świadomie wybierać sposób reagowania.

Jeśli czujesz, że potrzebujesz zaplanowanego procesu, możesz zapytać o pakiet 4 sesji. Jego przebieg i efekty są indywidualne, a liczba spotkań nie gwarantuje określonego rezultatu. Pakiet można rozłożyć na raty 0%, od 180 zł miesięcznie.

Wewnętrzny krytyk potrafi być bardzo głośny.

"Nie dasz rady."
"Znowu zawalisz."
"Nie zaczynaj."
"Nie wychylaj się."
"Po co Ci to?"

I naturalnie chcemy go uciszyć.

Przekrzyczeć.
Zignorować.
Udowodnić mu, że nie ma racji.

Tylko że czasem pod tym głosem jest coś więcej niż złośliwość.

Czasem jest lęk przed oceną.
Lęk przed odrzuceniem.
Lęk przed bólem, który już kiedyś był.

Wewnętrzny krytyk bywa starym mechanizmem ochronnym.

Nie zawsze działa dobrze. W dorosłym życiu często bardziej blokuje, niż pomaga.

Ale kiedy zaczynamy go słuchać uważniej, możemy zobaczyć, skąd się wziął i przed czym tak naprawdę próbuje nas chronić.

Nie po to, żeby mu oddać ster.

Po to, żeby przestać z nim walczyć na oślep.

Jeśli Twój wewnętrzny krytyk jest bardzo głośny, napisz do nas, a pomożemy Ci wyciszyć ten głos.

Wewnętrzny krytyk potrafi być bardzo głośny.

"Nie dasz rady." 
"Znowu zawalisz." 
"Nie zaczynaj." 
"Nie wychylaj się." 
"Po co Ci to?"

I naturalnie chcemy go uciszyć. Przekrzyczeć.  Zignorować.  Udowodnić mu, że nie ma racji. Tylko że czasem pod tym głosem jest coś więcej niż złośliwość.

Czasem jest lęk przed oceną.  Lęk przed odrzuceniem.  Lęk przed bólem, który już kiedyś był. Wewnętrzny krytyk bywa starym mechanizmem ochronnym.

Nie zawsze działa dobrze. W dorosłym życiu często bardziej blokuje, niż pomaga. Ale kiedy zaczynamy go słuchać uważniej, możemy zobaczyć, skąd się wziął i przed czym tak naprawdę próbuje nas chronić.

Nie po to, żeby mu oddać ster. Po to, żeby przestać z nim walczyć na oślep.

Jeśli Twój wewnętrzny krytyk jest bardzo głośny, napisz do nas, a pomożemy Cicgo wyciszyć ❤️

Kiedy przychodzimy z jakimś problemem, bardzo często chcemy po prostu, żeby przestało boleć.

Żeby nie wracał lęk.
Żeby nie było tego napięcia.
Żeby nie włączała się ta sama reakcja.
Żeby wreszcie można było normalnie odetchnąć.

I to jest zrozumiałe.

Tylko czasem sam objaw jest już ostatnim elementem całej historii.

Pod spodem mogą być emocje, przekonania, wspomnienia, napięcie w ciele albo doświadczenia, które kiedyś zostały zapisane bardzo głęboko.

Dlatego w pracy hipnoterapeutycznej nie chodzi o to, żeby na siłę powtarzać sobie: "myśl inaczej".

Chodzi o to, żeby spokojnie dotrzeć do źródła.

Do tego miejsca, w którym coś się zaczęło.
Do emocji, która nie miała gdzie się domknąć.
Do przekonania, które kiedyś miało chronić, ale dziś już bardziej blokuje niż pomaga.

Bez presji.
Bez obiecywania magicznych rozwiązań.
Z uważnością na to, co naprawdę potrzebuje zostać zobaczone.

rozwójosobisty spokój

Są takie momenty, kiedy naprawdę dużo już o sobie wiesz.

Czytasz.
Słuchasz.
Analizujesz.
Próbujesz połączyć fakty.

I nadal czujesz, że coś się w Tobie zacina.

Tak jakbyś wiedziała, że problem istnieje, ale nie mogła dotrzeć do miejsca, w którym naprawdę się zaczyna.

To nie znaczy, że robisz za mało.

Czasem po prostu trudno zobaczyć własny schemat od środka. Zwłaszcza kiedy jesteśmy w stresie, przebodźcowaniu, napięciu albo ciągłym działaniu.

Wtedy wsparcie specjalisty nie jest porażką.

Jest trochę jak oddanie komputera komuś, kto umie zajrzeć głębiej niż ekran, na którym widać tylko błąd.

Nie musisz sama rozkręcać całego systemu.

Czasem wystarczy pozwolić komuś pomóc Ci spokojnie znaleźć źródło.

Po toksycznej albo bardzo obciążającej relacji wiele osób próbuje po prostu wrócić do życia.

Do pracy.
Do ludzi.
Do codzienności.
Do siebie.

Ale w środku często zostaje coś, czego nie widać z zewnątrz.

Trudność w zaufaniu sobie.
Niepewność przy podejmowaniu decyzji.
Lęk, że znowu czegoś nie zauważysz.
Poczucie, że może naprawdę byłaś "za trudna".
Przekonanie, że na spokój albo dobrą relację trzeba dopiero zasłużyć.

Dlatego praca po trudnej relacji nie kończy się na tym, że "już nie ma tej osoby".

Czasem trzeba jeszcze posprzątać to, co zostało w środku.

Odzyskać swój głos.
Odbudować poczucie wartości.
Zobaczyć swoje zasoby.
Znowu nauczyć się sobie wierzyć.

To nie musi wydarzyć się od razu.

Ale może zacząć się od bardzo prostego momentu: od uznania, że to, co przeżyłaś, mogło zostawić ślad i że z tym śladem można pracować łagodnie.