Inverse Room

IAP=เบาะลมที่ช่วยเซฟกระดูกสันหลัง

💥 ทำไมคุณถึงยังปวดหลัง... ทั้งที่ออกกำลังกายทุกวัน?

ลองเช็กตัวเองด่วนๆ ถ้าคุณมีอาการตาม 3 ข้อนี้:

✅ คุณออกกำลังกายสม่ำเสมอ เข้ายิมเป็นประจำ
✅ กล้ามเนื้อรอบตัวดูแข็งแรง มีซิกแพ็คชัด หรือยกน้ำหนักได้เยอะ
❌ แต่... คุณก็ยังคงมีอาการปวดหลังเรื้อรัง หรือบาดเจ็บซ้ำๆ ที่เดิมไม่ยอมหาย

ถ้าคำตอบคือ "ใช่"… ปัญหาของคุณอาจไม่ได้อยู่ที่ "ความแข็งแรง" แต่อยู่ที่ "ระบบประสาทและกลไกควบคุมการเคลื่อนไหว" ครับ!

━━━━━━━━━━
ฝืนออกกำลังกาย บนแกนกลางที่ "ลืมวิธีเซฟตัวเอง" 🧠

ในทางการแพทย์และการฟื้นฟู (DNS) ร่างกายมนุษย์เรามีระบบเซฟตี้อัตโนมัติที่เรียกว่า IAP (Intra-Abdominal Pressure) หรือแรงดันในช่องท้อง มันทำหน้าที่เสมือน "เบาะลม" ภายใน คอยค้ำจุนและล็อกกระดูกสันหลังให้มั่นคงก่อนที่เราจะเริ่มขยับแขนขา

แต่คนส่วนใหญ่ในยุคนี้ (รวมถึงคนที่ออกกำลังกายหนัก) กำลังเจอปัญหา กล้ามเนื้อแข็งแรง แต่ระบบประสาทไม่ประสานงาน

เมื่อสมองไม่สั่งการให้กะบังลมและอุ้งเชิงกรานทำงานร่วมกันเพื่อสร้าง IAP ข้อต่อของคุณก็จะไม่อยู่ในจุดที่สมบูรณ์ที่สุด (Joint Decentration) ผลลัพธ์คือ ทุกครั้งที่คุณสควอช วิ่ง หรือยกน้ำหนัก แรงกดทั้งหมดจะวิ่งตรงเข้ากระดูกสันหลังและข้อต่อโดยตรงแทนที่จะถูกซับด้วยเบาะลม

นี่คือเหตุผลว่าทำไมยิ่งซ้อมหนัก... ถึงยิ่งปวดหลังไม่หาย
━━━━━━━━━━

เปลี่ยนจาก "ฝึกแค่กล้ามเนื้อ" มาเป็น "ฝึกระบบประสาทการเคลื่อนไหว"

ถ้าคุณเป็นสายออกกำลังกายที่อยากหายปวดหลังอย่างยั่งยืน หรือเป็น Coach / Trainer ที่อยากได้เครื่องมือไปช่วยแก้ปัญหาบาดเจ็บเรื้อรังให้ลูกค้าได้อย่างตรงจุด ไม่หลงทาง

มายกระดับองค์ความรู้และทักษะการวิเคราะห์ร่างกายขั้นสูงร่วมกันในสัมมนา Hybrid Coach Enhancement

👉 ติดตามรายละเอียดและวันจดงานครั้งถัดไปได้ที่

Line OA :

แอดไว้ก่อนได้เลย ไม่อยากให้พลาด 🎯

Healthy tension 👌🏻

ของดี ของดี ของดี 🚼

😇เป็นครูได้ แต่อย่าลืมการเป็นนักเรียน

😇เป็นครู ที่ไม่ใช่แค่ใบประกาศ กับอาสนะท่ายาก

😇ความชัดเจนในตัวและทิศทางการถ่ายทอด Unique
บูรณาการความรู้และองค์ประกอบอื่นๆ เพื่อส่งต่อให้นักเรียน

การเป็นครูโยคะเริ่มจากจุดไหน?

ภาพ: ชาลาที่บ้านหลังจากการฝึกของเราทั้งสองคน

*****นักเรียนเริ่มสมัครเข้าร่วมรีทรีตเรื่อยๆแล้วนะครับ นักเรียนท่านใดสนใจเริ่มจัดสรรเวลาได้เลยครับ*****

ทุกคนก่อนที่จะเริ่มมาเป็นผู้ถ่ายทอดเราผ่านช่วงเดียวกันคือการเป็นนักเรียน แต่เราต่างกันตรงที่ในช่วงเวลาเป็นนักเรียนเราทำหน้าที่ตัวเองเต็มที่หรือเปล่านั่นคือการเป็นนักเรียน ตรงนี้แหละครับคือจุดเริ่มต้นของการเป็นครูโยคะ ไม่ใช่ใบประกาศหรือฝึกท่าเก่งหรือแม้กระทั่งการฝึกขั้นสูงๆ
ในช่วงที่เราเป็นนักเรียนนั้น(taking)เราเข้าใจหน้าที่ ความหมายของคำว่านักเรียนมากน้อยแค่ไหน เราศึกษาหาความรู้ในฐานะนักเรียนในทางด้านไหนบ้าง เวลาในช่วงนั้นมีดีและแย่เรานำมาทำอะไรบ้างในเส้นทางโยคะ ประสบการณ์เหล่านี้จะหล่อหลอมให้เราไปสู่ผู้ถ่ายทอดในวันข้างหน้า

ปัจจุบันนักเรียนไม่ได้ศึกษาหน้าที่ตัวเองให้ถ่องแท้ นอกจากอยากทำท่าให้ได้ ไปให้ไกล อยากเป็นsomebody พอวันหนึ่งเรามีโอกาสก้าวขึ้นมาเป็นครูหรือผู้ถ่ายทอด ถ้าในช่วงเวลาของเราสมัยเป็นนักเรียนเราใช้เวลาไปกับการตามล่าหาท่ายากแทนการรู้หน้าที่ตัวเอง การถ่ายทอดของเราก็จะเป็นกระจกเงาสะท้อนตอนเราเป็นนักเรียน ถ้าเราสมัยฝึกเริ่มต้นหรือทุกช่วงเวลาเราพยายามค้นคว้าหาความหมายของคำว่านักเรียนแล้ว พอเป็นครูเราจะสามารถเข้าใจนักเรียนของเรา เข้าใจหัวอกนักเรียน

การฝึกโยคะในปัจจุบันครูกับนักเรียนมีเรื่องราวที่ไม่เข้าใจกันบ่อยครั้ง ด้านหนึ่งอาจจะมีผลจากตัวครูเองที่ลืมวินาทีที่เราเริ่มฝึกโยคะ ลืมเรื่องราวต่างๆที่เราเผชิญสมัยเป็นนักเรียนหรือผ่านประสบการณ์ดีและแย่มาแต่ไม่สามารถนำมาประยุกต์ใช้ให้ถูกทิศทาง

จุดอันตรายของการเป็นครูคือวันที่เราลืมอดีตที่เราเคยเป็นนักเรียน นั่งอยู่บนจุดที่ใครเตือนไม่ได้ หยุดการเป็นนักเรียน เมื่อไหร่ครูหยุดการเป็นนักเรียนนั่นคือการหยุดการเรียนรู้
เพราะฉะนั้นทุกครั้งที่มีอะไรมากระทบเราจากฝั่งของนักเรียนให้เรานึกถึงช่วงเวลาที่เราเป็นนักเรียน บางคำถามที่นักเรียนถามอาจจะดูท้าทายแต่มันอาจจะเป็นคำถามที่เราเคยถามครูเราก็ได้ การปฏิบัติตัวของนักเรียนบางครั้งไม่เหมาะสมก็อาจจะเป็นกิริยาที่เราเองก็เคยทำกับครูของเรา เพราะฉะนั้นการจะมายืนอยู่ในจุดการเป็นครูผู้ถ่ายทอดได้คงไม่มีแค่การฝึกท่าได้และมีใบประกาศ มีนักเรียนหลากหลายที่จะเข้ามาในชีวิตเรา การที่จะอ้าแขนรับได้ทุกคนเราต้องเข้าใจความหมายของคำว่านักเรียนและคำว่าครูด้วย

ให้ประสบการณ์ดีและแย่ ความรู้ ความพากเพียร ความมีวินัย ความอดทนที่ไม่ใช่การอดกลั้นและ การเป็นนักเรียนของเราช่วยหล่อหลอมการจะเดินบนเส้นทางโยคะในฐานะครู

อีกจุดหนึ่งที่ผมอยากจะบอกเล่าถึงคนที่อยากเป็นครูหรือที่เป็นอยู่แล้วคือการมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง (Unique) ตัวตนที่แท้จริงของเราที่คนอื่นลอกเลียนแบบไม่ได้และเราไม่ไปลอกเลียนแบบใครมา ความมีความเป็นเอกลักษณ์จะทำให้เราไม่หวั่นไหวไปตามกระแสไม่ว่าจะอยู่ในช่วงเวลาไหนก็ตามเพราะนั่นถือว่าเรามีความมั่นคงภายในแล้ว พอเราจะถ่ายทอดโยคะต่อให้นักเรียนเราก็เอาความunique นี้มาบูรณาการเข้ากับความรู้และองค์ประกอบอื่นๆเพื่อที่จะส่งต่อให้นักเรียน พอเราทำได้มันคือความชัดเจนในตัวเราและทิศทางการถ่ายทอด นอกจากความเป็นเอกลักษณ์นี้แล้วอย่าลืมศึกษาหาความรู้ความหมายของคำว่า “ครู” ด้วยนะครับ

จริงๆอยากนั่งคุยเรื่องเหล่านี้กับนักเรียนที่เป็นครูโยคะอยู่แล้ว และคนที่เตรียมตัวจะเป็นครูโยคะ ผมกำลังเตรียมหาอุปกรณ์เพื่อการถ่ายทำคลิปในการถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับโยคะที่ไม่ใช่การฝึกท่าอาสนะ

นี่จะเป็นอีกหัวข้อหนึ่งที่จะนำมาพูดคุยกับนักเรียนทุกๆรอบในช่วงรีทรีตครับ

เป็นครูได้แต่อย่าลืมการเป็นนักเรียนนะครับ