آزاده Azadah

نازت ای دلبـر خــوش چهــره کشیـدن دارد
جـرعه جــرعه لب لعــل تــو چشیــدن دارد

خبـرت هـست کـه در مــوقــع دیــدار دلــم
واندرین این سینه چسان شوق تپیـــدن دارد؟

می رسی ناز و خرامان ز برم می گذری
مـــی خرم نـــاز تــو این ناز خریــدن دارد

بــارهــا قــصه ی عشق تـــومـکرر گـفتم
بـازهم گــــویم اگـــر لطف شنیـــدن دارد

کــاش مــی شد کـه بچینم گـل لبخند ات را
آخــر ایـن غنچه ی لبخند تــو چیـدن دارد

تــا شـدم محـو تماشا دلــم از دستتـم رفـت
دل سپــردن بــه تـوازخویش بــریدن دارد

کـاتبا دسـت مــن و دامــن آن سـرو بلــند
آخـــر ِعشق بـــه معشوقــه رسیــدن دارد

درخت دوستی بنشان کـه کام دل بـه بار آرد
نهال دشمنی برکن کـه رنج بی​شمار آرد
چو مهمان خراباتی بـه عزت باش با رندان
کـه درد سر کشی جانا گرت مستی خمار آرد
شب صحبت غنیمت دان کـه بعد از روزگار ما
بسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد…

میگویم سلام ، هیچکس جوابم را نمی دهد
پس خدانگهدار میگویم شاید از سر اتفاق
یک نفر دست هایش تکان بخورد

من همینم ، که ندارم غم سودای فلک
آتش عشق دل است ، سوختنم میبینی

نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت
دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانم

پرنسس مثله مَلَک
خوشگله و با نمک

ای ابر چراست روز و شب چشم تو تر
وی فاخته زار چند نالی به سحر

ای لاله چرا جامه دریدی در بر
از یار جدایید چو مسعود مگر