Purebymie
Partager
♡ somatisch stress- en trauma herstel
♡ HSP- en levensstijlcoach
♡ voedingstherapie
♡ coach in zelfzorg en biorelaxatie
🥦 De ene broccoli is de andere niet.
Ik heb graag een relatie met wat ik in mijn mond steek.
Weten waar mijn voeding vandaan komt. Hoe en waar het groeit.
En liefst ook een beetje voelen wat ze met mijn lichaam doet.
Daarom kiezen we thuis zo vaak mogelijk voor biologische voeding en voor producten waarvan we weten waar ze vandaan komen.
En nee, dat lukt lang niet elke dag perfect. En ook dat is ok!
Ik geloof wel dat voeding méér is dan de calorieën op een verpakking of een lijstje met voedingsstoffen.
Want ja… op papier bevat broccoli vitamine C, vezels, foliumzuur, mineralen…
Maar een broccoli uit een Italiaanse plastieken serre is daarom nog niet hetzelfde als eentje die in volle Vlaamse aarde, op zijn eigen ritme en met liefde van de boer heeft mogen groeien.
Voeding is geen optelsommetje.
Waar ik in mijn voedingstherapie veel liever naar kijk:
Voel ik me voldaan? Voel ik me gevoed? Heeft deze maaltijd mij deugd gedaan? Heb ik energie?
Voelt mijn buik rustig?
Kan mijn lichaam hier iets mee? Waar heb ik zin in en hoe en vanwaar komt dat dan?
Dat zijn voor mij veeeeeeeeel interessantere vragen als wat er op het etiket of in de boekjes staat.
Want uiteindelijk wil ik je niet leren hoeveel calorieën je gegeten hebt.
Ik wil je helpen opnieuw te ervaren wanneer je lichaam zegt: ja, hier heb ik iets aan. 🌱
PureByMie = voeding niet als controle, maar als relatie met je lichaam.
Je bent welkom als jij nu merkt: amai, dat resoneert en dat wil ik ook!
Liefs, Mie 🍀
Wat doe jij wanneer je ’s avonds thuiskomt van je werk?
Ik probeer steeds dichter bij mezelf te blijven. En nee, dat lukt lang niet altijd! Want soms vraagt het leven vooral andere dingen dan die we uit de boekjes halen... En toch...
Even zitten. Niets moeten. Bewust die laatste zonnestralen op mijn gezicht voelen. Opmerken hoe mijn lichaam eigenlijk voelt na een hele dag. Waar het ondersteuning merkt.
Niet nóg een oefening. Geen stappenplan. Geen poging om mezelf te ‘reguleren’. Gewoon even
a a n w e z i g zijn.
Want misschien heeft je zenuwstelsel na een volle dag niet nóg iets nodig om te doen.
Misschien heeft het vooral even tijd nodig om te merken: ik ben thuis.
Ik wens het je van harte toe en ben nieuwsgierig: wat doe jij om van je werk terug naar jezelf te keren?
Liefs, Mie 🍀
Hoe dieper de wortels, hoe steviger je staat.
De herfstequinox herinnert ons eraan dat het langzaam tijd is om naar binnen te keren.
Het doet me denken aan de eeuwenoude bomen in het bos. We bewonderen hun grote kruin, terwijl die alleen kan bestaan dankzij een minstens zo groot, diep en complex wortelstelsel onder de grond.
Wanneer de herfst begint, trekt de boom zijn sappen terug uit de bladeren. Wat overblijft is de essentie. De energie gaat volledig naar de wortels. Ze verdiepen zich, verankeren zich in de donkere aarde en zoeken verbinding met de bron.
Als mens vinden we de 'wachtkamer' van ons leven meestal niet zo leuk. De fase waarin we niet weten waar we naartoe gaan en waarin er niets lijkt te lukken. Maar net als de grote boom, hebben wij deze fase nodig om te overleven. Je kunt niet altijd bloeien. Soms moet je wortelen.
Binnen somatische therapie eren we deze ondergrondse beweging. We gaan niet meteen voor de snelle actie, maar nodigen uit om te zakken:
1. Verankeren: Voelen hoe je gedragen wordt door de grond onder je.
2. Verdiepen: Luisteren naar wat er onder de oppervlakte van je emoties leeft.
3. Verbinden: De signalen van je lichaam leren begrijpen als jouw kompas.
Mijn uitnodiging aan jou vandaag:
Zoek een grote boom op. Kijk er naar en voel hoe stevig hij staat, wetende dat zijn kracht diep in de aarde verankerd ligt. Voel je eigen voeten op de grond. Laat je dragen. Er groeit al iets, ook al zie je het misschien nog niet.
Ik wens je van harte dat jij vandaag die ondersteuning voelt.
Liefs, Mie 🍀
21/09/2026
Een kommetje troost.
Met wat me letterlijk deugd doet op dit moment.
Ooit was dat voor mij een groot pak chips. En eerlijk? Soms kan dat nog écht deugd doen!
Nu is het een kommetje kefir met bessen, zaden en pitten, met daarnaast twee zelfgemaakte “pralines” van dadel, pindakaas en notenmix.
Is dat beter? Voor mij is dat eigenlijk niet waar het over gaat. Want ik "gebruik" het allebei als troost.
Ik wil steeds meer af van voeding opdelen in gezond of ongezond. Goed of slecht. Dat mag wel en dat mag niet.
Eten doet namelijk zoveel meer dan ons lichaam voeden.
We eten ook om onszelf te troosten.
Om te genieten. Om even te zakken.
Om wat we (even) niet lijken te kunnen dragen, toch wat draaglijker te maken.
En ja… er is natuurlijk een verschil.
Een zak chips geeft je lichaam een andere prikkel dan mijn kommetje kefir. De ene geeft sneller die dopamine-hit en vraagt misschien wat minder van je lichaam om er iets mee te doen.
Maar dat maakt mijn kommetje niet automatisch goed en die chips niet automatisch slecht.
In mijn praktijk PureByMie stel ik steeds meer de vraag: Wat doet dit eten voor jou?
Geeft het je energie? Word je er rustig van? Voelt het als troost?
Helpt het je om even te genieten?
Of merk je achteraf dat je eigenlijk iets anders nodig had?
Want dát is informatie die ons verder brengt dan calorieën tellen!
Dus als je vandaag een off-dag hebt:
Wat doet jou dan deugd? 🍀
PureByMie brengt somatische therapie en voedingstherapie samen:
het lichaam leren verstaan én het geven wat het nodig heeft om mee te kunnen bewegen met wat het leven brengt.
Liefs,
Mie 🍀
21/09/2026
Gisteren tijdens mijn zondagse wandeling met dit meneertje kwam ik deze poort tegen. En ze intrigeerde me... Geen idee waarom...
Ze is gesloten.
En toch kon ik er langs, mocht ik willen.
Ze is gesloten.
En toch kan ik zien wat erachter zit.
En misschien is dat wat me raakte?
Als ik in de natuur wandel, zijn er wel vaak van die dingen die precies lijken mee te bewegen met wat er in mij leeft.
Een boom. Wortels. Een tak. Een blad. Vruchten. Een pad. Een dier. Pluimpjes. Een teken. Een poort.
Deze poort staat voor mij symbool voor wat er op dit moment in mijn leven speelt.
Niet alles kan open en toch...
voel ik dat er achter sommige dingen iets ligt wat ik nog niet helemaal kan zien.
Ik vind het bijzonder hoe de natuur soms dingen spiegelt zonder dat je ernaar op zoek bent.
Ik deel dit omdat ik naast therapeut ook en vooral gewoon mens ben.
Mama. Partner. Vriendin.
Met mijn eigen kwetsbaarheden, vragen, twijfels en dingen die soms gewoon… (ook ingewikkeld) zijn.
Want ik geloof steeds meer in de wijsheid van (h)erkenning.
Vroeger leefden mensen veel meer in community. Je wist wie er in je buurt woonde. Je at samen. Je zorgde mee voor elkaars kinderen. Je vertelde wat er thuis speelde. Als het moeilijk was, waren er mensen die het zagen.
Je hoefde je leven niet eerst netjes op orde te hebben vooraleer je ermee naar buiten kwam.
En ik denk dat we daar vandaag soms iets van missen.
We hebben zoveel contacten, maar delen lang niet altijd wat er écht in ons leeft. Alles lijkt zo vluchtig en oppervlakkig.
Terwijl een simpel: “Oh ja… ik herken dat.” soms zoveel meer kan doen dan tien goedbedoelde adviezen.
Gewoon even voelen: ik ben niet de enige. Ik ben niet alleen.
Daarom deel ik soms ook de dingen die kwetsbaar zijn.
Omdat ik geloof dat we elkaar iets kunnen geven door onszelf wat meer écht te laten zien.
Misschien is dát wel community.
Samen even bij die gesloten poort staan.
Zonder dat iemand ze meteen hoeft open te maken.
Zonder taal, gewoon aanwezig.
Ik wens jou zo iemand van harte toe.
Liefs,
Mie 🍀
20/09/2026
Ja, als somatisch voedingstherapeut eet ik gewoon pasta, die ik graag verrijk met wat mijn lichaam op dat moment nodig heeft.
Dat kan voor iedereen anders zijn. Want jouw lichaam is tenslotte niet dat van je buurvrouw, je partner of je vriendin. Het heeft zijn eigen geschiedenis, behoeften en signalen.
En die wijsheid zit in elk van ons!
In mijn begeleiding werken we daarom niet met lijstjes van wat je wel of niet mag eten. Ook niet met restricties.
We kijken eerst naar waar jij tegenaan loopt en wat je graag anders zou ervaren. En dan gaan we vooral toevoegen.
Waar ik vooral op inzet: je bloedglucose zoveel als mogelijk in balans houden, zonder gigantische pieken en dalen.
Misschien herken je het: je eet een bord pasta en voelt je daarna wat zwaar, loom of alsof je energie even wegzakt.
Dat betekent niet dat pasta “slecht” is. Het kan wél een uitnodiging zijn om eens te onderzoeken wat er gebeurt wanneer je diezelfde pasta anders combineert.
Wat als je er iets aan toevoegt dat je maaltijd meer in balans brengt?
Dan kan ook de ervaring na het eten anders worden: meer verzadiging, een gelijkmatiger gevoel en minder het idee dat je van de ene dip naar de andere gaat.
En daar raakt voedingstherapie voor mij aan somatische therapie.
Want het gaat niet alleen over weten wát je kunt eten. Het gaat ook over opnieuw contact maken met de wijsheid van jouw eigen lichaam.
Wat ervaar je? Wat merk je op?
Hoe voelt je energie na een maaltijd?
Niet om de perfecte keuzes te maken, wel om steeds meer te ontdekken wat jou écht voedt en ondersteunt.
Want voor mij gaat voeding over balans.
Dat begint soms met iets heel eenvoudigs: niet direct iets van je bord halen, wel iets toevoegen. Én je meer bewust worden wat voeding juist met je doet. Zowel fysiek als mentaal.
Wil je hier zelf eens mee experimenteren? Ik heb een korte, ingesproken somatische oefening gemaakt die je vóór een maaltijd kunt gebruiken om even op te merken wat er op dat moment in je lichaam aanwezig is.
Stuur me VOEDING en ik stuur ze je graag door.
PureByMie brengt somatische therapie en voedingstherapie samen:
het lichaam leren verstaan én het geven wat het nodig heeft.
Liefs, Mie 🍀
18/09/2026
Je verlangt zo naar verbinding.
Naar mensen bij wie je jezelf mag zijn.
Naar warmte.
Naar samen.
Naar dat gevoel van ergens thuiskomen.
En toch…
Soms voelt iedereen en alles tegelijk zo gevaarlijk.
Je wilt wel contact, maar zodra iemand dichterbij komt, voel je spanning.
Je wilt graag afspreken, maar op het moment zelf verlang je naar alleen zijn.
Je mist mensen, maar een berichtje beantwoorden voelt al als te veel.
En misschien vraag je je af:
Wat is er toch mis met mij?
Ons zenuwstelsel is voortdurend bezig met inschatten of we veilig genoeg zijn om te verbinden.
Dat gebeurt niet alleen bewust.
Ons lichaam merkt soms dingen op nog voor wij begrijpen wat er aan de hand is.
Wanneer verbinding vroeger gepaard ging met pijn, afwijzing, overweldiging of onveiligheid, kan je lichaam leren om op zijn hoede te zijn.
Ook wanneer je vandaag bij iemand bent die je niets wil aandoen.
Je lichaam reageert op wat het herkent van vroeger.
En zo kan er een heel pijnlijke tegenstelling ontstaan:
Je verlangt naar nabijheid.
En tegelijk wil een deel van jou weg.
Je wilt graag vertrouwen.
En tegelijk staat alles op scherp.
Je wilt gedragen worden.
En toch is het moeilijk om iemand dichtbij te laten.
Dat betekent niet automatisch dat iedereen gevaarlijk is.
Het betekent ook niet dat je jezelf moet forceren om mensen weer te vertrouwen.
Het kan betekenen dat jouw lichaam verbinding heeft leren associëren met iets waar het zich tegen moest beschermen.
En bescherming is nu eenmaal niet altijd zacht.
Soms is ze alert.
Soms trekt ze zich terug.
Soms houdt ze alles en iedereen op afstand.
Niet omdat je niet wilt verbinden.
Maar omdat een deel van jou misschien nog niet goed weet hoe dat kan, zonder zichzelf kwijt te raken.
In somatische therapie hoeft daar niet meteen iets aan veranderd te worden.
We kunnen beginnen met opmerken.
Met voelen wat er gebeurt wanneer iemand dichterbij komt.
Met ruimte voor het verlangen én voor het deel dat op de rem staat.
ALTIJD op jouw tempo!
Want verbinding mag ook iets zijn waarin je jezelf blijft voelen.
Ik wens het je van harte toe.
Welkom bij PureByMie,
Liefs, Mie 🍀
Niet in de pure betekenis van het werkwoord natuurlijk 😉
Maar ik neem je wel graag even mee in een bedenking die ik kreeg, al rustend in mijn hangmat gisteren:
we rennen onze voeten vanonder onze benen, voor meer winst, meer verdienen, meer snelheid, meer bezit, altijd op zoek, naar meer, beter groter.
Alsof daar ergens het geluk op ons ligt te wachten.
Ondertussen hebben we misschien wel meer dan ooit en tegelijkertijd voelen zoveel mensen zich leeg.
We zijn constant geconnecteerd, maar missen echte verbinding. Met onszelf. Met elkaar.
We leven langer. Maar langer leven is niet automatisch gezonder leven. En meer gezondheid op papier betekent niet altijd dat je je ook beter voelt.
Want wat heb je aan een leven waarin alles lukt, als je zelf nauwelijks nog aanwezig bent?
Ik geloof niet dat gezondheid betekent dat je altijd rustig, mindfull of zen moet zijn.
Het leven beweegt.
Soms zacht. Soms stormachtig.
En misschien is gezondheid wel dat je mee kunt bewegen met die golven. Dat je kunt rusten wanneer het nodig is, genieten wanneer het kan, en jezelf niet verliest wanneer het leven even anders loopt dan gepland.
Niet streven naar een leven zonder golven, wel leren surfen. 🌊
En soms lukt dat even niet alleen.
In mijn praktijk ontmoet ik mensen die al een hele tijd veel dragen. Die hard hun best doen, maar voelen dat hun lichaam moe is, dat ze leeg zijn. Ze verlangen naar rust, verbinding en opnieuw wat ruimte.
Hoe zou het voor jou voelen dat er gewoon eens iemand naast je staat.
Vanuit zachtheid, ruimte en verbinding?
Herken je jezelf hierin?
Wwaar verlang je naar?
Je mag het hieronder delen. Laat ons mekaar inspireren. Want je bent niet alleen, geloof me!
Je mag me ook altijd een PM sturen als je voelt dat je graag eens samen wilt kijken naar wat jouw lichaam vertelt.
Je bent welkom!
Liefs,
Mie 🍀
Oordelen over jezelf.
We doen het allemaal, in meer of minder mate misschien, toch?
Dat stemmetje dat zegt:
Je had dit al lang moeten kunnen.
Waarom doe je nu weer zo?
Je bent echt niet goed bezig.
En we weten met z'n allen dat het niet helpt om streng te zijn voor onszelf, dat het allemaal wat milder mag. Dat je jezelf mag accepteren zoals je bent.
Maar weten waarom je jezelf veroordeelt, maakt het oordeel nog niet zachter.
Want onder dat oordeel ligt vaak iets veel fundamentelers.
Iets wat misschien al heel lang met je meegaat.
Als ik dit niet goed doe, ben ik dan nog oké?
Als ik niet presteer, ben ik dan nog waardevol?
Als ik fouten maak, blijf ik er dan bij horen?
En net daar kan het pijnlijk worden.
Want wanneer dat oordeel te veel raakt, kan je lichaam op slot gaan.
Dat resulteert in uitstelgedrag, vermijding....
Je krijgt jezelf niet in beweging, ook al weet je perfect wat je zou willen doen.
En dan komt er vaak nog een oordeel bovenop: zie je wel. Ik kan het weer niet.
En wat als dat op slot gaan niet betekent dat je lui bent, ongemotiveerd of niet genoeg je best doet?
Wat als het een beschermingsmechanisme is?
Een manier om je even te verschuilen voor iets wat te pijnlijk voelt.
Zolang je niets doet, hoef je misschien ook niet te voelen dat je tekortschiet.
Dat maakt uitstelgedrag niet zomaar een kwestie van discipline.
Er kan iets veel diepers onder liggen.
En jezelf daaruit unjudgen?
Dat vraagt tijd. Oefening. Veeeeeeeel oefening.
En vaak ook een ruimte waarin je mag ontdekken wat er onder dat oordeel leeft. Samen met iemand die geen oordeel heeft. Waar jij kan delen en opmerken: het is niet echt gevaarlijk, alleen mijn lichaam "denkt" dat het wel zo is.
Ook daar kan somatische therapie een plek krijgen.
Niet door het oordeel weg te duwen.
Wel door nieuwsgierig te worden naar wat je lichaam doet wanneer dat oordeel opduikt.
Zodat er stilaan weer wat ruimte komt.
Voor keuze. Voor beweging. Voor jezelf.
Zou jij hier nood aan hebben?
Je bent welkom!
Liefs, Mie 🍀
14/09/2026
Less is more...
Mag het allemaal eens wat minder streng? Of minder met het vingertje wijzend?
Je ziet op Instagram de bomen door het bos niet meer.
Je moet je zenuwstelsel reguleren.
Je moet je grenzen voelen.
Je moet je trauma aankijken.
Je moet je capaciteit bewaken.
Je moet bewust eten.
Je moet je patronen doorzien.
En liefst ook nog een beetje genieten van het proces. 🫣🤔🥴
Ik hoor veel cliënten zeggen:
"Ja, ik weet wat ik moet doen. Ik probeer echt. Maar ik kom er gewoon niet toe."
En ja, daar zit vaak iets onder. En tegelijkertijd zegt dat ook: mijn lichaam is moe van al dat dragen en van patronen die ons ooit beschermden.
En begrijp me niet verkeerd: dat is waardevol om te onderzoeken.
En soms denk ik ook: Nu.... efkes….. nie!!
Niet alles hoeft altijd direct begrepen, doorvoeld, verwerkt of veranderd te worden.
Ik zie zoveel mensen rondom mij, (mezelf inclusief!) met volle moed aan zichzelf werken. En eerlijk? Wat als we dat nu eens efkes niet doen?
Soms ben ik er zelf ook echt helemaal klaar mee.
Dan wil ik gewoon voluit leven. Lachen. Lekker eten. Muziek luisteren. Dansen. In de tuin zitten.
Genieten van mijn clan (= mijn gezin)
Zonder dat ik me ondertussen afvraag of ik dat wel op de "juiste manier" doe voor mijn zenuwstelsel.
Want ergens onderweg zijn we misschien vergeten dat we niet alleen maar leven om onszelf te verbeteren. (Wat dat dan wel mag betekenen)
We zijn hier ook om te leven.
En ja, er mag aandacht zijn voor wat moeilijk is.
Voor wat onder je gedrag ligt.
Voor wat je lichaam vertelt.
Én tegelijkerrijd mag er ook ruimte zijn voor het gewone, plezier.
Voor de dagen waarop je gewoon doet wat wel lukt.
Zonder schuldgevoel.
Zonder een nieuwe opdracht.
Zonder dat er alweer iets aan jezelf moet gebeuren.
Less is more.
Soms is minder moeten precies wat er meer ruimte maakt voor het leven.
En tegelijk…
Als het leven even wat meer uitdaging vraagt. Als je merkt dat je steeds opnieuw tegen dezelfde dingen aanloopt. Als je lichaam signalen geeft waar je zelf moeilijk mee verder kunt.
Dan ben je uiteraard welkom bij PureByMie. Altijd! Welkom! Met alles erop en eraan.
Liefs, Mie 🍀
Cliquez ici pour réclamer votre Listage Commercial.
Type
Contacter l'entreprise
Site Web
Adresse
Van Daelstraat 49
Antwerp
2140
Heures d'ouverture
| Lundi | 09:00 - 20:00 |
| Mardi | 09:00 - 20:00 |
| Mercredi | 09:00 - 20:00 |
| Vendredi | 09:00 - 17:00 |
| Samedi | 09:00 - 12:30 |