De Veilige Ruimte

1 sept 1990

Samen met mijn zus naar school.
Niet meer gewoon in't dorp, maar naar de grote stad.

Ik kan me niet meer herinneren hoe ik me toen voelde, zenuwachtig waarschijnlijk. Met momenten ambetant ook waarschijnlijk. Onwennig op die bus van de eerste halte tot de eindhalte. Niets moeilijk maar wel veel volk...

En met een marine blauw uniform aan...

Net als mijn dochter vandaag, 1 sept 2026, veel te vroeg wakker om toch maar zeker op tijd te zijn. En dan dat wachten op die bus... openbaar vervoer het is altijd een beetje reizen.

Sinds we samen beslist hebben dat ze zou veranderen van school en met de bus zou gaan, komen er herinneringen terug aan alles wat volgde aan de beslissing om in't stad naar school te gaan voor mezelf. Bij sommige zaken heb ik nooit stil gestaan, tot nu.

Stoppen met de lokale hobbies, want echt niet meer op tijd thuis daarvoor.
Klasgenoten van over de hele provincie (allé, zo leek dat toch).
Nieuwe gewoontes leren.
Meer zelfstandigheid.

Nu als mama, zie ik wat het met m'n dochter doet en dus ook ooit gedaan heeft met mij en mijn zus. Ik heb letterlijk voorgeleefd, wat zij nu doormaakt.
Er zijn verschillen, zeker weten en toch vind ik het handig om haar volledig te kunnen begrijpen en begeleiden in deze stap.

Dus ik wandelde naast haar deze ochtend. Samen naar de bus, op de bus en naar school. En ik genoot van de terugrit, naar buiten kijkend en lezend in een prachtig boek.

Draadje in mijn hoofd, dit is ook wat ik echt met De Veilige Ruimte wil gaan doen:
naast jou wandelen, zodat je niet meer het gevoel hebt alles alleen te moeten doen.
naast jou wandelen, zodat jij terug naar je kern kan komen.
naast jou wandelen, zodat jij je minder verdwaalt voelt en weet.

Volg om op de hoogte te blijven

Tijd buiten tijd.

Ze kwam binnen met een duidelijke uur dat ze ergens anders moest zijn en zeker nog een uur in de auto onderweg was. Op haar eerste afspraak van de dag was al later dan voorzien aangekomen. Er was tijdsdruk en ook wel een beetje tijdsnood.

En toch nam ik de tijd.
Tijd om haar te laten aankomen, haar verhaal te laten vertellen en te horen wat ze nodig had. Ik nam de tijd om te luisteren. Op tafel nam ik tijd en ruimte om te voelen, af te stemmen en te bewegen op de flow die zich aandiende.

Nergens voelde ik haast.
Op het juiste moment ronde de sessie zichzelf af.

Zij: onbewust van de tijd en helemaal op ontspannen plek verschoot dat ze nog meer dan een uur had om op haar volgende afspraak te komen. Ze had gedacht dat het al veel later was. Voor't eerst sinds lang voelde ze zicht ontspannen, even geen to do's, geen zorgen voor of haasten.

De kracht van tijd nemen, ook al is deze er niet.
Het is een spel dat ik graag speel en jou met veel liefde laat ervaren.
Zo kan een sessie van 75 min aanvoelen als 3u en omgekeerd.

k vraag mij oprecht af of het handig om een agenda update als deze te plaatsen of niet... ik weet het niet goed.
Het kan natuurlijk wel inzicht geven en een extra mogelijkheid om een moment te vinden dat jouw past om langs te komen. Laat maar weten welk moment je past.

Vanaf 7 september zal ik ook terug s'avonds uren open zetten, dit op maandag, dinsdag en woensdag avond. Je kan gerust al boeken door te reageren.

Morgen vieren ze hier in het Antwerpse moederdag.

Met mijn West Vlaamse roots blijf ik het iets bijzonders vinden. Bijzondere dagen, zoals moederdag, vaderdag, Pasen, Allerheiligen, Allerzielen..., werden eigenlijk in m'n gezin van herkomst weinig tot niet bewust gevierd of beleeft. En hoe meer ik me verdiep in cyclisch leven, de symboliek van bijzondere dagen hoe meer ik ervan overtuigd geraakt dat deze dagen meer aandacht verdienen.

Op één of andere manier brengen ze ons terug naar de essentie, naar gemeenschap, samen beleven. Waarderen wie we zijn, samen met anderen en alleen.
Her-inn-eren wat er echt toe doet.

En morgen is dat hier in het Antwerpse, onze moeder-lijn. De vrouw-en via wie ter aarde kwamen, zij die ons baarden en het leven gaven.

Het kan zijn, dat deze vrouw om welke reden dan ook, niet meer in je leven is. Dat je geen positieve ervaring/herinnering hebt aan deze vrouw. En toch nodig ik je uit om heel even dank te zeggen. Erbij stil te staan dat we leven dankzij haar, onze lessen leren omwille van haar en alle vrouwen voor haar.
Wij zijn onze moeders en dochters.
En dat verdient alle erkenning.

Fijne moederdag aan alle moeders, dochters, zusters, aan alle vrouwen.

Wanneer was de laatste keer dat je even ging liggen en naar boven keek?

Laat het weten in de comments

Dag 5 van de challenge by .be .academy

Je kent het wel, dat gevoel dat iets aan je trekt en je toch twijfelt; is dit wel iets voor mij?

Je kent niemand die ernaar toe gaat.
In je omgeving durf je het zelfs niet te zeggen dat je dit wil gaan doen.

Je zwijgt, doet niets en het verlangen blijft.
Je probeert het niet te voelen, doet alsof het er niet is.

En toch blijft het ergens hangen.

Wat zou er gebeuren als je toegeeft aan het verlangen?
Wat zou het je kunnen brengen? 5 dagen van huis op een plek waar je helemaal ontzorgt wordt. Wat zou dat je brengen?

Durf toe te geven aan je verlangen en schrijf je in. Magie wacht op je.

Groei en comfortabel gaan niet hand in hand.