Chi Neng in Gent

De zonsverduistering en de kunst van het niet-kijken

Vandaag, 12 augustus 2026 krijgen we een flinke zonsverduistering. Vanuit Nederland wordt bijna 90 procent van de zon bedekt en overal verschijnen inmiddels de berichten over eclipsbrilletjes, de beste plekken om te kijken en het exacte tijdstip waarop je vooral naar buiten moet rennen.

En toen dacht ik: wat bijzonder eigenlijk dat een duizenden jaren oude traditie ongeveer het tegenovergestelde zegt.

**Ga niet kijken.**

Trek je terug. Laat dat hele spektakel buiten zich maar voltrekken en gebruik die paar uur om je blik eens niet nóg verder naar buiten te richten, maar naar binnen.

Dat is de oude Vedische benadering van een eclips. Niet omdat de mensen in India de schoonheid van de hemel niet zagen, maar omdat een zonsverduistering binnen Jyotish, de Vedische astrologie, een heel andere betekenis heeft dan alleen een indrukwekkend astronomisch verschijnsel.

Als het licht even verdwijnt

Sūrya, de Zon, is binnen Jyotish veel meer dan de fysieke zon. Zij staat voor levenskracht, helderheid, bewustzijn en voor dat innerlijke centrum van waaruit we ervaren: hier ben ik.

Tijdens een zonsverduistering wordt dat licht tijdelijk bedekt.

Rahu en Ketu, de maansknopen, spelen daarin binnen Jyotish een centrale rol en worden de schaduwkrachten genoemd. Daar kun je natuurlijk onmiddellijk een eng verhaal van maken over duistere energieën en onheil, maar daarmee mis je volgens mij het interessantste deel.

Want wat is een schaduw eigenlijk?

Iets wat er wel is, maar wat je bij vol licht niet altijd ziet.

En dat kennen we natuurlijk allemaal. We lopen rond met keurige verhalen over onszelf, terwijl daaronder van alles leeft wat een stuk minder keurig is:

* oude angsten waarvan we dachten dat we er allang overheen waren;
* verlangens die we liever niet te serieus nemen;
* familiepatronen waar we ons nog steeds aan aanpassen;
* relaties waarin liefde en angst soms behoorlijk door elkaar lopen;
* overtuigingen die ooit houvast gaven, maar inmiddels te krap zijn geworden;
* rollen die we al zo lang spelen dat we denken dat we ze zíjn.

Dat is het gebied van de schaduw. Niet per definitie slecht of gevaarlijk, wel datgene wat een stuk interessanter wordt zodra je stopt met er zo hard van weg te bewegen.

En juist deze eclips valt in Ashlesha

De eclips van 12 augustus vindt volgens de Vedische, siderische astrologie plaats in Kreeft, in **Ashlesha**, een van de meest fascinerende nakshatra’s van Jyotish.

Het symbool van Ashlesha is de slang.

De oude godheden die erbij horen zijn de Nāga’s, de mysterieuze slangengoden uit de Indiase mythologie. En het Sanskrietwoord *āśliṣ* betekent zoiets als omwikkelen, omarmen, vastgrijpen, zich ergens omheen slingeren.

Daar kun je psychologisch ontzettend veel mee.

Want hoeveel dingen in een mensenleven beginnen niet als iets goeds en raken later met ons verstrengeld?

Liefde kan bezit worden.

Zorg kan controle worden.

Loyaliteit kan zelfverloochening worden.

Bescherming kan een gevangenis worden.

Zelfstandigheid kan een muur worden.

En een identiteit die je ooit nodig had om overeind te blijven, kan jaren later zo strak om je heen zitten dat je nauwelijks nog kunt bewegen.

Dat is Ashlesha.

De slang is daarom niet alleen maar een eng beest dat in het donker ligt te wachten. In oude culturen staat zij ook voor genezing, levenskracht, seksualiteit, wijsheid en transformatie. Een slang groeit namelijk niet door haar oude huid eindeloos op te rekken.

Op een gegeven moment moet die huid eraf.

En wij willen juist alles bekijken

Daarom vind ik het oude voorschrift om tijdens een eclips niet te kijken zo interessant.

Wij zijn inmiddels bijna professioneel geworden in naar buiten kijken.

Er gebeurt iets bijzonders en hup: telefoon erbij.

Foto.

Filmpje.

Post.

Nog even kijken wat anderen ervan vinden.

We fotograferen ons eten voordat we het geproefd hebben, filmen een concert waar we zelf middenin staan en zelfs wanneer we gaan mediteren hebben we een app nodig die ons vertelt dat we aan het mediteren zijn.

En nu komt er een zonsverduistering en dus moeten we natuurlijk allemaal een brilletje hebben.

Wat nu als je dat eens niet doet?

Niet omdat een eclips eng is. Niet omdat Rahu een soort onzichtbare kosmische gifwolk over Nederland uitstort. Daar is geen wetenschappelijke basis voor.

Maar omdat het een interessant experiment is om een zeldzame gebeurtenis eens **niet te consumeren**.

Laat hem maar gebeuren.

Zonder jou als toeschouwer.

Dat alleen al is voor veel moderne mensen bijna een spirituele oefening.

Durf die paar uur eens te verdwijnen

De traditionele Vedische houding rond een eclips is er een van afzondering, stilte, meditatie, mantra en terugtrekking uit gewone activiteiten.

Daar hoef je van mij geen ingewikkeld Indiaas ritueel van te maken.

Doe de gordijnen dicht.

Zet je telefoon uit.

Ga zitten of liggen.

Voel je voeten, benen, be**en, buik en adem.

En blijf eens een tijdje waar je bent.

Dat klinkt doodeenvoudig, totdat je het werkelijk probeert.

Want zodra alle afleiding wegvalt, begint er van alles te bewegen. Je herinnert je ineens dat je iemand nog moet bellen. Je wilt iets opzoeken. Je krijgt trek. Je bedenkt iets briljants wat absoluut nú genoteerd moet worden. Je hoofd heeft een verbazingwekkend repertoire aan manieren om ervoor te zorgen dat je vooral niet te lang stil hoeft te zijn.

En daaronder ligt het interessantere gebied.

Niet de vraag hoe je een betere versie van jezelf kunt worden, maar hoe het werkelijk met je is wanneer niemand kijkt en jij even niets hoeft op te houden.

Ashlesha stelt geen brave vragen

Daarom zou ik tijdens deze eclips ook niet gaan zitten met een lijst positieve affirmaties.

Juist niet.

Laat die slang maar eens rondkruipen.

Waar ben ik verstrengeld geraakt?

Wat houd ik vast terwijl het eigenlijk al voorbij is?

Waar noem ik iets liefde terwijl er ook angst in zit?

Welke loyaliteit kost mij inmiddels meer dan zij mij geeft?

Waar ben ik onafhankelijk gaan noemen wat eigenlijk een manier is om niemand echt dichtbij te laten komen?

Waar zorg ik zo veel voor een ander dat ik niet hoef te voelen wat ik zelf nodig heb?

En de gemeenste:

**Wat weet mijn lichaam allang wat mijn hoofd nog steeds probeert weg te redeneren?**

Daar wordt het interessant.

Want het lichaam is vaak helemaal niet zo onder de indruk van onze mooie verhalen. Je hoofd kan jarenlang uitleggen waarom iets prima is, terwijl je buik zich iedere keer aanspant. Je kunt zeggen dat iets je niets doet terwijl je adem stokt. Je kunt honderd redenen hebben waarom je ergens moet blijven terwijl alles in je lijf naar achteren beweegt.

Dat soort weten bedoel ik.

We hoeven niet voortdurend naar het licht

Er zit nog iets in deze eclips wat mij aanspreekt, juist omdat onze moderne spiritualiteit soms zo verschrikkelijk veel licht nodig heeft.

Licht en liefde.

Positief denken.

Manifesteren.

Je hoogste potentieel.

Je beste zelf.

Je vibratie omhoog.

Alsof een mens mislukt zodra hij jaloers, bang, woedend, behoeftig, verward of gewoon een tijdje doodmoe is.

Ik geloof daar niet in.

Een mens heeft ook een onderwereld.

Daar wonen de dingen die we niet zo gemakkelijk op LinkedIn zetten. Onze schaamte, onze jaloezie, onze kinderachtige verlangens, onze behoefte om geliefd te worden, onze angst om verlaten te worden, onze woede en onze pogingen om controle te houden wanneer het leven zich van onze plannen niets aantrekt.

Dat hoort er allemaal bij.

Werkelijke bewustwording ontstaat volgens mij niet doordat we daar zo snel mogelijk licht overheen gooien, maar doordat we het kunnen ontmoeten zonder er meteen voor weg te rennen.

Een zonsverduistering is daar een prachtig beeld voor.

Het licht wordt bedekt.

De schaduw verschijnt.

En de wereld vergaat niet.

De Zon is trouwens helemaal niet weg

Dat is misschien wel het mooiste.

Tijdens een eclips verdwijnt de Zon natuurlijk niet werkelijk. Wij kunnen haar tijdelijk niet zien.

En precies daarin zit een van de diepste gedachten uit de Indiase filosofie.

Alles wat wij normaal gesproken “ik” noemen, verandert voortdurend. Ons lichaam verandert. Onze relaties veranderen. Onze overtuigingen veranderen. Wat we belangrijk vinden verandert. Zelfs het verhaal dat we over onszelf vertellen kan in tien jaar tijd volledig veranderen.

En toch kunnen we dat allemaal waarnemen.

In de Indiase filosofie komt daar het begrip **ātman** in beeld: de diepste grond van bewustzijn, voorbij alle tijdelijke vormen waarmee we ons identificeren.

Je hoeft daar geen groot mystiek verhaal van te maken.

Je kunt het gewoon ervaren.

Ik voel angst — en ik kan die angst waarnemen.

Ik voel verdriet — en ik kan dat verdriet waarnemen.

Ik weet het even totaal niet — en zelfs dát kan ik waarnemen.

Er is dus altijd meer dan wat er op dit moment door je heen trekt.

Zoals de Zon tijdens een eclips nog steeds bestaat terwijl wij haar niet kunnen zien, zo hoeft ook je innerlijke grond niet verdwenen te zijn wanneer je zelf even geen enkel idee hebt waar je naartoe gaat.

Dus dat eclipsbrilletje?

Laat het eens liggen.

Niet omdat je iets verschrikkelijks overkomt wanneer je naar de eclips kijkt. Wie hem veilig wil bekijken, moet dat vooral doen.

Maar er bestaat op 12 augustus ook een totaal andere mogelijkheid.

Terwijl een groot deel van Nederland naar boven kijkt, kun jij je blik naar binnen richten.

Een paar uur uit de wereld stappen.

Geen telefoon.

Geen werk.

Geen nieuws.

Geen mensen die iets van je willen.

Alleen jij, je lichaam, je adem en alles wat zich laat horen wanneer het eindelijk eens stil genoeg wordt.

En wanneer de eclips voorbij is, kun je volgens de oude traditie douchen of baden, schone kleren aantrekken, iets eten en weer naar buiten gaan. Ook dat vind ik prachtig: je trekt je terug, laat iets door je heen bewegen, reinigt jezelf en stapt daarna opnieuw de gewone wereld in.

Dezelfde wereld.

Maar hopelijk niet helemaal dezelfde jij.

Want uiteindelijk vind ik dát de spannendste kant van een zonsverduistering: niet kijken hoe donker het buiten wordt, maar ontdekken wat zichtbaar wordt wanneer je zelf eens ophoudt met kijken.

- Jacqueline, 2026

© Jacqueline Snelder – Inner Grounding therapeut & auteur 11 aug. 2026 10:00
(Boek De Inner Grounding methode verschijnt najaar 2026)
Delen? Heel graag, met naamsvermelding.

Vakantietijd

Vanaf woensdag 1 Juli ben je terug welkom op de wekelijkse lessen Zhineng Qigong😀

Bewust bewegen in de natuur

Maak kennis met de kracht en de zachtheid van Qigong.

Na een inspirerend weekend met collega instructors ben ik klaar om jou terug te verwelkomen op de wekelijkse lessen.

Welkom😀

Alle info 👇

Neem tijd om contact te maken met je lichaam en verwen jezelf met een dagje me-time op zaterdag 2 mei

Maak kennis met de helende wereld van Zhineng Qigong (Chi Neng Qigong)

Lente workshop "Qigong en emoties" Neem tijd om contact te maken met je lichaam en verwen jezelf met een dagje me-t...

Welkom op de ééndaagse workshop Zhineng Qigong. Zaterdag 2 mei