PuurV

Lieve vrouwen. Laten we stoppen met rennen. De rust die wij zoeken , zoekt ons ook. Ze wacht binnenin tot je herinnert dat je niet méér moet doen. Laten we onze schouders zakken en landen in dit moment.

Je gaat sporten om te ontspannen…
maar soms krijgt je lichaam daardoor juist nóg een prikkel te verwerken.

“…ik had eigenlijk gehoopt dat door te trainen mijn spieren wat los zouden komen. Maar ik voel nog steeds enorm veel spanning in mijn nek en schouders. Ik betrap mezelf er ook constant op dat ik heel de dag met mijn schouders opgetrokken rondloop.”

Dit berichtje kreeg ik onlangs van een klant.
En eigenlijk is dit iets wat ik vaak hoor.
Want als je gespannen bent, denk je al snel:
ik moet bewegen. Ik moet sporten. Ik moet mijn hoofd leegmaken.

En bewegen kan absoluut deugd doen.
Maar wanneer je lichaam al heel lang in een soort aan-stand staat, kan intensief sporten ook gewoon nóg een prikkel zijn voor je lichaam.

Sporten vraagt inspanning.
Je hartslag gaat omhoog, je lichaam maakt onder andere adrenaline en cortisol aan… en dat is op zich normaal én nuttig.

Maar wanneer je al uitgeput bent, kan nóg meer inspanning soms net te veel zijn.

Dan denk je dat je aan het ontspannen bent, terwijl je lichaam misschien net ruimte vraagt en tijd om te herstellen.

Je gaat sporten om spanning los te laten, maar komt thuis met een nog strakkere nek.
Je probeert je hoofd leeg te maken, maar je lichaam blijft “aan” staan.

Niet altijd méér doen dus.
Soms net minder.

Bij burn-outherstel gaat het vooral over leren voelen:
wat heeft mijn lichaam nú nodig?
Soms is dat bewegen.
En soms is dat wandelen, rustig rekken, ademen, liggen, warmte…
of gewoon even helemaal niets.

Want herstel betekent niet dat je je lichaam nóg harder moet laten werken.
Het betekent ook leren luisteren wanneer je lichaam zegt:
nu even niet.

De meeste mensen verzwijgen hun burn-out eerst lange tijd.

Ze denken dat een burn-out eigenlijk niet mag.
Ze generen zich ervoor.

Ze willen het zelf nog niet echt toegeven. Aan zichzelf niet. En al helemaal niet aan anderen.

Ze denken dat ze met gewoon even een weekje ziek thuis blijven en een beetje extra rust er wel door zullen zijn.

Dat ze dus na enkele dagen, met die bijna lege batterij die van 30% naar 40% is gegaan, toch maar best opnieuw kunnen opstarten.

En dan sneuvelen ze dus weer na enkele maanden.

Want die uitgeputheid? Daar geven we vooral niet aan toe.

“ Ik moet gewoon wat positiever denken .”

“ Ik moet gewoon weer vooruit.”

“ Het gaat weer hoor, tis al beter.”

Maar herstel werkt niet zo.

Herstel komt door heel lang en oprecht te luisteren naar je lichaam.

Door intensief te rusten.

Niet alleen een paar dagen. Niet tot je je een béétje beter voelt.

Maar door echt de tijd te nemen om opnieuw te leren voelen wat je lichaam nodig heeft.
Door te leren vertragen zonder je daar schuldig over te voelen.

Dat is herstel.

Niet van 30% naar 40% gaan en dan weer proberen functioneren zoals vroeger.

Maar stap voor stap weer leren voelen, luisteren, begrenzen en leven op een manier die je lichaam ook kan dragen.

Want herstellen is niet: zo snel mogelijk weer verder kunnen.
Herstellen is leren hoe je jezelf niet opnieuw voorbijloopt.

De meeste mensen denken dat een burn-out komt door te veel.
Of door te lang te veel.

Maar weet je wat ik heel vaak zie?

Dat er meer onder zit.

Jarenlang veel geven, zorgen, regelen, presteren, je aanpassen… en ondertussen weinig erkenning of waardering ervaren voor alles wat je doet.

Dat hoeft helemaal niet alleen op je werk te zijn.

Dat kan evengoed in je relatie zijn. Thuis. In je gezin. Of in een andere belangrijke relatie.

Want het gaat niet alleen over hoeveel je doet.
Het gaat ook over hoe jij je voelt bij wat je doet.

Wanneer je het gevoel hebt dat wat jij allemaal geeft vanzelfsprekend is, dat het weinig gezien wordt of dat je steeds maar moet blijven geven, kan dezelfde belasting veel zwaarder gaan wegen.

Dat betekent niet dat een gebrek aan waardering op zichzelf een burn-out veroorzaakt.
Maar hoe jij je voelt, wat je ervaart en hoeveel ruimte en erkenning je krijgt, kunnen wel een belangrijke rol spelen in hoeveel je op een bepaald moment kunt dragen.

En misschien is dat iets om eens rustig bij jezelf te voelen:

Voel ik mij op dit moment echt gezien en gewaardeerd? # lichaamswerk

Is het je al opgevallen?

Dat het hier stiller is?

Minder posts.
Minder stories.
Minder.

En misschien dacht je even: Zou ze gestopt zijn?

Nee.

Maar ik ben wel gestopt met iets anders.

Met het gevoel dat ik voortdurend zichtbaar moet zijn.

Hou ouder ik word, hoe bewuster ik leef.

Hoe meer ik van minder begin te houden.

——

Je moet toch zichtbaar zijn om gevonden te worden?

Je moet toch blijven verschijnen?

Blijven tonen wat je doet?

Je kan sociale media niet openen zonder overrompeld te worden.

Nog een filmpje.
Nog professionelere foto’s.

Prachtig, echt waar.

Ook ik droom weg telkens ik een filmpje zie van een massagetechniek van een collega.

Maar eerlijk? Het voelt alsof we voortdurend moeten bewijzen dat we er zijn.

Wat we allemaal kunnen.

En zo was er enkele weken geleden ineens een dag dat ik dacht “ik ga voor minder”.

Iets minder op je scherm dan toch.

Maar des te meer op de plek waar het voor mij echt om draait.

Meer bij mezelf.

En bij jou.

In de praktijk.

In de stilte.

In het moment waar ik écht iets kan betekenen.