Jalava Yoga

Tak. I właśnie tutaj zaczyna się ciekawsza część, bo zdanie „nie jestem moim umysłem” łatwo zamienić w kolejną ideę, którą umysł sobie powtarza.

Jeżeli pytasz: „to gdzie właściwie kończy się obserwator?”, to w filozofii jogi odpowiedź zależy od tego, jak głęboko wejdziesz.

1. Najpierw: „ja” jako obserwator

Możesz zauważyć:

„Mam myśl, że sobie nie poradzę.”

Ale skoro widzisz tę myśl, to możesz zrobić krok w tył:

„Jest myśl o tym, że sobie nie poradzę.”

Podobnie:

„Boję się.”

→ „Odczuwam strach.”

„Nie chce mi się.”

→ „Pojawia się zniechęcenie.”

„Biorę lek.”

→ „Moje ciało przyjmuje lek, a ja obserwuję jego działanie.”

To jest bardzo praktyczny poziom obserwatora.

2. Ale potem pojawia się haczyk

Możesz powiedzieć:

„Ja jestem tym, który obserwuje mój umysł.”

I wtedy pojawia się pytanie:

A kto obserwuje tego, który obserwuje?

Bo możesz zauważyć również:

„Jest we mnie poczucie: to ja jestem obserwatorem.”

I to już jest subtelniejsze.

W jodze można powiedzieć, że nawet identyfikacja z rolą obserwatora może być jeszcze pewnym stanem umysłu.

3. I tutaj nie ma już kolejnego „człowieczka w środku”

To jest ważne.

Nie chodzi o to, że gdzieś za umysłem siedzi mała Edisz, która patrzy na dużą Edisz, która patrzy na swój umysł. 😄

Bo wtedy można by w nieskończoność pytać:

kto obserwuje obserwatora?

W ujęciu jogi puruṣa nie jest kolejną myślą, osobowością ani „wewnętrznym głosem”.

Jest raczej samą zdolnością świadomości do poznawania.

I dlatego granicy obserwatora nie znajdziesz tak, jak znajdujesz granicę ciała albo myśli.

4. Ale jest jeszcze jedna rzecz: ciało

Tutaj zrobiłabym bardzo ważne rozróżnienie.

„Nie jestem moim lękiem” nie oznacza, że lęk jest nieważny.

„Nie jestem moim bólem” nie oznacza, że ból jest iluzją.

„Nie jestem moimi lekami” nie oznacza, że leki nie wpływają na moje doświadczenie.**

Ciało, układ nerwowy, hormony, ból, farmakologia — to wszystko realnie wpływa na to, co pojawia się w polu doświadczenia.

Obserwator nie musi temu zaprzeczać.

Może po prostu powiedzieć:

„To się dzieje. I ja widzę, że to się dzieje.”

I to jest dla mnie dużo dojrzalsze niż:

„To nie jestem ja, więc mnie to nie dotyczy.”

5. A gdzie jest granica?

Spróbuj teraz bez filozofowania.

Usiądź albo połóż się.

Zauważ oddech.

Potem zauważ ciało.

Nie zmieniaj go.

Pojawia się jakieś napięcie?

Wiesz, że jest.

Pojawia się myśl?

Wiesz, że jest.

Pojawia się zniecierpliwienie?

Wiesz, że jest.

Pojawia się myśl:

„Ale ja przecież obserwuję to wszystko.”

Też ją zauważ.

I wtedy przestań szukać obserwatora.

Nie pytaj:

„Gdzie on jest?”

Bo samo szukanie jest kolejną aktywnością umysłu.

Zostań przy prostym:

Jest doświadczenie.
Jest świadomość tego doświadczenia.

I zobacz, czy naprawdę możesz znaleźć linię oddzielającą jedno od drugiego.

To jest właśnie miejsce, w którym Patañjali robi się dużo ciekawszy niż popularne „odetnij się od swoich myśli”.

Bo celem nie jest stworzenie kolejnej tożsamości:

„Ja, świadoma obserwatorka Edisz.”

Tylko coraz wyraźniejsze rozpoznanie różnicy między tym, co jest obserwowane, a samym faktem świadomości.

I paradoksalnie, kiedy naprawdę próbujesz znaleźć granicę obserwatora, możesz odkryć, że nie ma czego chwycić.

Namaste 🙏

Najpiękniejszy moment w Kioo Retreat Center w Turcji 2023