Psychologin Elif Yilmaz

Birinin davranışı değiştiğinde aklına ilk gelen şey:

“Acaba ben ne yaptım?”

ise, bunu bir düşün.
Belki de ortada çözmen gereken bir problem yoktur.

Bazen karşımızdaki insanın sessizliğine, mesafesine ya da değişen ruh haline kendi hikâyemizi ekleriz.

Ve fark etmeden, henüz yaşanmamış bir şeyi yaşamaya başlarız.

O yüzden bugün kendine şunu hatırlat:

“Henüz hiçbir şey bilmiyorum.”

Her boşluğu bir cevapla doldurmak zorunda değilsin. ❤️

Bunu kaydet. Bir gün “Ben ne yaptım?” diye düşündüğünde tekrar dön.

Sana bir soru: Birinin davranışı değiştiğinde senin zihnin ilk olarak ne söylüyor?

Gece herkes uyurken zihnin neden daha çok konuşuyor?

Gün içinde ertelediğin düşünceler, sessizlikte bir anda önüne gelebiliyor:

“Yarın ne olacak?”
“Bunu neden söyledim?”
“Ya şöyle olursa?”
“Ya böyle olursa?”

O anda zihnini susturmaya çalışmak yerine, düşünceyi kâğıda bırakmayı dene ve kendine şunu hatırlat:

“Bunu şimdi çözmek zorunda değilim. Yarın bakacağım.”

Çünkü gece 2’de hayatını çözmek zorunda değilsin.
Bazı soruların cevabı sabaha kadar bekleyebilir. ❤️
Gece zihni susmayan biri için kaydet.

Peki senin zihnin en çok hangi düşünceyle uykunu kaçırıyor?

Bazen hayatında gerçekten kötü giden hiçbir şey yoktur.

Ama zihnin sürekli ihtimaller üretir:

“Ya şöyle olursa?”
“Ya böyle olursa?”
“Ya kontrol edemezsem?”

Ve fark etmeden, henüz yaşanmamış bir geleceği bugünden yaşamaya başlarsın.

Kaygıyı tamamen susturmak her zaman mümkün değil. Ama geldiğinde onunla ne yapacağını öğrenebilirsin.

Bir dahaki sefere kendine şunu hatırlat:

“Şu an değil. Olursa, o zaman ilgilenirim.”

İhtiyacın olabileceğini düşünüyorsan bu videoyu kaydet.

Peki senin zihnin en çok hangi konuda “Ya şöyle olursa?” diye çalışıyor?

Bazen en ağır savaşlar dış dünyada değil, tam olarak yastığa başımızı koyduğumuz o sessiz anlarda, kendi zihnimizin içinde verilir.
Yarının belirsizliği, dünün kapanmamış defterleri omuzlarına biniyorsa ve zihnin durmaksızın senaryolar yazıyorsa... bil ki yalnız değilsin. Ama taşıdığın o yüklerin büyük kısmı sana ait değil.
Zihninin her fısıltısına inanmaktan vazgeçtiğinde, kontrol edemeyeceğin geçmişi ve geleceği serbest bıraktığında ve kendine o çok ihtiyaç duyduğun şefkati gösterdiğinde nefes almaya başlayacaksın. İyileşme bir gecede olmuyor; her şey bir günde çözülmek zorunda değil.

Güneşin denize vedası aslında bize bir ders veriyor: Bırakmayı bilmek, yeniden doğmayı getirir.
Bugün seni yoran ne varsa, güneşle birlikte batmasına izin ver. Yarın bambaşka bir enerjiyle uyanacağız.
Sen bugün elinden geleni yaptın, kendine nazik davran.
Bugün belki istediğin kadar üretken olamadın, belki bazı şeyler yolunda gitmedi.
Ama bak, gün bitiyor ve güneş gidip yarın tekrar doğmak için hazırlanıyor.
Hayat da tam olarak böyle.
Bugünün zorluklarını, o günün sonuyla birlikte bırakmayı öğrenmelisin. Yarın yeni bir sayfa, yeni bir başlangıç.
Kendine yüklenmeyi bırak ve şu ana odaklan. Şimdi sadece dinlen.
Yarın daha güçlü devam edeceğiz.

İçine attığın her şey, bir gün seni içeriden yakmaya başlar. Öfke bastırıldığında yok olmaz; sadece şekil değiştirir ve seni zehirler.

Bu döngüyü yaşayan çok insan var ama çoğu bunun farkında bile değil.

Sürekli kendini analiz etmek…
Her hissi anlamlandırmaya çalışmak…
İyi miyim kötü mü diye kontrol etmek…

Bir süre sonra zihni daha da yorar.

Belki de mesele “neden böyle hissediyorum?” sorusu değil,
o soruyu durmadan kendine sormaktır.

İnsan En Çok Ne Zaman Yorulur?

Bazı şeyler “geçer” diye beklenmez.

Eğer uzun zamandır sadece günü tamamlıyorsan,
eskiden seni iyi hissettiren şeyler artık hiçbir şey hissettirmiyorsa…
bu yalnızca yorgunluk olmayabilir.

Depresyon sessiz ilerler.
Ama yalnız kalmak zorunda değilsin.

Bugün küçük bir adım at:
Birine nasıl hissettiğini söyle.
Kendin için basit bir rutin oluştur.
Ve gerekiyorsa profesyonel destek al.

Kaydet;belki tekrar duyman gerekir.
Paylaş;belki birinin bugün bunu duymaya ihtiyacı vardır.

Tembel Değilsin, Donma Modundasın.Depresyon sadece üzgün olmak değildir...Neden Eskisi Gibi Keyif Alamıyorsun?Tembel değilsin, sadece beynin şu an hayatta kalmaya çalışıyor. 🧠
Depresyon her zaman gözyaşı ve hıçkırıklarla gelmez. Bazen üstüne çöken görünmez bir ağırlık, her şeye karşı hissedilen bir hissizlik ve o yataktan çıkmayı dünyanın en zor işi haline getiren bir tükenmişliktir.
Eğer şu an bu satırları okurken “Evet, tam olarak böyle hissediyorum” diyorsan, lütfen kendine yüklenmeyi bırak. Bu bir irade eksikliği değil.
Çözüm sihirli bir hapta değil, “Mikro Eylem Kuralı”nda gizli.
Kendinden dağları yerinden oynatmanı bekleme. Sadece %1’lik o küçücük adımı at. Çünkü sen harekete geçmeden, o beklediğin motivasyon asla gelmeyecek. Önce aksiyon, sonra motivasyon!
Peki senin bugünkü mikro adımın ne olacak? Sadece bir bardak su içmek mi, yoksa o maili yanıtlamak mı? Yorumlara yaz, ilk adımı beraber atalım!