Jorhat voice

নতুন অধ্যায়?
তেন্তে এই গৌৰৱময় ইতিহাসৰ ভবিষ্যত কি?

আমি সঁচাকৈয়ে স্বাধীন নেকি? 🇮🇳

প্ৰতি বছৰে ১৫ আগষ্ট আহে, আমি ত্ৰিৰংগা পতাকা উত্তোলন কৰোঁ, ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীত গাওঁ আৰু কওঁ—“আমি স্বাধীন।”
কিন্তু এবাৰ নিজকে প্ৰশ্ন কৰা উচিত—সঁচাকৈয়ে প্ৰতিজন মানুহ স্বাধীন নেকি?

য’ত এগৰাকী ছোৱালীৰ ওপৰত হোৱা ধৰ্ষণৰ দৰে গুৰুতৰ ঘটনাও কিছুমানৰ বাবে ন্যায়ৰ বিষয় নহৈ ৰাজনীতি আৰু উপহাসৰ বিষয় হৈ পৰে—তাত আমি কোনখন স্বাধীনতাৰ কথা কওঁ?

য’ত কোনো নাগৰিকে অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিলে, নিজৰ অধিকাৰৰ কথা ক’লে বা প্ৰশ্ন কৰিলে, তেওঁকেই দেশদ্ৰোহী বা সন্ত্ৰাসবাদী বুলি চুপ কৰাবলৈ চেষ্টা কৰা হয়—এইয়াই নেকি স্বাধীনতা?

যাক আমি ভোট দি জয়ী কৰোঁ, যদি সেইজনেই নিৰ্বাচনৰ পিছত জনতাৰ ভোট আৰু জনতাৰ প্ৰশ্নক লৈ উপহাস কৰে বা “মিছা ভোট” বুলি ক’বলৈ ধৰে—তেন্তে সাধাৰণ মানুহৰ মাতৰ মূল্য ক’ত?

য’ত শক্তিশালী মানুহৰ বিৰুদ্ধে মাত মতা কঠিন, য’ত প্ৰশ্ন কৰাটো অপৰাধৰ দৰে অনুভৱ হয়, আৰু য’ত ন্যায় সকলোৰে বাবে সমান নহয়—তেনে সমাজত আমি কেৱল ৰাজনৈতিক স্বাধীনতাৰে সন্তুষ্ট হ’ব পাৰোঁনে?

স্বাধীনতা কেৱল ব্ৰিটিছৰ শাসনৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ নাম নহয়।
স্বাধীনতাৰ অৰ্থ হৈছে—ভয় নোহোৱাকৈ প্ৰশ্ন কৰিব পৰা, অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিব পৰা, ছোৱালীয়ে নিৰাপদে জীয়াই থাকিব পৰা আৰু প্ৰতিজন নাগৰিকে সমান অধিকাৰ আৰু সন্মান লাভ কৰা।

নিজকে সুধক—

“মোৰ দেশৰ প্ৰতিজন নাগৰিকে নিজৰ কথা ক’বলৈ, অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিবলৈ আৰু সন্মানেৰে জীয়াই থাকিবলৈ সঁচাকৈয়ে স্বাধীন নেকি?”

🇮🇳 জয় হিন্দ।

নিৰ্বাচনৰ সময়ত আহিব

"যেতিয়া যোৰহাটৰ মানুহে ভয়ংকৰ বানপানীৰ সৈতে যুঁজ দি নিজৰ ঘৰ-বাৰী আৰু জীৱিকা বচাবলৈ সংগ্ৰাম কৰি আছে, তেতিয়া আমাৰ বিধায়ক হিতেন্দ্ৰ নাথ গোঁস্বামী আমেৰিকাত আছে। এনে সংকটৰ সময়ত জনসাধাৰণে বিচাৰে দৃশ্যমান নেতৃত্ব, তাৎক্ষণিক সাহায্য আৰু জবাবদিহিতা। জনপ্ৰতিনিধিত্ব কোনো বিশেষাধিকাৰ নহয়—ই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দায়িত্ব। যোৰহাটে এই দুৰ্যোগৰ সময়ত কোনে জনসাধাৰণৰ কাষত থিয় দিছিল, সেই কথা কেতিয়াও পাহৰিব নোৱাৰে।"

"While the people of Jorhat are battling devastating floods, our elected MLA, Hitendra Nath Goswami, is away in the United States. At a time when families are struggling to save their homes and livelihoods, the people deserve visible leadership, urgent relief, and accountability. Public office is a responsibility, not a privilege. Jorhat will remember who stood with its people during their darkest hours."