FeelingOhm

De kabbelende burgerman

Ik zit op het stoepje voor de dome van mijn heerlijke thuis gemaakte lunch te genieten als de volgende klant al komt aangelopen. Ik ga snel naar binnen om mijn lunchcontainer af te sluiten en nog snel even mijn handen te wassen en mond te spoelen. Ik loop terug naar de ingang en heet hem welkom. Ik kijk in een vriendelijk lachend, beetje niet zoveel zeggend gezicht. Een hele gewone man met een voor zijn postuur opmerkelijke buik. Ik laat hem binnen, en stel hem op zijn gemak en laat hem kiezen of hij op de grond wil zitten of op een stoel. Het gaat wel op de grond denkt hij en hij gaat ongemakkelijk in kleermakerszit op het meditatie kusssen zitten. Net als de meeste onervaren kleermakerzitters, glijdt hij achterover van het net iets te dikke meditatiekussen af. De kussens zijn nieuw en onhandig. Hij corrigeert het snel. Ik kijk hem onderzoekend aan. Het is écht een vriendelijk gezicht. Ik schenk een watertje voor hem in en stel voor meteen te beginnen met de landingsoefening. Lijkt hem een fijn idee. Ik loods hem door de I-kracht meditatie waarvan ik merk dat iedereen die prettig vindt. Het is een aardende meditatie met duidelijke aanwijzingen in je innerlijk landschap en wat daar te ‘doen’ of waar te nemen. Ik vind ‘m zelf ook fijn. Ik merk dat ik ‘m uitgebreider maak dan normaal. Niet dat hij er om vraagt maar ik schat zo in dat hij een tikkeltje meer context kan gebruiken. Ik hoor aan zijn adem dat hij er wel goed op gaat en lekker in ontspanning raakt.

Na mijn uitleg over het volgende onderdeel -sharing- vraag ik hem of hij als eerste wil delen of luisteren. Hij wil wel luisteren zegt ie en ik snap het; die kijkt even de kat uit de struiken. Ik neem de tijd om echt goed bij mezelf te voelen. Ik deel iets heel specifieks dat ik in mijn lichaam voel wat nieuw voor me is. Het begint achter mijn middenrif, gaat via mijn rechterlong mijn rechter arm in. Ik heb echt geen idee wat het is dus ik laat het ook maar weer los. Ik deel nog wat meer en zit er lekker in; het kost me weinig moeite. Ik voel ook dat het landt aan de andere kant. Als ik klaar ben begint hij met delen. Ik spits mijn oren en hou mijn ogen dicht.

Zijn verhaal begint kabbelend met niet zoveel timbre in zijn stem. Wat ditjes en datjes over zijn dochter, zoon, partner, werk, bla blaatjes en hoe goed het gaatjes. Ik heb moeite om er iets interessants in te vinden. Het verhaal kabbelt een beetje door, ik voel me steeds verveelder en zit tegen mijn irritatiegrens aan. Ik zie niet voor me hoe ik met deze man zou kunnen werken. Ik heb een ingang nodig. Naar wie iemand echt is, onder al dat geprietpraat. Nog voor hij klaar is begin ik wat onrustig heen en weer te wiebelen en voer de interne discussie of ik er iets van zal zeggen of niet. Ja natuurlijk moet ik er iets van zeggen; ik zit hier niet om iemand te pamperen in zijn comfortzone. En waarschijnlijk helpt het hém als ik het benoem, in plaats dat ik ook op een auto pilot een programmaatje af ga draaien. Niemand verdient mijn niet geïnspireerd zijn en vooral ikzelf niet. Ik heb een aanknopingspunt nodig.

Ik kijk hem aan en begin voorzichtig; “Ik ben best wel radicaal…”. “Oh ja? Haakt hij er meteen op in voor ik mijn zin af heb kunnen maken. “Ja”. Antwoord ik. “Radicaal eerlijk om precies te zijn; ik heb ik je van alles horen zeggen maar het is niet echt binnen gekomen; ik voel er niet zoveel bij en eigenlijk weet ik nog steeds helemaal niets van je. Ja, aan de oppervlakte”. Ik maak een kabbelend gebaar in de lucht. Ik zie hem schrikken maar hij herstelt zich goed en trakteert me op een verlegen lach. “Oke, jammer”. “Ik denk dat je best wel een brave burger bent” zeg ik en kijk hem afwachtend aan. Hij beaamt: ja dat klop dus wel een beetje. Ik informeer naar die wappie vriend waar hij zich zo aan ergerde. “Waar ging dat over en waarom vind je hem zo wappie?” Een kort pleidooi over de windmolens volgt. “Ik ben ook geen voorstander van windmolens” zeg ik en vervolg hoe voelbaar die tweedeling in de maatschappij is. Alsof er twee verschillende universa met elkaar proberen te communiceren maar het gaat niet. Ik voeg er aan toe dat ik ook uit dat andere universum kom. Hij dacht het al. “Dat is leuk” zeg ik verheugd. “Dan kunnen we in ieder geval een gesprek voeren over jouw en mijn wereld. Er komen hier heel veel mensen uit jouw wereld en ze komen bewust hier omdat ze in die wereld iets missen. Klopt dat ook voor jou? Hij beaamt het. “Daarom ben ik ook hier. Ik wil vrijheid ervaren. Ik wil óók zoveel voelen en dat kunnen verwoorden”. Hij refereert aan een vriend die dat heel goed kan. “Ik wil meer uitproberen, ik ben heel nieuwsgierig en daarom doe ik dit”.

Vervolgens verklapt hij graag naakt is, naar naaktstranden gaat en naakt door het bos loopt. “Door het bos?!” vraag ik verbaasd. “Je bedoelt dat je in je blote kont in het bos loopt waar andere mensen gewoon aangekleed zijn?” “Ja”. Hij kijkt me zonder te verblikken of verblozen aan. Ik ben nogal visueel ingesteld en zie een poedelnaakte witte man over een openbaar pad lopen en schiet in de lach. “Dus zo’n brave burger ben je helemaal niet”. “Nee het interesseert me echt niet want andere mensen denken”. Zegt hij. Ik zie het gezicht van een jonge vent door de kabbelende burgerman heen komen. Ik vraag hoe oud hij nu is en hij zegt eerst 62 maar corrigeert het dan in 18. Ik zie het. Dié. Deze, daar kan ik mee werken.

Ik vraag hem hoe ver hij bereid is te gaan om uit zijn comfortzone te komen. Ik zie zijn ogen glinsteren. Hij geeft me toestemming om flink aan zijn comfortzone te schudden. Ik rol de mat uit en maak een eiland van zachte doeken. Even later zit hij tegenover me en ik stel voor dat we level 1 overslaan en we meteen door gaan naar level 2. Dat heb ik nog niet eerder gedaan maar het voelt niet als een risico. Ik leg uit dat ik in deze sessie dus niet de gever ben en hij de ontvanger maar dat hij ieder moment de leiding over kan nemen of een verzoek kan doen. Ik zie een “Oh Oh waar ben ik aan begonnen” in zijn ogen maar hij gaat het aan. Dapper, denk ik en ik geef hem een brede grijns.

Deze dunne scheidslijn, van net niet in je comfortabele bubbel blijven, maar ook niet over je grenzen gaan; daar wordt het interessant. We zetten de grenzen duidelijk neer hij weet wat er in ieder geval niét kan (seksuele handelingen zijn uitgesloten) weet hij dat al het andere dus wel kan. Dat is nogal wat en alle reden om abrupt onzeker te worden. Doe het maar eens ... zonder enige ervaring. Ik leg wat items neer die we kunnen gebruiken om energie los te maken of zintuigelijke ervaringen te geven. Ik leg spelenderwijs nog wat regeltjes uit over geven of nemen, afstemming en consent, over werkelijk ontvangen zonder iets terug te doen en alleen doen waar je echt een ja op voelt.

Als hij wat onzeker begint geef ik hem die feedback. Doe het niet of doe het helemaal. Niet half er tussenin. Al snel krijgt hij door waar zijn kracht zit. Hij neemt de leiding en ik geef me lachend over terwijl ik half door de lucht vlieg en over zijn schouder beland. Ik denk OK dan wil ik wel op je schouders zitten maar het plafond van de dome is daarvoor veel te laag. Ik schiet ook uit mijn comfortzone en zoek houvast terwijl ik half van hem af glijd. Dan nee ik de weer over leiding en hij geeft zich over maar niet zonder slag of stoot. Soms nemen we allebei de leiding en raken we in een korte krachtmeting, met een hoop gegiechel en gegrinnik. We rollen als twee kleine kinderen over elkaar en liggen totaal in een deuk. Hij heeft het snel onder de knie; hoe iets te vragen en wanneer het gewoon te doen, hoe zichzelf in te brengen en bij zichzelf te blijven zonder in de pleaser of dominante rol te stappen.

Aan het einde van de ceremonie zit er een totaal andere man voor me. Hij heeft een grijns van oor tot oor, zit vol energie en voelt alles voelt borrelen en bruisen zegt hij. Ik zie het ook; hij straalt als een jonge vent. Ik vind het leuk. Dat het experiment van vandaag weer zo goed uitpakte. Gewoon een gemiddelde doordeweekse dag in de polder bij Almere. Out of your comfortzone, that’s where the magic happens.

❤️ Check mijn nieuwste blog @ Substack

⬆️ Link in bio

***ictradition

Altijd fijn om een man te zien stralen 🔥

**rahealing

Mooie quote van The Emotion Codex by Vera Helleman in de training Emotieleer.

De eerste mannen zijn begonnen aan Het Voel Experiment. Een reis (traject) van drie maanden waarin het zielsverlangen zich langzaam mag ontvouwen, Zo mooi dat proces. Het lichaam weet de weg!

De situatie is niet veranderd. Er wordt nog steeds veel beroep op hem gedaan. Hij heedt nog steeds altijd de leiding en draagt verantwoordelijkheid in het kwadraat. Letterlijk dan he? Het zit ook in zijn matuur; altijd aan staan. Hij heeft inmiddels de overtuiging losgelatwn dat hij dat moet om er te mogen zijn. Cognitief. Maar alles wat hij diet om tot zichzelf en in ontspanning te komen voelt nog als een moetje. Nog een ding op die lijst der lijsten. Hij mediteert, hij is zich bewust, maar echt moeiteloos, vanuit zichzelf, spelend, ontspannen zijn die kwnt hij niet meer.

Hij heedt al eens een ta**ra ceremonie bij me gedaan. Wat hij toen heel fijn vond was het pure ontvangen en dat hij niet aan hoedt te staan of iets terug te doen. Helemaal de diepte in mocht met zichzelf. En dat heeft hem een hele diepe rust gegeven. Dit wordt ook het startpunt van dit traject. "Wie ben ik ook alweer, als ik dat allemaal niet doe. Als ik alleen maar aanwezig hoef te zijn en mijn energie gewoon weer moeiteloos kan stromen.

Ik gun hem die herinnering aan wie hij daadwerkelijk is onder al dat doen en dienen.

De man. Ik hou ervan. Deze mooie schepsels te spiegelen en te laten voelen dat ze heel zijn. En dat ze zich daar alleen maar aan over hoeven te geven