hesam_mirmohammadi

چو شهرِ بِراتم که از همه دورم
نه رومیِ رومم، نه ترکِ غیورم!

نه تنهاییِ مسجد، نه دیر و کلیسا
نه مسلم، نه شیخم، نه زاهد، نه ترسا

میان مناره، میان صلیبم
نه از این غریبم، نه از آن غریبم

گهی رو به قبله، گهی سوی ناقوس
گهی مستِ ایمان، گهی غرقِ افسوس

منم آن مسافر، رها از نشانی
نه در بندِ مذهب، نه دنبالِ نانی

چو شهرِ بِراتم، میان دو قاموس
یکی بانگِ تکبیر، یکی صوتِ ناقوس

نه شرقیِ محضم، نه غربیِ تنها
جهان خانه‌ی من، منم مردِ فردا

به هر کوچه نقشی ز دیروز مانده
یکی رفته از یاد، یکی جاودانه

چه بسیار قومی که اینجا گذشتند
به سودای ماندن، ولی برنگشتند

یکی تاج بر سر، یکی تیغ در دست
یکی خانه‌ای ساخت، یکی خانه بشکست

ولی شهر مانده‌ست و دیوار و ایوان
گواهِ عبورِ هزاران خدایان

منم نیز چون شهر، پُر از یادگاری
کمی زخمِ دیروز، کمی بی‌قراری

کمی پارسی‌ام من، کمی هم هلندی
که با قدِ کوتاه شدم سربلندی!

نه خاکی مرا تا ابد در حصار است
نه پرچم برای دلم اعتبار است

ببین، خانه آنجاست که دل می‌کشاند
چه فرقی کجا نامِ من را بخوانند؟

چو شهرِ بِراتم، پُر از پنجره رو به دنیا
یکی رو به دیروز، یکی رو به فردا

که معشوقه پرسید: «تو اهلِ کجایی؟»
من اهلِ زمینم، تو هم چون خدایی!
عماد(حسام) ۲۴ مرداد ۱۴۰۵

دلم آرومِ آرومه ولی آرومِ تو خالی
به ظاهر خوب و خوش هستیم در این دنیای پوشالی

شبیه شمع می‌سوزیم، درون گرم و برون خالی
برای آخرین پرواز نمانده در عجم بالی

بیا مطرب نوایی ده که می‌رقصیم بی‌پروا
بیا ساقی که در دستان ما جامی‌است توخالی

کمان در دست آرش ده که تیری از نو اندازد
مگر خورشید برگردد به این تاریخ جنجالی

ز خاکستر اگر ققنوسِ امیدی برون آید
جهان ما بگرداند از این زندان اشغالی

چه بسیارند آنانی که جان دادند و آزادند
و ما ماندیم و اندوهی، چو نقشی مانده بر قالی

خدایا خسته‌ایم از این همه تکرارِ بی‌حاصل
کجا دیدی تو شهری را پر از سرباز و بی والی!

عمادا گرچه این شب‌ها نفس در سینه می‌سوزد
سحر نزدیک خواهد شد، نترس از این بداقبالی!
عماد (حسام) ۱۵ خرداد ۱۴۰۵