Evelien Bonebakker Coaching & Training

If you were given one human to take care of for life — to feed, protect, nurture, and speak kindly to — would you treat them the way you treat yourself? Most of us are waiting for someone else to show up for us, when the truth is… we are our human. Self-love isn’t a feeling. It’s a responsibility. You don’t have to like yourself today to love yourself — love is the work that builds the liking later. So wake up tomorrow and ask yourself: “What would I do today if I was taking care of my human?” And then do that.

Cadeautjes ontvangen tijdens het laatste gesprek van een coachtraject 😍

Why It’s Important To Recognize Emotions At Work | The Horizons Tracker It can be easy to fall into the trap of thinking that emotions have no place at work. It’s a mindset that suggests you should park your emotions at the door each morning when you go into work. New research from Stanford Graduate School of Business highlights just how wrong this approach is. The re...

Ben je nog steeds moe ook al slaap je genoeg? Check dit artikel!

The 7 types of rest that every person needs Are you getting your seven or eight hours of sleep a night — yet you still feel exhausted? Here’s why that could be happening, according to physician Saundra Dalton-Smith.

https://m.youtube.com/watch?v=GUTM8xnh7DM

Doen is de beste manier van denken Version with English subtitles: http://youtu.be/DVTr5F5irK8 Je bent op je creatiefst wanneer je 5 jaar bent en als je 8 bent is die creativiteit gehalveerd. ...

Burn-out: "Het is een ziekte waarvan je bijna niet kunt ontkennen dat je hem zélf veroorzaakt hebt. Het is een nieuwe indicatie dat problemen in je eigen geest gecreëerd worden. En niet een soort domme pech van omstandigheden." - Jan Geurtz

En dus kun je er wat aan doen! Je beslist zelf hoe je met de omstandigheden omgaat.

Mooi artikel hierover van Jan Geurtz.

‘Je wordt niet gelukkig door je omstandigheden te veranderen’ Zingeving: Jan Geurtz is een populaire schrijver over spiritualiteit, in zijn nieuwe boek vertelt hij over zijn eigen zoektocht. Dit zijn drie levenslessen van hem.

We zijn vaak zo streng voor onszelf. Veel strenger dan voor de mensen om ons heen. Hoe ga je dat tegen? Zelfcompassie! In dit artikel staan 6 manieren hoe je dat kunt beoefenen.

zes oefeningen voor meer zelfcompassie zes oefeningen die je op verschillende momenten kunt inzetten voor meer zelfcompassie. En zoals Tara Brach zegt: "Selfcompassion is the ground of all emtional healing".

Hoe strak staat jouw elastiekje?

"Mam, Ilse heeft een burn-out.”

Saar en ik zitten in de auto op weg naar gitaarles.

“Wie? Ilse? Uit jouw klas?”

Ik kijk mijn dochter van 9 aan.

Ik voel mijn wenkbrauw omhoog gaan.

“Ja, haar verkering met Niels is uit en daarom heeft ze gisteren een burn-out gekregen.

Ze moest alleen maar huilen. Dana vertelde dat.”

Burn-out. Been there. Done that. Got the fu***ng tshirt.

“Weet je wat een burn-out is?” vraag ik haar.

Natuurlijk weet ze dat niet. Ze is 9. Stel je toch voor.

Ik pak een van de haarelastiekjes die om de verstellingspook zit en span het om het middenconsole van de auto.

(Zo’n soort plateautje tussen de twee voorste stoelen in.)

“Zo, die zit er strak omheen,” observeert Saar.

We concluderen dat het elastiekje er heel strak omheen zit. “Denk je dat we tussen het console en het elastiekje nog spulletjes kunnen duwen?” vraag ik haar.

Ik pak een leeg waterflesje en prop het ertussen.

Past.

Saar pakt een plastic broodzakje van de grond (ja, ik heb zo’n troep-auto) en stopt het onder het elastiekje.

Past.

Een leeg kaugompotje. Wordt lastig… maar past.

“Hij breekt bijna, mam.” Een handschoen.

Past. Lollystokjes.

Passen. Oplader van de telefoon. Past.

“Mam!..Hij knapt zo, hoor!”

Nog een plastic zakje. Past.

Natuurlijk. Beetje proppen.

Pen. Past. We maken een toren van 15 cm hoog.

Het past.

“En nu?” Saar kijkt me aan.

“We laten het even zo.

Jij gaat naar de gitaarles en ik ga boodschappen doen.

Ik haal je straks op en dan kijken we hoe het met het elastiekje is.”

Een uur later stapt Saar vol verwachting de auto in.

“En? Hoe is het met het elastiekje?”

Ik haal mijn schouders op.

“Geen idee. Volgens mij houdt hij alles nog prima bij elkaar.” Saar knikt. “Sterk elastiekje dan.”

Voorzichtig halen we alles tussen het console en het elastiekje uit. Het wordt als snel duidelijk dat het elastiekje zijn rek verloren heeft. “Maak eens een staart, Saar… met dát elastiekje.” Saar maakt aanstalten om mijn opdracht uit te voeren en stopt voordat ze uiteindelijk begint. “Dat kan toch niet? De rek is eruit.”

Het elastiekje is overspannen.

Heeft zijn werk supergoed gedaan.

Stond al wel strak, maar er kon nog van alles bij.

Het elastiekje bleef zijn werk doen. Goed zelfs.

Alles bleef op zijn plek.

Die rek, die spanning heeft een tijdje op het elastiekje gestaan en het elastiekje werd zefls bestempeld als een ‘sterk elastiekje’ en nu zien we hoe het elastiekje er eigenlijk aan toe is. Verlept. De fut is eruit.

“Dit elastiekje is overspannen,” zeg ik.

“Te lang, te veel spanning gehad en nu een soort touwtje geworden. Het is geen flexibel elastiekje meer.

Zelfs een paardenstaartje kan niet meer.”

“Dus eigenlijk heeft dit elastiekje een burn-out,”

vraagt Saar om verheldering.

“Ja, eigenlijk wel.”

Saar kijkt uit het raam. We zijn even stil.

“Ik snap ‘t,” zegt ze zacht.

“Jouw elastiekje was ook een beetje geflubberd, he?”

Ik glimlach en knik.

Ik voel me gelukkig.

Mijn elastiekje WAS ‘geflubberd’, ja.

Open handje op mijn schoot.

Mijn hand erop.

Volmaakt. Dit moment. Ontspannen en volmaakt.