Joan Bieger - Praktijk Bieger

Ik liep wat verloren rond in huis.
Bevrijdingspop; ook zo’n herinnering aan een ooit mooi leven, met onze drie kids samen.
Onbezorgd genietend.

Ik kon mijn draai niet vinden.
Zoals onze hond die soms rondjes moet draaien om zijn bed op te maken.

Mijn gebruikelijke afleidingsmanoeuvres zoals
koekjes eten,
een half sigaretje roken :),
een vriendin bellen,
werkten niet meer.

Koekjes waren op.
Vriendin was bezet.
Sigaret uitgedrukt.

En daar zat ik met mijn eenzaamheid in de tuin.
Zonder afleiding.
Hallo vriendin Eenzaamheid, wat nu??
Hallo g*t in het bestaan met anderen mensen.

Tot ik dit lapje vond. Met rafels, scheef.
En Mijn zilverdraad zag.
Oké, dit kan ik wel.
Zilveren tranen na**en.
Gewoon één, of twee, of drie.
Daarna nog een randje eromheen, met zilverdraad.

Denkend aan alle moeders die ook een kind hebben verloren.
Ik ben niet de enige.
In gedachten hou ik hun handen vast en zij de mijne.

Terwijl ik rustig doornaai.
In mijn wereld kan dat allemaal tegelijk❤️.

Ik voelde me zen en rustig daarna.
Steek voor steek.
Draad voor draad.
Adem voor adem.
Stitch in the grief.
Stitch in the love.

Een naaiwerkje in de aanloop naar moederdag. Voor alle moeders die een kind missen, op wat voor manier dan ook.

En alle kinderen die een moeder moeten missen… op wat voor manier dan ook.
Zilveren tranen van liefde.

Als je wilt: hoor ik graag voor wie jij zilveren tranen huilt en je mooiste herinnering aan die persoon is....

Ik liep wat verloren rond in huis.
Bevrijdingspop; ook zo’n herinnering aan een ooit mooi leven, met onze drie kids samen.
Onbezorgd genietend.

Ik kon mijn draai niet vinden.
Zoals onze hond die soms rondjes moet draaien om zijn bed op te maken.

Mijn gebruikelijke afleidingsmanoeuvres zoals
koekjes eten,
een half sigaretje roken :),
een vriendin bellen,
werkten niet meer.

Koekjes waren op.
Vriendin was bezet.
Sigaret uitgedrukt.

En daar zat ik met mijn eenzaamheid in de tuin.
Zonder afleiding.
Hallo vriendin Eenzaamheid, wat nu??
Hallo g*t in het bestaan met anderen mensen.

Tot ik dit lapje vond. Met rafels, scheef.
En Mijn zilverdraad zag.
Oké, dit kan ik wel.
Zilveren tranen na**en.
Gewoon één, of twee, of drie.
Daarna nog een randje eromheen, met zilverdraad.

Denkend aan alle moeders die ook een kind hebben verloren.
Ik ben niet de enige.
In gedachten hou ik hun handen vast en en zij de mijne.

Terwijl ik rustig doornaai.
In mijn wereld kan dat allemaal tegelijk❤️.

Ik voelde me zen en rustig daarna.
Steek voor steek.
Draad voor draad.
Adem voor adem.
Stitch in the grief.
Stitch in the love.
Being in the now.
Art for the heart.

Een naaiwerkje in de aanloop naar moederdag. Voor alle moeders die een kind missen, op wat voor manier dan ook.

En alle kinderen die een moeder moeten missen… op wat voor manier dan ook.
Zilveren tranen van liefde.