Joy Label

Ik weet dat niet iedereen het met me eens zal zijn.

Maar ik geloof niet dat herstel begint met jezelf voor de rest van je leven blijven vertellen dat je verslaafd bent.

Wat gebeurt er als iemand jarenlang blijft herhalen:
“Ik ben verslaafd.”
“Eens verslaafd, altijd verslaafd.”

Welke identiteit versterk je dan?

Ik geloof dat herstel niet gaat over het bestrijden van symptomen, maar over het veranderen van patronen, overtuigingen en identiteit.

Ik gebruikte 25 jaar en ben inmiddels jarenlang clean.

Niet omdat ik mezelf bleef vertellen dat ik verslaafd was.

Maar omdat ik besloot een nieuw verhaal over mezelf te gaan geloven.

Ik leefde twee levens.

Aan de buitenkant leek alles prima.
Ik had een bedrijf, een kind en ik functioneerde.

Maar achter gesloten deuren vocht ik een strijd die niemand zag.

Van mijn 16e tot mijn 41e had ik een verborgen cocaïneverslaving.

Ik schaamde me.
Ik hield het verborgen.
En ik dacht jarenlang dat niemand mij echt zou begrijpen.

Misschien herken jij dat gevoel ook.
Dat je lacht terwijl je van binnen kapotgaat.
Dat je doorgaat terwijl je eigenlijk uitgeput bent.

Dit is waarom ik mijn verhaal deel.

Omdat herstel begint op het moment dat je stopt met verbergen.

❤️ Herken jij jezelf hierin? Laat een ❤️ achter of deel jouw ervaring hieronder.

Dingen die alleen (ex-)verslaafden begrijpen… 😅

Ik heb het nummer van mijn dealer zó vaak uit mijn telefoon verwijderd.

Maar op de een of andere manier wist ik het altijd weer terug te vinden.

In oude appjes.
In oude sms’jes.
Via via.
Of gewoon uit mijn hoofd.

Niet omdat ik niet wilde stoppen.

Maar omdat een deel van mij de achterdeur nog open hield.

Pas toen ik stopte met onderhandelen met mezelf, begon mijn herstel echt.

Herkenbaar?

👇 Laat het me weten in de reacties.

Soms vragen mensen mij of ik spijt heb van mijn verleden.

Het antwoord zal je misschien verbazen.

Nee.

Niet omdat verslaving mooi was. Integendeel. Het bracht me verdriet, eenzaamheid, schaamte en wanhoop.

Maar zonder die strijd was ik nooit de vrouw geworden die ik vandaag ben.

Mijn diepste pijn werd uiteindelijk mijn grootste kracht.

En juist daardoor heb ik mijn missie gevonden: andere vrouwen laten zien dat hun verleden hen niet hoeft te definiëren. Dat herstel mogelijk is. Dat je jezelf opnieuw kunt uitvinden. Dat je van je pijn je kracht kunt maken.

Jouw verhaal is nog niet voorbij. Misschien is het juist het begin van iets veel mooiers. ❤️

Tenzij je moeder drugs gebruikte tijdens de zwangerschap, wordt niemand geboren met een verslavende identiteit.

Verslaving is geen identiteit.
Het is een patroon.

Een patroon van keuzes, gedachten, emoties en gedrag dat zich keer op keer herhaalt.

Je leert jezelf aan om pijn te verdoven.
Om emoties te vermijden.
Om weg te lopen van wat gevoeld wil worden.

En hoe langer je dat doet, hoe dieper het patroon inslijt.

Maar hier is het goede nieuws:

Wat aangeleerd is, kan ook weer afgeleerd worden.

Het maakt niet uit hoe lang je vastzit.
Hoe vaak je bent teruggevallen.
Hoe hopeloos het soms voelt.

Patronen kun je doorbreken.

Altijd.

❤️ Herken jij jezelf hierin?

Niet alles wat je triggert moet je vermijden. Soms wijst een trigger je precies naar datgene wat nog aandacht nodig heeft. 💫

De vraag is niet: “Hoe kom ik van deze trigger af?”
De vraag is: “Wat probeert deze trigger mij te vertellen?”

❤️ Herkenbaar? Laat een ❤️ achter

Jarenlang vertelde ik mezelf een verhaal.

Een verhaal over wie ik was.
Een verhaal over wat ik wel en niet kon.
Een verhaal dat mij gevangen hield.

Wat ik pas later ontdekte, is dat je brein geen onderscheid maakt tussen wat waar is en wat je jezelf steeds opnieuw vertelt.

Wat je herhaalt, wordt een overtuiging.
Wat een overtuiging wordt, bepaalt uiteindelijk je gedrag.

Mijn herstel begon niet alleen toen ik stopte met gebruiken.
Mijn herstel begon toen ik stopte met mezelf te zien als de persoon die ik altijd was geweest.

Welke zin vertel jij jezelf keer op keer?

Ik was 16 jaar toen ik ja zei.

Niet wetende dat die ene beslissing mijn leven de komende 25 jaar zou bepalen.

Wat begon als nieuwsgierigheid, veranderde langzaam in een verslaving waar ik jarenlang gevangen in zat.

Als ik terugkijk, voelt het alsof ik een contract tekende met de duivel.

Niet omdat ik slecht was.

Niet omdat ik zwak was.

Maar omdat ik geen idee had waar ik aan begon.

25 jaar lang leefde ik met een geheim.

25 jaar lang dacht ik dat ik er nooit meer uit zou komen.

Tot ik besloot dat mijn verleden niet langer mijn toekomst zou bepalen.

Vandaag deel ik mijn verhaal omdat ik weet dat er mensen zijn die zich gevangen voelen in hun eigen strijd.

En ik wil dat je weet:

Hoe diep je ook gevallen bent, er is altijd een weg terug. ❤️

Herken jij dat één beslissing soms een enorme impact op je leven kan hebben?

Onlangs vroeg iemand mij welke impact mijn verslaving op mijn dochter heeft gehad.

Dat is een vraag die ik niet voor haar kan beantwoorden.

Ik kan alleen vertellen hoe ik het zelf heb beleefd.

Ik heb altijd geprobeerd om de best mogelijke moeder voor haar te zijn en ervoor te zorgen dat ze er zo min mogelijk van meekreeg. Tijdens mijn zwangerschap heb ik geen drugs gebruikt en ik heb altijd geprobeerd haar op de eerste plaats te zetten.

Maar hoe zij het heeft ervaren, dat is haar verhaal.

Daarom heb ik haar onlangs gevraagd of ze ervoor openstaat om samen met mij een podcast op te nemen.

Niet omdat ik haar verhaal wil vertellen, maar juist omdat ik vind dat zij haar eigen stem mag laten horen.

Misschien wordt dat wel de meest bijzondere aflevering die ik ooit zal maken. ❤️