Rebecca Liekendiek

Ik hoorde net op de radio dat er extra personeel, en dus extra belastinggeld, wordt ingezet om de smokkel van illegale sigaretten aan te pakken.

De uitleg?

“Dan verdienen de drugsbazen minder.”

Mijn eerste gedachte was: bij de drugsbazen krijg je tenminste nog waar voor je geld… 🙃

En voordat iedereen over die ene zin valt: die is cynisch bedoeld.

Maar de vraag blijft wel staan…

Wat krijgen wij eigenlijk terug voor al het geld dat wij afdragen?

Begrijp me niet verkeerd. In het werk dat ik doe, zie ik dagelijks mensen die al heel lang rondlopen met klachten. Vaak is de eerste oplossing een pilletje of een behandeling als de klachten er al zijn. Terwijl ik me afvraag: waarom investeren we niet veel meer in het voorkomen van die klachten? Waarom is preventie en herstel zo vaak iets wat mensen zelf moeten betalen?

Ik ben oprecht benieuwd hoe jullie hiernaar kijken.

Je weet dat je nee mag zeggen.

Je weet dat je rust nodig hebt.

Je weet dat je een wandeling kunt maken of een pauze mag nemen.

En toch doe je het niet.

Niet één keer.

Steeds weer.

Waarom blijf je toch steeds doorgaan?

Want wat als je geen ruimte meer voelt voor jezelf?

Geen ruimte om stil te staan, te voelen, te verwerken of te groeien.

Al is het maar even de ruimte om op adem te kunnen komen.

We dragen soms zoveel met ons mee dat er nog nauwelijks ruimte overblijft voor wat nodig is.

In plaats daarvan wordt die ruimte gevuld door stress, verlies, spanning, een pijnlijk lichaam en oude verhalen.

In sprookjes, mythen en legenden moest de “held” vaak eerst het gevecht aangaan.

Er waren boze stiefmoeders, er werd gevochten met draken en afdalingen gemaakt naar de onderwereld.

Er gebeurde altijd iets. Er was bloed, zweet en tranen.

En pas daarna veranderde er iets.

De held kwam namelijk altijd terug, anders dan hij vertrok.