Ronald Velthoen Personal Training

Niet elke uil wacht tot het volledig donker is.

# # Nachtroofvogels die je moet leren herkennen

Uilen lijken op het eerste gezicht misschien op elkaar: ronde kop, grote ogen en een bijna geruisloze vlucht. Toch heeft elke soort een eigen silhouet, roep, leefgebied en jachttechniek.

Wie daarop leert letten, ontdekt al snel dat het Nederlandse landschap veel meer nachtelijke variatie herbergt dan je zou denken.

De **bosuil** is een van de bekendste uilen van bosrijke gebieden. Hij heeft een gedrongen lichaam, donkere ogen en een opvallende, vaak melancholische roep. Zijn bekende “oehoe”-achtige geluid draagt ver door stille bossen en parken.

De **kerkuil** herken je aan zijn helderwitte hartvormige gezicht. In tegenstelling tot veel andere uilen heeft hij donkere ogen, waardoor zijn gezicht bijna spookachtig kan lijken wanneer hij in het donker opduikt.

Hij jaagt vaak boven open terrein, zoals weilanden en akkers, en lokaliseert zijn prooi niet alleen met zijn ogen. Dankzij zijn uiterst gevoelige gehoor kan hij kleine knaagdieren zelfs onder gras of bladeren horen bewegen.

De **ransuil** valt op door zijn lange oorpluimen. Die zijn geen echte oren, maar veren die vooral dienen voor herkenning en communicatie. Overdag rust de ransuil vaak dicht tegen een boomstam aan, waardoor hij verrassend moeilijk te ontdekken is.

Zijn oranje ogen en slanke gestalte geven hem een heel ander uiterlijk dan de bosuil. In de winter verzamelen ransuilen zich soms in gezamenlijke rustplaatsen, waar meerdere vogels dicht bij elkaar in bomen zitten.

De **steenuil** is klein, compact en opvallend fel. Hij wordt vaak gezien in kleinschalige landschappen met knotwilgen, schuurtjes, boomgaarden en oude boerderijen.

Overdag kan hij zichtbaar zijn, bijvoorbeeld op een paaltje of dakrand. Zijn korte, golvende vlucht en heldere roep maken hem herkenbaar, ondanks zijn bescheiden formaat.

De **dwerguil** doet zijn naam eer aan. Het is een van de kleinste uilen en hij heeft een opvallend krachtige uitstraling voor zo’n kleine vogel. Hij leeft vooral in naaldbossen en bergachtige gebieden en jaagt niet uitsluitend in het donker.

Dat maakt hem bijzonder: een kleine uil die zich gedraagt als een actieve, behendige roofvogel en soms zelfs zangvogels durft aan te vallen.

De **velduil** wijkt af van het klassieke beeld van een uitsluitend nachtactieve uil. Deze soort jaagt regelmatig overdag, vooral in open landschappen zoals heidevelden, duinen, moerassen en graslanden.

Met zijn lichte verenkleed, brede vleugels en lage, zwierende vlucht lijkt hij soms bijna op een kiekendief. Zijn prooi bestaat vooral uit muizen, die hij tijdens lange zoekvluchten boven de vegetatie opspoort.

De **oeraluil** is een indrukwekkende grote uil met een lange staart en een opvallend lichte gezichtssluier. Zijn uiterlijk doet denken aan de bosuil, maar hij is aanzienlijk groter en heeft een veel imposanter silhouet.

Deze soort is vooral verbonden met uitgestrekte, rustige bossen. De naam verwijst naar het Oeralgebergte, maar de soort komt ook voor in andere delen van Noord- en Oost-Europa.

De **Laplanduil** behoort tot de grootste uilen ter wereld. Zijn enorme gezichtssluier werkt als een soort akoestische schotel: geluiden worden naar de oren geleid, waardoor hij prooien onder een laag sneeuw kan lokaliseren.

Zijn indrukwekkende formaat betekent overigens niet dat hij uitzonderlijk zwaar is. Een groot deel van zijn verschijning bestaat uit zachte, isolerende veren die hem beschermen tegen extreme kou.

Het herkennen van uilen begint daarom niet alleen bij hun kleur.

Let op de vorm van de kop, de lengte van de vleugels, de aanwezigheid van oorpluimen, het tijdstip waarop je de vogel ziet en vooral het geluid dat hij maakt.

Een uil is nooit zomaar een schaduw in de nacht.

Wie goed leert kijken en luisteren, ontdekt een wereld waarin stilte, scherpe zintuigen en bijna onzichtbare bewegingen samenkomen.

A String of Little Ghosts for Halloween Night

What you need: White paper cups, one small battery-operated LED tea light per cup, cotton cord, white thread, a black fine-tip marker, scissors, a hole punch and removable adhesive dots.

How to make it: Turn each cup upside down. Starting at its open rim, cut closely spaced vertical lines upward around the cup, stopping before the upper section so the strips remain attached and form the ghost’s skirt. Draw eyes and a mouth on the uncut section. Make two tiny holes at the closed top and tie on a hanging loop. Secure an LED tea light inside the cup, then tie each loop to the garland cord and hang the ghosts in a sheltered place.