Maria Veerbeek

Vaderdag ❤️

Vandaag is een dag met veel emoties.

Een dag waarop ik stilsta bij mijn lieve man . Bij de liefde die hij geeft, de kracht die hij toont en de bijzondere vader die hij is.

Onze lieve Juan is helaas niet meer bij ons op aarde. Het gemis blijft, elke dag opnieuw. Vandaag gaan we naar zijn graf om hem te bezoeken, herinneringen op te halen en stil te staan bij een liefde die nooit verdwijnt. Juan had zich geen betere papa kunnen wensen.

Vandaag vieren we ook iets moois: onze Milo wordt 10 jaar. 🐾 Voor anderen misschien “gewoon een hond”, maar voor ons is hij ons kindje, ons maatje en een onmisbaar onderdeel van ons gezin. Zijn liefde, trouw en aanwezigheid betekenen meer dan woorden kunnen beschrijven.

Voor Vaderdag heb ik Johan een heel persoonlijk cadeau mogen geven. Een sleutelhanger van , met aan de ene zijde een afbeelding van Johan samen met Juan, en aan de andere zijde Johan samen met Milo. Een klein cadeau met een grote betekenis. Een herinnering aan de bijzondere band die hij met hen beiden heeft en die altijd met hem meereist, waar hij ook gaat.

Vandaag komen liefde, herinneringen, gemis en dankbaarheid samen.

Lieve Johan, dank je wel voor alles, voor wie en wat je bent. ❤️

❤️ ❤️

Vandaag zijn we precies 18 jaar samen! Wat hebben we veel samen doorstaan, zoveel herinneringen waar we op terug kunnen kijken.
Onze liefde is waar wij kracht uithalen en dat maakt ons samen sterk!
Dat wij onze liefde kunnen voorzetten in goede gezondheid, dat is wat het allerbelangrijkste is in het leven.
Proost 🥂 op ons en onze onvoorwaardelijke liefde voor elkaar ❤️
I love you to the moon and back 🙏
Op naar nieuwe mooie herinneringen samen met onze dierbaren samen 😘

🚨 Bevrijdingsdag… maar waar blijft onze bevrijding?

Deel 14

Vandaag staan we stil bij Bevrijdingsdag.
Een dag van vrijheid. Van herdenken én vooruitkijken.
Een dag waarop we beseffen hoe waardevol het is om verlost te zijn van strijd, onrecht en uitzichtloosheid.

Maar in ons letseldossier voelt die bevrijding nog altijd ver weg.

De oorlog op papier duurt voort.
Jaren van procedures, stiltes, vertragingen en het uitblijven van echte verantwoordelijkheid.

Het leed stopt niet wanneer het incident voorbij is.
Het wordt verlengd wanneer er geen erkenning komt, wanneer gesprekken worden vermeden en wanneer menselijke maat plaatsmaakt voor afstand en bureaucratie.

Zelfs nu — terwijl Zicht Adviseurs, als dochteronderneming van Nationale-Nederlanden, heeft geprobeerd te kijken of het mogelijk was om de directie aan tafel te krijgen — blijft het stil.

Geen gesprek.
Geen echte bereidheid.
Geen menselijke benadering van een dossier dat al veel te lang voortduurt.

De vraag wordt pijnlijk eenvoudig:

Wanneer worden wij bevrijd?

Wanneer stopt deze strijd en wordt er eindelijk gekeken naar de mens achter het dossier?
Niet naar nummers, procedures of risico’s — maar naar het leven dat al jaren stilstaat.

Bevrijding is meer dan een historische datum.
Het is ook rechtvaardigheid, erkenning en menselijkheid in het heden.

En precies dát wachten wij nog steeds af.

🚨Wanneer “support” slechts een slogan blijkt

Deel 13

Wat je doel ook is, “onze support heb je.”
Dat belooft Nationale-Nederlanden in haar reclames.

Maar hoe anders voelt dat wanneer er daadwerkelijk schade uitgekeerd moet worden.

Op dat moment lijkt de betekenis van “support” ineens te vervagen. Procedures worden stroperig, reacties blijven uit en begrip voor de situatie van de gedupeerde lijkt naar de achtergrond te verdwijnen.

Support zou moeten betekenen: verlichten, meedenken en verantwoordelijkheid nemen wanneer iemand het nodig heeft. Niet vertragen, ontwijken of uitstellen.

Voor iemand die al geraakt is door een ingrijpende gebeurtenis, maakt juist die houding het verschil tussen verder kunnen of blijven vastzitten.

Misschien is het tijd dat woorden en daden weer in lijn komen.
Want echte support laat zich niet zien in een reclamespot, maar in hoe je handelt wanneer het erop aankomt.





dierenverzekering aansprakelijkheid reclame onzesupporthebje

🚨Rouw laat zich niet beoordelen

Deel 12

Vandaag is een donkere dag.
In meerdere opzichten.

Allereerst wil ik via deze weg de familie en dierbaren van Jade Kops condoleren met dit immense verlies.
Ik wens hen alle kracht en, waar mogelijk, momenten van verlichting toe.

Voor de familie weet ik hoe allesoverheersend dit verdriet is.
Wij leven zelf met het verlies van onze zoon Juan, die niet meer bij ons is.

Vandaag hebben wij na jaren ook akkoord kunnen geven op het uitvaartalbum.
Een intens pijnlijk moment.
Maar tegelijkertijd ook één van trots op wie hij was en hoe hij herinnerd wordt.

Rouw kent geen stappenplan.
Geen checklist.
Geen goed of fout.

Iedereen rouwt op zijn eigen manier.
En juist daarom is het zo belangrijk om dicht bij jezelf te blijven.

Na het bijtincident heb ik ook moeten rouwen.
Om wat Milo en mij is overkomen.
Om wat het heeft gedaan met mijn leven en met de mensen om mij heen.

Verdriet en kwetsbaarheid raken niet alleen jou,
maar ook je omgeving.

Wat mij raakt en wat niet zou mogen gebeuren,
is dat die kwetsbaarheid vervolgens tegen je gebruikt wordt.

Dat emoties worden weggezet als “bovengemiddeld”,
alsof ze daarmee minder valide worden.

Er wordt gesteld dat mijn emotionele betrokkenheid groter is
omdat wij ons kind zijn verloren
en ik mijn hond daardoor als een kind zie.

Maar dit klopt niet.

Milo was altijd al mijn hondenkind.
Het bijtincident vond plaats in 2018.
Onze zoon werd geboren en overleed in 2021.

Dit staat los van elkaar.

En zelfs als dat niet zo zou zijn,
dan nog mag verdriet nooit tegen iemand gebruikt worden.

Niet in een dossier.
Niet in een proces.
Niet als strategie.

Want op het moment dat kwetsbaarheid wordt ingezet
om iemand te raken in de kern, verlies je iets fundamenteels als maatschappij.

Voor mij heeft het iets anders gedaan.

Het heeft juist mijn veerkracht versterkt.

Omdat ik weet, dit mag niet normaal worden.

En precies daarom blijf ik dit delen.

Omdat we als maatschappij beter moeten
en beter kunnen.

🚨 Oproep aan advocaten

Deel 11

Vandaag kwam er opnieuw iets opvallends naar voren in mijn dossier.

De dagwaarde van mijn hond is vastgesteld op €6.000.

Maar wat ontbreekt?

De onderbouwing.

Geen taxatie.
Geen uitleg.
Geen inzicht in hoe dit bedrag tot stand is gekomen.

En dat roept bij mij een bredere vraag op — niet alleen voor mijn zaak, maar voor het systeem als geheel:

Hoe wordt de dagwaarde van een hond eigenlijk bepaald binnen letsel- en aansprakelijkheidszaken?

Is dat gebaseerd op:– aankoopprijs?– leeftijd?– ras?– medische geschiedenis?– emotionele waarde?

Of is het uiteindelijk een inschatting zonder transparante methodiek?

Wat mij opvalt, is dat er in dossiers vaak wél bedragen worden genoemd,maar dat de weg ernaartoe ontbreekt.

En juist daar zit het probleem.

Want zonder onderbouwing is een bedrag geen conclusie, maar een aanname.

Daarom stel ik deze vraag expliciet aan advocaten en experts:

Welke criteria worden gebruikt om de dagwaarde van een dier vast te stellen?En hoe hoort dat juridisch onderbouwd te worden in een schadedossier?

Want als we spreken over zorgvuldigheid, transparantie en rechtvaardigheid

dan begint dat bij iets ogenschijnlijk simpels:

Uitleggen doormiddel van een rekenvoorbeeld hoe een bedrag tot stand komt.

Zonder die uitlegblijft het gesprek — opnieuw —aan de oppervlakte.

🚨 Wat er écht ontbreekt

Deel 10

Vandaag heb ik met verschillende partijen gesproken, vanwege het dossier.

En één ding werd opnieuw pijnlijk duidelijk.

Het probleem zit niet alleen in standpunten.
Niet alleen in procedures.

Het zit in wat er structureel níet gebeurt.

Er wordt gepraat over het dossier.
Over cijfers.
Over kaders.

Maar niet met de mens
die er middenin zit.

Iemand verwoordde het treffend:

Bedrijven blijven vaak “boven de tafel”.

Daar waar het veilig is.
Waar het gaat over inhoud en proces.

Maar waar dit soort dossiers óók over gaan,
is wat daaronder ligt:

De impact.
De emotie.
De menselijke kant.

En precies dát gesprek
blijft uit.

Wat het wrang maakt,
is dat ik die stap wél heb gezet.

Ik heb geprobeerd te escaleren.

Maar ook daar gebeurt hetzelfde:

Eerst een reactie vanuit een klachtenafdeling.
Daarna vanuit een ander directielid.

Op papier lijkt het een stap omhoog.

In de praktijk blijft het hetzelfde gesprek.

Op dezelfde afstand.

Zonder de ruimte
waar het eigenlijk om zou moeten draaien.

En dat roept een eerlijke vraag op:

Als zelfs escalatie niet leidt
tot echt contact, wat zegt dat dan over hoe dit systeem is ingericht?

Want één ding werd vandaag ook duidelijk:

Er is helemaal niet zoveel nodig.

Geen eindeloze procedures.
Geen juridische loopgraven.

Maar iets veel fundamentelers:

De bereidheid
om écht het gesprek aan te gaan.

En juist dat
blijft uit.

🚨 Wat kost een gesprek eigenlijk?

Deel 9

Na mijn eerdere berichten heb ik vandaag opnieuw een reactie ontvangen van

De kern daarvan:
Er ligt een voorstel tot een slotbetaling, wat in totaliteit met eerdere uitkeringen de schade niet dekt.
Daarnaast wordt aangegeven dat ik mij kan wenden tot Kifid of de rechter.

Wat mij daarin opvalt, is het volgende.

Al geruime tijd vraag ik om één ding:
Een integraal gesprek waarin het dossier volledig wordt doorgenomen.

Niet in losse e-mails
Niet via standpunten over en weer
Maar samen, inhoudelijk, transparant

Tot op heden blijft dat uit.

En dat roept bij mij vragen op.

Waarom kiest een organisatie ervoor om:
• geen persoonlijk gesprek aan te gaan in een dossier met deze impact
• wél door te verwijzen naar externe procedures
• terwijl de kosten daarvan uiteindelijk alleen maar verder oplopen

Want laten we eerlijk zijn:
Procedures kosten tijd
Kosten geld
En vergroten de afstand

Terwijl een gesprek juist kan leiden tot:
• duidelijkheid
• wederzijds begrip
• en mogelijk een oplossing

Wat kost het werkelijk om met elkaar aan tafel te gaan?

En belangrijker nog:
Wat zegt het als dat niet gebeurt?

Ik stel deze vragen niet alleen voor mijzelf, maar ook in bredere zin. Daarom heb ik weer het verzoek ingediend om met elkaar in gesprek te gaan.

Want dit gaat over meer dan één dossier.
Het gaat over hoe we omgaan met:
vertrouwen
verantwoordelijkheid
en de menselijke kant achter schade

Ik ben oprecht benieuwd hoe anderen hiernaar kijken.

Wat zou volgens jullie de reden kunnen zijn dat een organisatie deze keuze maakt?

🚨 Wanneer vertrouwen kantelt

Deel 8

Overal zie ik de verhalen over de , georganiseerd door

Over kracht
Over doorzettingsvermogen
Over mobiliteit als iets om te vieren

En ik begrijp dat. Echt.

Want mobiliteit ís alles
Het is vrijheid
Het is kwaliteit van leven

Maar juist daarom raakt dit me

Als kind reed ik langs het gebouw van Nationale-Nederlanden in Den Haag
Het voelde groots
Betrouwbaar
Een naam die ergens voor stond

Een verzekeraar waarvan je dacht
daar zit je goed

Maar dat gevoel
kan ik vandaag de dag niet meer beamen

Niet als ik zie wat er in mijn dossier gebeurt
Niet als mobiliteit ondanks medische onderbouwing
geen vanzelfsprekendheid blijkt

Hoe kan iets wat je naar buiten toe zo krachtig uitdraagt
van binnen zo anders voelen

Wanneer wordt een waarde een verhaal
En wanneer wordt een verhaal belangrijker dan de werkelijkheid

Wat je uitstraalt en wat je daadwerkelijk doet
Dat verschil is niet klein
Het is juist alles

🚨 Wanneer zelfs reageren spannend wordt

Deel 7

Wat me misschien nog wel het meest raakt,
is niet alleen wat er in mijn dossier gebeurt.

Maar wat er omheen zichtbaar wordt.

Ik krijg veel privé reacties binnen.

Van mensen die zeggen dat ze het hier niet mee eens zijn.
Dat ze het herkennen.
Dat ze het schrijnend vinden.

Maar…

Ze durven dat niet openbaar te zeggen.

Omdat ze werken in dezelfde branche.
Omdat ze bang zijn dat hun mening gevolgen heeft.
Voor hun positie.
Hun werk.
Hun toekomst.

Laat dat even bezinken.

Blijkbaar is de druk zo voelbaar,
dat zelfs een inhoudelijke reactie als risico wordt gezien.

Dat zegt iets.

Niet alleen over mijn situatie,
maar over de ruimte die er kennelijk is
om je uit te spreken.

En nee,
dat voelt niet als een open en eerlijk speelveld.

Dat voelt als voorzichtigheid.
Als terughoudendheid.

Misschien zelfs als angst.

Ik had nooit gedacht
dat dit daar ook een rol in zou spelen.

Maar blijkbaar reikt het verder
dan alleen een dossier.