Felt Message
A digital space for random thoughts, raw emotions and reflections.
26/08/2026
WHAT WILL MATTER by Michael Josephson (c) 2003
Ready or not, some day it will all come to an end.
There will be no more sunrises, no minutes, hours, or days.
All the things you collected, whether treasured or forgotten, will pass to someone else.
Your wealth, fame, and temporal power will shrivel to irrelevance.
It will not matter what you owned or what you were owed.
Your grudges, resentments, frustrations, and jealousies will finally disappear.
So, too, your hopes, ambitions, plans, and to-do lists will expire.
The wins and losses that once seemed so important will fade away.
It won’t matter where you came from or what side of the tracks you lived on at the end.
It won’t matter whether you were beautiful or brilliant.
Even your gender and skin color will be irrelevant.
So what will matter? How will the value of your days be measured?
What will matter is not what you bought but what you built; not what you got but what you gave.
What will matter is not your success but your significance.
What will matter is not what you learned but what you taught.
What will matter is every act of integrity, compassion, courage,
or sacrifice that enriched, empowered, or encouraged others to emulate your example.
What will matter is not your competence but your character.
What will matter is not how many people you knew but how many will feel a lasting loss when you’re gone.
What will matter is not your memories but the memories of those who loved you.
What will matter is how long you will be remembered, by whom, and for what.
Living a life that matters doesn’t happen by accident.
It’s not a matter of circumstance but of choice.
Choose to live a life that matters.
21/08/2026
19/08/2026
𝙃𝙚𝙧𝙚 𝙞𝙨 𝙢𝙮 𝙐𝙉𝙎𝙊𝙇𝙄𝘾𝙄𝙏𝙀𝘿 𝙍𝙀𝙁𝙇𝙀𝘾𝙏𝙄𝙊𝙉 𝙤𝙣 𝙩𝙝𝙚 𝙜𝙧𝙤𝙬𝙞𝙣𝙜 𝙘𝙤𝙣𝙘𝙚𝙧𝙣𝙨 𝙨𝙪𝙧𝙧𝙤𝙪𝙣𝙙𝙞𝙣𝙜 𝙫𝙞𝙤𝙡𝙚𝙣𝙘𝙚 𝙖𝙣𝙙 𝙘𝙝𝙞𝙡𝙙𝙧𝙚𝙣’𝙨 𝙗𝙚𝙝𝙖𝙫𝙞𝙤𝙧 𝙞𝙣 𝙩𝙤𝙙𝙖𝙮’𝙨 𝙨𝙤𝙘𝙞𝙚𝙩𝙮.
Maraming nangyayaring karahasan sa mga paaralan ngayon dulot ng hindi kaaya-ayang pagbabago sa asal o ugali ng ilang Kabataan. “𝙄𝙗𝙖 𝙣𝙖 𝙠𝙖𝙨𝙞 𝙖𝙣𝙜 𝙝𝙚𝙣𝙚𝙧𝙖𝙨𝙮𝙤𝙣 𝙣𝙜𝙖𝙮𝙤𝙣.” Ilang beses na rin nating narinig ang ganitong paliwanag kapag napag-uusapan ang pagbabago sa asal at pag-uugali ng mga bata. Ngunit hanggang saan natin maaaring isisi sa “𝙜𝙚𝙣𝙚𝙧𝙖𝙩𝙞𝙤𝙣𝙖𝙡 𝙙𝙞𝙛𝙛𝙚𝙧𝙚𝙣𝙘𝙚𝙨” ang mga pagbabagong ating nasasaksihan ngayon? Totoo, nagbabago ang panahon. Nagbabago ang paraan ng pakikipag-usap, pagkatuto, pakikisalamuha, at maging ang paraan ng pagtingin ng mga bata sa mundo. Ngunit para sa akin, 𝙃𝙄𝙉𝘿𝙄 𝙄𝙏𝙊 𝙐𝙎𝘼𝙋𝙄𝙉 𝙉𝙂 𝙃𝙀𝙉𝙀𝙍𝘼𝙎𝙔𝙊𝙉. Higit sa lahat, isa itong 𝙪𝙨𝙖𝙥𝙞𝙣 𝙣𝙜 𝙋𝘼𝙂𝙋𝘼𝙋𝘼𝙃𝘼𝙇𝘼𝙂𝘼, 𝙋𝘼𝙉𝙄𝙉𝙄𝙉𝘿𝙄𝙂𝘼𝙉, 𝙖𝙩 𝙈𝘼𝙏𝘼𝙏𝘼𝙂 𝙉𝘼 𝙆𝘼𝙍𝘼𝙆𝙏𝙀𝙍. Sa gitna ng mabilis na pagbabago, mahalagang tanungin natin: 𝘗𝘢𝘢𝘯𝘰 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯 𝘮𝘢𝘱𝘢𝘵𝘢𝘵𝘢𝘵𝘢𝘨 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘯𝘪𝘯𝘪𝘯𝘥𝘪𝘨𝘢𝘯 𝘯𝘨 𝘮𝘨𝘢 𝘣𝘢𝘵𝘢 𝘯𝘢 𝘨𝘢𝘸𝘪𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘢𝘮𝘢 𝘬𝘢𝘩𝘪𝘵 𝘮𝘢𝘩𝘪𝘳𝘢𝘱? 𝘗𝘢𝘢𝘯𝘰 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯 𝘴𝘪𝘭𝘢 𝘵𝘶𝘵𝘶𝘳𝘶𝘢𝘯 𝘯𝘢 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘭𝘢𝘩𝘢𝘵 𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘬𝘪𝘬𝘪𝘵𝘢, 𝘯𝘢𝘳𝘪𝘳𝘪𝘯𝘪𝘨, 𝘰 𝘨𝘪𝘯𝘢𝘨𝘢𝘸𝘢 𝘯𝘨 𝘪𝘣𝘢 𝘢𝘺 𝘥𝘢𝘱𝘢𝘵 𝘯𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘨𝘢𝘺𝘢𝘩𝘪𝘯? 𝘈𝘵 𝘩𝘪𝘨𝘪𝘵 𝘴𝘢 𝘭𝘢𝘩𝘢𝘵, 𝘱𝘢𝘢𝘯𝘰 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯 𝘴𝘪𝘭𝘢 𝘩𝘶𝘩𝘶𝘣𝘶𝘨𝘪𝘯 𝘶𝘱𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘵𝘶𝘵𝘰𝘯𝘨 𝘱𝘶𝘮𝘪𝘭𝘪 𝘯𝘨 𝘵𝘢𝘮𝘢 𝘬𝘢𝘩𝘪𝘵 𝘸𝘢𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘬𝘢𝘬𝘢𝘬𝘪𝘵𝘢, 𝘬𝘢𝘩𝘪𝘵 𝘸𝘢𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘶𝘮𝘢𝘱𝘢𝘭𝘢𝘬𝘱𝘢𝘬, 𝘢𝘵 𝘬𝘢𝘩𝘪𝘵 𝘮𝘪𝘯𝘴𝘢𝘯 𝘢𝘺 𝘮𝘢𝘴 𝘮𝘢𝘥𝘢𝘭𝘪 𝘴𝘢𝘯𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘪𝘭𝘪𝘪𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘭𝘪?
I may not be in the best position to speak fully about parenthood because I am not a parent myself. Gayunpaman, bilang isang g**o, nakikita ko rin kung gaano kahirap ang pagpapalaki at paggabay sa isang anak. Sa aking mga obserbasyon sa aking mga kapatid at sa iba pang mga magulang, napagtanto ko na hindi simpleng tungkulin ang paggabay sa isang bata at paghubog sa kaniya upang maging isang mabuting tao. 𝙄𝙩 𝙩𝙧𝙪𝙡𝙮 𝙩𝙖𝙠𝙚𝙨 𝙖 𝙫𝙞𝙡𝙡𝙖𝙜𝙚 𝙩𝙤 𝙧𝙖𝙞𝙨𝙚 𝙖 𝙘𝙝𝙞𝙡𝙙. Bilang mga g**o, ginagawa natin ang lahat ng ating makakaya. Itinuturo natin ang paggalang, disiplina, pananagutan, pakikipagkapwa, at integridad. Pinatitibay natin sa paaralan ang mga pagpapahalagang nararapat sanang unang naitatanim at nahuhubog sa tahanan. Ngunit hindi maaaring sa paaralan lamang iasa ang paghubog sa pagkatao ng isang bata. 𝘼𝙣𝙜 𝙥𝙖𝙖𝙧𝙖𝙡𝙖𝙣 𝙖𝙮 𝙠𝙖𝙩𝙪𝙬𝙖𝙣𝙜 𝙣𝙜 𝙩𝙖𝙝𝙖𝙣𝙖𝙣, 𝙝𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙠𝙖𝙥𝙖𝙡𝙞𝙩 𝙣𝙞𝙩𝙤. Sapagkat ang mga bata ay hindi lamang natututo sa mga salitang ating sinasabi; 𝙢𝙖𝙨 𝙣𝙖𝙩𝙪𝙩𝙪𝙩𝙤 𝙨𝙞𝙡𝙖 𝙨𝙖 𝙢𝙜𝙖 𝙝𝙖𝙡𝙞𝙢𝙗𝙖𝙬𝙖𝙣𝙜 𝙠𝙖𝙣𝙞𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙣𝙖𝙠𝙞𝙠𝙞𝙩𝙖, 𝙣𝙖𝙧𝙞𝙧𝙞𝙣𝙞𝙜, 𝙖𝙩 𝙣𝙖𝙧𝙖𝙧𝙖𝙣𝙖𝙨𝙖𝙣 𝙖𝙧𝙖𝙬-𝙖𝙧𝙖𝙬.
Nakikita nila kung paano kumikilos ang kanilang pamilya. Nakikita nila kung paano nakikitungo ang matatanda sa isa’t isa. Nakikita nila ang kanilang mga g**o at school leaders. Nakikita rin nila ang mga lider ng bansa, ang kanilang komunidad, at ang mundong ipinapakita sa kanila ng social media—isang mundong malaking bahagi na ng kanilang araw-araw na buhay. Kaya ang tanong ay hindi lamang, “Ano ang mali sa mga bata ngayon?” Mas makabuluhan sig**ong itanong natin, , “ᴀɴᴏ ᴀɴɢ ɪᴘɪɴᴀᴘᴀᴋɪᴛᴀ ɴᴀᴛɪɴ ꜱᴀ ᴋᴀɴɪʟᴀ, ᴀᴛ ᴀɴᴏ ᴀɴɢ ɢᴜꜱᴛᴏ ɴᴀᴛɪɴɢ ᴍᴀᴋɪᴛᴀ ɴɪʟᴀɴɢ ʜᴀʟɪᴍʙᴀᴡᴀ?”
Sa panahon ng teknolohiya, mabilis nating maaabot ang impormasyon, opinyon, at impluwensiya. Ngunit hindi ibig sabihin nito na kailangang magbago ang mga pangunahing pagpapahalaga. Maaaring magbago ang teknolohiya. Maaaring magbago ang paraan ng pakikipag-usap. Maaaring magbago ang henerasyon. Ngunit sana, may mga bagay na hindi kailanman maging outdated: disiplina, pananagutan, respeto, malasakit, at integridad. At dito ko nakikita ang malaking hamon sa edukasyon ngayon: hindi lamang kung paano natin tuturuan ang mga bata na maging mahusay, kundi kung paano natin sila huhubugin na maging mabuti at matatag na tao. Ang paaralan ay parang isang tahanan na kailangang maging matibay sa gitna ng unos. Hindi sapat na maganda lamang ang bubong. Kailangang matatag ang pundasyon. 𝙎𝙖𝙥𝙖𝙜𝙠𝙖𝙩 𝙠𝙖𝙥𝙖𝙜 𝙙𝙪𝙢𝙖𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙖𝙣𝙜 𝙥𝙧𝙤𝙗𝙡𝙚𝙢𝙖, 𝙥𝙧𝙚𝙨𝙨𝙪𝙧𝙚, 𝙜𝙖𝙡𝙞𝙩, 𝙞𝙢𝙥𝙡𝙪𝙬𝙚𝙣𝙨𝙞𝙮𝙖, 𝙤 𝙩𝙪𝙠𝙨𝙤, 𝙖𝙣𝙜 𝙩𝙪𝙣𝙖𝙮 𝙣𝙖 𝙩𝙞𝙗𝙖𝙮 𝙣𝙜 𝙞𝙨𝙖𝙣𝙜 𝙗𝙖𝙩𝙖 𝙖𝙮 𝙝𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙣𝙖𝙨𝙪𝙨𝙪𝙠𝙖𝙩 𝙨𝙖 𝙙𝙖𝙢𝙞 𝙣𝙜 𝙖𝙡𝙖𝙢 𝙣𝙞𝙮𝙖, 𝙠𝙪𝙣𝙙𝙞 𝙨𝙖 𝙥𝙖𝙣𝙞𝙣𝙞𝙣𝙙𝙞𝙜𝙖𝙣 𝙣𝙞𝙮𝙖𝙣𝙜 𝙥𝙞𝙡𝙞𝙞𝙣 𝙖𝙣𝙜 𝙩𝙖𝙢𝙖.
Kaya, sa mga usapin ng karahasang nagaganap sa paaralan, hindi sapat na hanapan lamang ng parusa ang nagkasala o isisi sa mga g**o ang hindi magandang pag-uugali ng ilang bata. Higit sa lahat, kailangan nating tingnan ang mas malawak na larawan at itanong sa ating mga sarili: “𝘼𝙣𝙤-𝙖𝙣𝙤 𝙠𝙖𝙮𝙖 𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙜𝙖 𝙨𝙖𝙡𝙞𝙠 𝙣𝙖 𝙝𝙪𝙢𝙪𝙗𝙤𝙜 𝙨𝙖 𝙗𝙖𝙩𝙖𝙣𝙜 𝙞𝙩𝙤 𝙪𝙥𝙖𝙣𝙜 𝙨𝙞𝙮𝙖 𝙖𝙮 𝙠𝙪𝙢𝙞𝙡𝙤𝙨 𝙣𝙖𝙣𝙜 𝙜𝙖𝙣𝙞𝙩𝙤?” 𝙖𝙩 “𝘼𝙣𝙤 𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙖𝙖𝙧𝙞 𝙠𝙤𝙣𝙜 𝙜𝙖𝙬𝙞𝙣 𝙪𝙥𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙜𝙞𝙣𝙜 𝙗𝙖𝙝𝙖𝙜𝙞 𝙣𝙜 𝙨𝙤𝙡𝙪𝙨𝙮𝙤𝙣 𝙖𝙩 𝙠𝙖𝙩𝙪𝙬𝙖𝙣𝙜 𝙨𝙖 𝙥𝙖𝙜𝙝𝙪𝙗𝙤𝙜 𝙨𝙖 𝙢𝙜𝙖 𝙗𝙖𝙩𝙖 𝙪𝙥𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙜𝙞𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙥𝙖𝙣𝙖𝙜𝙪𝙩𝙖𝙣, 𝙙𝙞𝙨𝙞𝙥𝙡𝙞𝙣𝙖𝙙𝙤, 𝙖𝙩 𝙧𝙚𝙨𝙥𝙤𝙣𝙨𝙖𝙗𝙡𝙚?” Hindi ito laban ng g**o at mag-aaral. Hindi rin ito tunggalian sa pagitan ng magulang at paaralan. 𝘼𝙣𝙜 𝙥𝙖𝙜𝙝𝙪𝙗𝙤𝙜 𝙨𝙖 𝙞𝙨𝙖𝙣𝙜 𝙗𝙖𝙩𝙖 𝙖𝙮 𝙝𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙧𝙚𝙨𝙥𝙤𝙣𝙨𝙞𝙗𝙞𝙡𝙞𝙙𝙖𝙙 𝙣𝙜 𝙞𝙞𝙨𝙖𝙣𝙜 𝙩𝙖𝙤 𝙤 𝙞𝙣𝙨𝙩𝙞𝙩𝙪𝙨𝙮𝙤𝙣 𝙡𝙖𝙢𝙖𝙣𝙜. Ang pamilya, paaralan, komunidad, at buong lipunan ay may kanya-kanyang mahalagang papel sa prosesong ito.
Dahil sa huli, ang layunin natin ay hindi lamang magkaroon ng mga batang marunong sumunod sa mga alituntunin. 𝙃𝙞𝙜𝙞𝙩 𝙨𝙖 𝙡𝙖𝙝𝙖𝙩, 𝙣𝙖𝙞𝙨 𝙣𝙖𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙜𝙠𝙖𝙧𝙤𝙤𝙣 𝙣𝙜 𝙢𝙜𝙖 𝙠𝙖𝙗𝙖𝙩𝙖𝙖𝙣𝙜 𝙣𝙖𝙪𝙪𝙣𝙖𝙬𝙖𝙖𝙣 𝙠𝙪𝙣𝙜 𝙗𝙖𝙠𝙞𝙩 𝙠𝙖𝙞𝙡𝙖𝙣𝙜𝙖𝙣𝙜 𝙥𝙞𝙡𝙞𝙞𝙣 𝙖𝙩 𝙜𝙖𝙬𝙞𝙣 𝙖𝙣𝙜 𝙩𝙖𝙢𝙖, 𝙠𝙖𝙝𝙞𝙩 𝙬𝙖𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙣𝙖𝙜𝙗𝙖𝙗𝙖𝙣𝙩𝙖𝙮, 𝙠𝙖𝙝𝙞𝙩 𝙬𝙖𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙜𝙖𝙣𝙩𝙞𝙢𝙥𝙖𝙡𝙖, 𝙠𝙖𝙝𝙞𝙩 𝙬𝙖𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙩𝙖𝙠𝙤𝙩 𝙨𝙖 𝙥𝙖𝙧𝙪𝙨𝙖, 𝙖𝙩 𝙠𝙖𝙝𝙞𝙩 𝙢𝙖𝙝𝙞𝙧𝙖𝙥 𝙖𝙣𝙜 𝙨𝙞𝙩𝙬𝙖𝙨𝙮𝙤𝙣.
Sa gitna ng lahat ng pagbabagong dala ng panahon, teknolohiya, at mundong kanilang ginagalawan, sana ay manatiling matatag ang mga pundasyong gumagabay sa kanilang pagkatao: disiplina, pananagutan, integridad, at paggalang. Sapagkat maaaring magbago ang mundo sa paligid ng isang bata, ngunit kung matibay ang pundasyong naitayo natin sa kanyang pagkatao, may pag-asa siyang manatiling matatag, marunong pumili ng tama, handang managot sa kanyang mga kilos, at may paninindigan kahit walang nakatingin.
𝙄𝙠𝙖𝙬… 𝙤𝙤, 𝙞𝙠𝙖𝙬 𝙣𝙜𝙖! 𝘽𝙞𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙜𝙪𝙡𝙖𝙣𝙜, 𝙜𝙪𝙧𝙤, 𝙠𝙖𝙥𝙖𝙢𝙞𝙡𝙮𝙖 (𝙡𝙤𝙡𝙤, 𝙡𝙤𝙡𝙖, 𝙖𝙩𝙚, 𝙠𝙪𝙮𝙖, 𝙩𝙞𝙩𝙤, 𝙩𝙞𝙩𝙖), 𝙣𝙞𝙣𝙤𝙣𝙜, 𝙣𝙞𝙣𝙖𝙣𝙜, 𝙠𝙖𝙞𝙗𝙞𝙜𝙖𝙣, 𝙤 𝙢𝙞𝙮𝙚𝙢𝙗𝙧𝙤 𝙣𝙜 𝙠𝙤𝙢𝙪𝙣𝙞𝙙𝙖𝙙, 𝙖𝙣𝙤 𝙖𝙣𝙜 𝙠𝙖𝙮𝙖 𝙢𝙤𝙣𝙜 𝙜𝙖𝙬𝙞𝙣 𝙪𝙥𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙜𝙞𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙗𝙪𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙝𝙖𝙡𝙞𝙢𝙗𝙖𝙬𝙖 𝙖𝙩 𝙢𝙖𝙜𝙞𝙣𝙜 𝙠𝙖𝙩𝙪𝙬𝙖𝙣𝙜 𝙨𝙖 𝙥𝙖𝙜𝙝𝙪𝙗𝙤𝙜 𝙣𝙜 𝙞𝙨𝙖𝙣𝙜 𝙗𝙖𝙩𝙖 𝙩𝙪𝙣𝙜𝙤 𝙨𝙖 𝙥𝙖𝙜𝙞𝙜𝙞𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙗𝙪𝙩𝙞, 𝙙𝙞𝙨𝙞𝙥𝙡𝙞𝙣𝙖𝙙𝙤, 𝙢𝙖𝙥𝙖𝙣𝙖𝙜𝙪𝙩𝙖𝙣, 𝙖𝙩 𝙢𝙖𝙠𝙖𝙩𝙖𝙤𝙣𝙜 𝙩𝙖𝙤?
Smile and laugh often because they increase dopamine, reduce stress, and brighten your mood. Sometimes, the simplest moments of joy are the best medicine for the mind and heart. 😊
Every time I stand in front of my fellow teachers, I still get nervous. I may look confident on the outside, but they never knew how much fear I carried every time I stood in front of them. There is always that quiet question in my mind: "Am I really in the position to be a resource speaker? Am I capable enough?"
Despite those doubts, I keep showing up.
What keeps me going is the reminder that, at the end of the day, it is between me and God. He is the One I am accountable to. As long as I prepare well, study sincerely, and give my very best, I know I have fulfilled my responsibility. My best may not look as polished as someone with a higher position or greater experience, but it is the best I can genuinely offer.
Every opportunity to share is also an opportunity to learn, grow, and serve. If even one person gains something valuable from what I share, then the moment is already worthwhile. So I will continue to say yes whenever God opens a door. I may still feel nervous, but I will never let fear have the final word. With God's grace, I will keep learning, keep improving, and keep giving my best
15/07/2026
Awwww💔⁉️Tataya pa rin at magtitiyaga na magturo ng tama kahit ito ang inyong paniniwala.
I will remain hopeful that someday you will realize that, although choosing to do what is right is often uncomfortable and difficult, it is what builds a stronger character. The easy path may offer temporary comfort, but the right path shapes your integrity, strengthens your values, and prepares you to become the person you are meant to be. My hope is that one day, you will choose what is right—not because it is easy, but because it is right.
Buti na lang,2 days na lang😃🤣
Rainy days bring back memories. 🌧️
A sign that I love you is when I put in extra effort on your special day. Whether it's something small or simple, if it's personalized, it means you are valued, appreciated, and loved.
P.S. I LOVE YOU🩷
13/06/2026
Viva San Antonio🎊🎉🙏😇Viva!!!
"HANAPIN ANG NAWAWALA, YAKAPIN ANG NATAGPUAN" - Fr. Renz Hernandez
"KAYA KA HINAHANAP, DAHIL MAHALAGA KA"
-Bishop Moises M. Cuevas D.D.
Alerts
Be the first to know and let us send you an email when Felt Message posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.
Subscribe
We will notify you when anything happens in Calapan.