Mikmik

I LET MY BOYFRIEND DANCE MY BESTFRIEND ON HER 18TH BIRTHDAY
(PART2)

A bit of silence happened in Summmer's debut. I just wiped my tears then walk away from them.

"Precious wait for me" Natasha said pero tuloy tuloy lang ako sa paglalakad..

I saw everyone looking at me kaya nagmamadali ako dahil nahihiya na rin ako.
At that moment, I heard Jerome shouting my name while running to me but I dont care. Tumakbo na ako ng matuntun ko na ang gate palabas at dun na ako humagulgul at napaupo.

Nakita ko si Jerome sa harap ko at kita ko ang pagkabalisa niya. "Love? Im sorr-" I interrupted Jerome saying and I said,

"No, its okay alam ko namang nagsasawa ka na sakin in the past few weeks, hindi naman ako manhid Jerome para hindi maramdaman ang paglayo ng loob mo sakin dahil hindi kita pinagbigyan sa gusto mong magalaw ako."

"Love I'm really really sorry, I can prove myself just give me a second chance." Jerome is now crying in front of me habang sinasabi niya yung mga salitang 'yan.

Napa buntong hininga muna ako at pinunasan ang mga luha ko bago magsalita. I hold Jerome's face

"Jerome I love you, but I don't want to be selfish on you that's why I wanted you to be happy with summer and not with me. Alam mo ba, habang nagsasayaw kayo kanina I saw Summer's eyes shining and her smile? Ngayon ko lang nakita yun. So please Jerome? Mahalin mo si Summer ng higit sa pagmamahal na ibinigay mo sa'kin and promise me na hinding hindi mo gagawin sa kanya yung ginawa mo sakin"

I push Jerome away from me ng makita ko ang sasakyan ni papa at nagbabalak na sana akong dumeritso ng hilain ako ni Jerome pabalik sa kanya.

Magkayakap kami ni Jerome ramdam ko ang pag hinga niya ng mabigat, sa hindi ko inaasahan na mangyayari ay nagpakawala ito ng mga salitang lubos na nagpahina sakin.

"Precious ganyan ka na ba ka mapagbigay? Yung sariling kasiyahan mo handa mong ibigay sa bestfriend mo, okay fine. I'm deal with it. Gagawin ko lahat ng gusto mo kung yan ang magpapasaya sayo"

"Kung ang pagiging mapagbigay ko ay magpapabigay rin ng saya sa'yo ay handa kitang ibigay sakanya ng walang pag alinlangan, yang mga sayang nakikita ko sa mata mo ay hindi na ako ang dahilan, Jerome." pinunasan ko ang luha ko at ngumiti sakanya.

He kissed my cheeks. At kasabay nun ay ang pagtalikod namin ni Jerome habang pabalik siya sa debut, sa babaeng mahal niya at ako naman ay paauwi na handang harapin ang bukas na wala na siya.

Niyakap ako ni papa ng mahigpit at inalo ako. Pagdating ko ng bahay ay wala na akong inimikan ng kahit sino sa kanila and I know papa will explain it later.

As the days goes by, Napapadalas na ang hindi ko pagkain sa tamang oras na ikinabahala naman nila mama at papa kasi baka daw humina ulit ang puso ko. I checked my phone, I saw everyones message and una kong tinignan ay yung kay summer. I can't read it well dahil nandilim ang paningin ko at wala na akong makita.

Ng magising ako, nagtataka ako dahil nasa hospital na ako. Nakita ko ang mommy ni Jerome na papalapit sa'kin at nagmamakaawa na manghingi ng tawad sa nagawa ng anak niya.

Yeah legal kasi kami both sides at malapit ako sa mommy niya. I just smiled at her mom "Don't worry tita I will be fine soon wala po kayong kasalanan sakin kaya wag po kayong humingi ng tawad"

"But, Ciou-" I cut her off and held her hands.

"Trust me tita kaya ko ito." I smiled at her again and hug her so tight.

Sunod na lumapit sa akin ay si papa habang mugto ang mga mata and I asked him why pero hindi niya ako sinagot.

"Baby, matulog ka na muna kailangan mo raw ng pahinga at yan ang sabi ng doctor mo"

Tumango ako at pinikit ko na yung mga mata ko ngunit napamulat ako ng marinig ko ang iyak ni papa.

Naguusap sila ni mama tungkol sa akin at nakikinig lang ako.

"Paano natin sasabihin sa kanya na may taning na ang buhay niya" papa said at halatang pinipigilan nito ang hikbi niya.

Napangiti ako ng malamya ng marinig ko 'yon, alam kong lumalaki na ang bukas sa dibdib ko. Ramdam ko rin na, nanghihina na ang katawan ko. I moved my body a little bit para tumigil na sila at kunwareng gigising.

Niyakap ako nila mama ta papa, nagkunwareng 'di alam ang pinag-uusapan at walang narinig.

"Ma, Pa?" sambit ko

"Yes honey may kailangan ka?" tumingala si mama para pahiran yung naglalandass niyang mga luha.

"Pwede po ba akong pumunta kay summer? Bibisitahin ko lang po sana" nagtinginan sila ni papa. "Please?" Pagmamakaawa ko sakanila. Kahit ngayon lang, payagan nila ako.

Wala na silang nagawa kundi pumayag nalang din. Umalis na kami ng hospital at hinatid na ako ni papa kila Summer. Nasa tapat na ako ng bahay ng bestfriend ko na parang kapatid ko na rin. Hindi ko alam ang mararamdaman ko pero gusto ko siyang makausap ng maayos. I didn't let her explain.

I sigh and smile, nag doorbell ako at agad naman akong pinagbuksan ng katulong nila. Pag pasok ko ay agad kong nakita yung daddy ni Summer sa labas, may kausap ito sa phone kaya hinintay ko munang matapos siya. Ng matapos ang tawag tsaka niya ako niyakap pero ngiti lang ang binibigay ko sa kanya.

"Tito asan po si summer" Natahimik siya at walang kibo. Dumeritso na lang ako sa kwarto ni Summer, alam kong nandito siya. Hindi naman siya gumagala ng wala ako sa tabi niya.

Dahan dahan kong binuksan ang pinto. Madilim ang kwarto kaya kinapa ko ang ilaw. Tatawagin ko na sana si Summer ng bigla kong makita na si Jerome na nakapatong sa taas niya ng sumindi na ang ilaw. Kumurap kurap ako. Pinipigilan na 'wa umiyak pero huli na dahil narinig nilang dalawa ang hikbi ko.

"Precious?" tanong ni summer sabay balot ng katawan niya. "S*t, Precious sorry! We're on drugs, please 'wag ka magalit sakin lalo." lumapit ito sa'kin pero lumayo ako.

"N-no. 'W-wag mo ako hawakan. I-ituloy niyo lang ang g-ginagawa niyo. A-alis na lang ako." akma na akong aalis ng bigla akong napakapit sa dibdib ko. Sobrang sakit! Hindi ako makahinga! Napaupo ako sa sobrang sakit ng dibdib ko. Hindi ko na kaya ang sakit!

Dahan dahan akong napapikit. At ang huli kong nakita ay ang mukha ni Jerome. Ang lalaking naging mundo ko na naging mundo rin ni Summer ngayon. Ngumiti ako ng pilit and everything went black.

Dahan dahan kong pinunasan ang luhang lumalandas sa mukha ko. Sinarado ko ang libro ni Precious. Precious gave me this book, noong mga panahong nasa hospital siya. I met Precious there, nakita ko kung paano ito lumaban. Kung paano siya naging matatag kahit alam naming lahat na walang lunas sa sakit niya at wala ring makitang heart donor ang parents niya.

"By the way, I'm Savy Dan, Precious friend. At dito ko na tatapusin ang kwento na gustong ipaalam sainyo ni Precious. Ang babaeng nagparaya kahit alam niyang masasaktan siya. Ang babaeng mapagbigay kahit alam niyang mawawalan siya. Her name is Precious, the girl who is now inside of the coffin sleeping peacefully at hindi na muling mumulat pa dahil winakasan na niya ang sakit ng kahapon