Analyn Buluan Saucelo

AKALA KO HULI NA AKO

SA MGA PANGARAP KO HINDI PA PALA
TAPOS ANG DIYOS SAKIN

Kung may isang bagay akong
gustong sabihin sa dating sarili ko.

ito iyon.
Huwag kang susuko nang masyadong maaga.

May mga panahon sa buhay ko na inisip
kong hanggang doon na lang ako.

Akala ko,
iyon na ang magiging kwento ko.

Magtrabaho.
Magbayad ng mga gastusin.

Mabuhay para sa responsibilidad.

At unti-unting kalimutan ang
sarili kong mga pangarap.

Habang tumatagal,

parang naging normal na lang
sa akin ang mabuhay para sa iba.

Pero may isang tanong na
hindi mawala sa isip ko.

"Ito na lang ba talaga ang plano
ng Diyos para sa buhay ko?"

Hindi ko alam kung paano.
Hindi ko alam kung kailan.

Pero unti-unti.

nagsimula akong maniwalang may mas
malaking layunin pa ang Diyos para sa akin.

Hindi naging madali ang lahat.

Marami pa ring takot.
Marami pa ring pagdududa.

Marami pa ring pagkakataong gusto ko nang
bumalik sa dating komportableng buhay.

Pero bawat maliit na hakbang na ginawa ko.
mas lalo kong nakita na hindi pala ako nahuhuli.

Inihahanda lang pala ako.

Ngayon,

hindi ko pa rin masasabi na naaabot
ko na ang lahat ng pangarap ko.

Pero masaya ako dahil hindi na ako
yung taong natatakot mangarap.

Naniniwala na ako,

na habang may hininga.
may pagkakataon.

Habang may Diyos na gumagabay,
may pag-asa.

At habang hindi pa tapos ang kwento ko.

hindi pa rin tapos ang mga pangarap
na inilagay Niya sa puso ko.

Kaya kung may gusto man akong
ipaalala sa sarili ko ngayon.

ito iyon.

Huwag mong isuko ang pangarap
na minsang ipinagdasal mo.

Baka mas malapit ka na sa katuparan
nito kaysa sa inaakala mo.

MAY MGA PANGARAP

NA HINDI TINUPAD NG DIYOS AGAD DAHIL
IKAW MUNA ANG HINAHANDA NIYA

May mga panahong gusto ko nang tumigil.
Hindi sa wala na akong pangarap.

Kundi pakiramdam ko.
ang tagal namang mangyari ng lahat.

Habang nakikita kong may mga taong
unti-unti nang naaabot ang gusto nila.

hindi ko maiwasang itanong sa sarili ko.

"Kailan naman kaya ang para sa akin?"

May mga araw na masaya ako
para sa tagumpay ng iba.

Pero may mga gabi rin,
na tahimik kong kinakausap ang Diyos.

Hindi para magreklamo.

Kundi para humingi ng lakas na
huwag mawalan ng pag-asa.

At habang tumatagal,

may isang bagay akong naintindihan.
Hindi lahat ng paghihintay ay pagtanggi.

Minsan,

paghahanda pala.
Paghahanda ng puso.

Paghahanda ng isip.
Paghahanda ng karakter.

Kasi may mga pangarap na
kapag ibinigay agad.

baka hindi pa natin kayang panindigan.

Kaya ngayon,

hindi ko na minamadali ang takbo ng buhay ko.
Patuloy lang akong kumikilos.

Patuloy lang akong natututo.
Patuloy lang akong nagtitiwala.

Dahil naniniwala akong,

walang sayang na paghihintay
kapag may layunin ang Diyos.

At kung may pangarap ka ring
matagal mo nang ipinagdarasal.

huwag mo itong bitawan.

Baka hindi pa dumarating
ang tamang panahon.

Pero hindi ibig sabihin noon,
na hindi na ito darating.

Patuloy kang mangarap.
Patuloy kang lumaban.

Kasi minsan,
ang pinakamagandang kwento

ay nagsisimula pagkatapos mong
akalaing huli na ang lahat.

ANG HADLANG SA PANGARAP MO

HINDI ANG KAHIRAPAN KUNDI ANG
PANINIWALANG HULI NA ANG LAHAT

May isang kasinungalingan na
matagal kong pinaniwalaan.

Na kapag hindi mo naabot ang
pangarap mo sa tamang edad.

wala ka nang pag-asa.

Nakikita ko noon ang mga
taong mas bata sa akin.

pero mas marami nang narating.

Mas maayos ang buhay.
Mas mabilis ang pag-asenso.

At aminado ako.

may mga pagkakataong
naitanong ko rin sa sarili ko.

"Late na ba ako?"
"May pag-asa pa ba?"

Pero habang tumatagal,
may isang bagay akong na-realize.

Hindi pare-pareho ang oras ng bawat tao.
May mga taong maagang umaani.

May mga taong mas
matagal ang paghahanda.

At hindi ibig sabihin na nahuhuli ka,
ay wala ka nang mararating.

Kasi ang pangarap,
hindi sinusukat sa edad.

Sinusukat ito sa tapang
mong magsimula ulit.

Maraming tao ang hindi nabigo
dahil mahirap ang buhay.

Nabigo sila dahil naniwala
silang tapos na ang laban.

kahit hindi pa naman.

Kaya kung may pangarap kang
matagal mo nang ipinagpapaliban.

huwag mong hayaang takutin
ka ng salitang "late."

Mas mabuting magsimula ngayon.

kaysa habang-buhay mong
isipin ang tanong na.

"Paano kaya kung sinubukan ko?"

Habang may pagkakataon,
habang may lakas.

habang humihinga ka.
may bagong kabanata pang naghihintay sa'yo.

At baka ang pinakamagandang
bahagi ng kwento mo,

ay hindi pa nagsisimula.

MAY MGA LUHA AT PANALANGIN

NA TANGING DIYOS LANG ANG
NAKAKAKITA AT NAKAKARINIG.

May mga gabing tahimik lang tayo.

Walang makausap.
Walang mapagsabihan.

Kaya ang tanging ginagawa na lang natin,
ay yumuko at manalangin.

Hindi lahat ng laban ay
nakikita ng ibang tao.

May mga ngiti kang ipinapakita,
pero sa loob mo, gusto mo nang sumuko.

May mga salitang.
"Okay lang ako."

Pero ang totoo,

ikaw lang at ang Diyos ang nakakaalam
kung gaano kabigat ang dinadala mo.

Naranasan ko ring umiyak nang tahimik.

Hindi sa wala akong pananampalataya.

Kundi napapagod din ang puso.

Pero sa bawat panahong
gusto ko nang bumitaw,

lagi kong naaalala ang isang bagay.

Hindi pa ako pinababayaan ng Diyos noon.
Hindi rin Niya ako pababayaan ngayon.

Maraming beses ko nang naranasan
na akala ko wala nang pag-asa.

Pero sa tamang panahon,

nagbukas ang Diyos ng daan
na hindi ko inaasahan.

At doon ko naintindihan.

na ang pananampalataya ay hindi
ang paniniwalang wala nang problema.

Ito ang pagpiling magtiwala,
kahit may problema.

Kaya kung mabigat ang puso
mo ngayong gabi.

ibigay mo muna ito sa Diyos.

Hindi mo kailangang dalhin
mag-isa ang lahat.

May Diyos na handang makinig
sa bawat panalangin mo.

At kahit hindi mo pa nakikita ang sagot.

maniwala kang may ginagawa
na Siya para sa'yo.

Matulog kang may kapayapaan.
Dahil ang Diyos na nag-ingat sa'yo kahapon.

Siya pa rin ang Diyos na gagabay sa'yo bukas.

ANG PAGSUBOK SA PANANAMPALATAYA

AY ANG MAGHINTAY NANG
HINDI NAWAWALAN NG TIWALA.

May isang bagay akong napansin.

Madaling magtiwala sa Diyos,
kapag maayos ang lahat.

Pero paano kapag wala kang
nakikitang pagbabago?

May mga araw na ginagawa
mo naman ang tama.

Nagdarasal ka.
Nagsisikap ka.
Hindi ka sumusuko.

Pero parang ang layo pa rin
ng mga ipinagdarasal mo.

At doon nagsisimulang
pumasok ang pagdududa.

"Lord, naririnig Mo pa ba ako?"
"Bakit parang ang bagal ng lahat?"

Naranasan ko rin iyan.

May mga pagkakataong
gusto ko nang tumigil.

Hindi sa wala na akong
pananampalataya.

Kundi napapagod na
akong maghintay.

Pero habang patuloy
akong lumalaban.

may isang katotohanan ang
unti-unting bumago sa pananaw ko.

Hindi sinusukat ng Diyos ang pananampalataya
natin sa oras na masaya tayo.

Mas nakikita ito,

kapag pinipili pa rin nating magtiwala kahit
wala pa tayong nakikitang resulta.

Kasi ang pananampalataya,
ay hindi nakabase sa nakikita.

Nakabase ito sa paniniwalang
may ginagawa ang Diyos.

kahit tahimik Siya.

Kaya kung pakiramdam mo
ay mabagal ang lahat.

huwag mong isiping
nakalimutan ka na ng Diyos.

Baka ang hinihintay mong himala,

ay unti-unti na Niyang binubuo sa
mga paraang hindi mo pa nakikita.

Magpatuloy ka lang,

Ang tamang panahon ng Diyos,
ay hindi kailanman nahuhuli.

KAPAG WALANG NANGYAYARI,

HUWAG MONG ISIPING
HINDI GUMAGALAW ANG DIYOS.

May mga panahong tahimik ang langit.

Nagdarasal ka,
pero parang walang sagot.

Lumalaban ka,
pero parang walang pagbabago.

At doon pinakamadaling
mawalan ng pag-asa.

May mga pagkakataon sa buhay
na gusto na nating sumuko.

Hindi sa wala na tayong pangarap.
Kundi napapagod na tayong maghintay.

Napapatanong tayo,

"Lord, naririnig Mo pa ba ako?"
"Bakit parang ang tagal?"

Pero habang lumilipas ang panahon,
may isang bagay akong unti-unting naintindihan.

Hindi porke tahimik ang Diyos,
ay wala na Siyang ginagawa.

May mga panalanging hindi agad sinasagot.
dahil may puso muna Siyang inihahanda.

May mga pintuang hindi agad binubuksan.
dahil may tamang oras para doon.

Kung ibibigay Niya ang lahat sa
oras na gusto natin.

baka hindi pa natin kayang pangalagaan
ang mga biyayang iyon.

Kaya sa bawat paghihintay,
natututo tayong magtiwala.

Sa bawat pagsubok.
natututo tayong maging matatag.

At sa bawat araw na hindi natin
nauunawaan ang plano Niya.

mas lalo tayong inaanyayahang
manampalataya.

Kaya kung pakiramdam mo
ngayon ay tahimik ang Diyos.

huwag mong isiping iniwan ka Niya,
Baka sa katahimikang iyon.

may mga bagay Siyang inaayos
na hindi mo pa nakikita.

Magpatuloy ka lang.
Ang Diyos ay hindi nahuhuli.

Lagi Siyang dumarating
sa tamang panahon.

DISIPLINA ANG GINAGAWA MO

KUNG IKAW AY NAGPAPATULOY
KAHIT WALANG NAKAKAKITA.

May mga araw,
na gusto ko na lang magpahinga.

Yung tipong sasabihin ko
sa sarili ko.

"Bukas na lang."

At sa una,
parang wala namang masamang mangyayari.

Isang araw lang naman,
Pero napansin ko.

ang "bukas na lang" ay madaling
maging isang linggo.

Isang buwan.
Hanggang sa isang taon

na pala ang lumipas.
pero pareho pa rin ang buhay.

Doon ko na-realize.

hindi naman isang malaking desisyon
ang sumisira sa pangarap.

Kadalasan,
maliliit na pagpapaliban ang dahilan.

Yung hindi mo ginawa ngayon,
hanggang sa naging ugali na.

Simula noon,

natuto akong huwag
umasa sa motivation.

Kasi ang motivation,
dumadating at umaalis.

Pero ang disiplina,
iyon ang nananatili.

May mga araw pa rin
na pagod ako.

May mga pagkakataon pa
ring gusto kong sumuko.

Pero pinapaalala ko sa sarili ko,

na ang future ko ay binubuo ng
mga ginagawa ko ngayon.

Hindi ng mga dahilan ko.

Kundi ng mga desisyong
pinipili kong panindigan.

Kaya kung pakiramdam mo,
mabagal ang pag-usad mo.

huwag kang tumigil.

Hindi lahat ng pagbabago ay
agad nakikita.

May mga tagumpay na
tahimik na nabubuo.

habang pinipili mong maging
disiplinado araw-araw.

At balang araw.
lilingon ka na lang at mapapangiti.

Hindi dahil sinuwerte ka.

Kundi dahil hindi ka tumigil
noong gusto mo nang sumuko.

HINDI ANG PANGARAP MO

ANG NGPAPAHIRAP SAYO KUNDI
ANG KAWALAN NG DISIPLINA.

May isang bagay akong napansin.

Kapag wala akong malinaw na disiplina,
mas madali akong mapagod.

Hindi sa marami akong ginagawa,
Kundi marami akong sinisimulan.

pero kakaunti ang tinatapos.

Ngayon inspired.
Bukas tinatamad.

Sa isang araw,
sobrang sipag.

Kinabukasan,
wala nang gana.

Hanggang sa paulit-ulit
na lang ang cycle.

Maraming plano.
Kaunting resulta.

Doon ko na-realize.

hindi pala oras ang kulang sa akin.
Hindi rin talento.

kundi Disiplina.
Kasi ang disiplinadong tao,

hindi nagtatanong araw-araw
kung may gana ba siya.

Ginagawa niya ang dapat gawin,
kahit hindi niya feel.

Kahit mabagal ang progress.
Kahit walang pumapalakpak.

Kasi alam niyang,

ang tagumpay ay hindi binubuo
ng isang malaking desisyon.

Binubuo ito ng maliliit na
tamang desisyon.

na inuulit araw-araw.
Noon ko naintindihan.

kung bakit may mga taong
unti-unting umaangat.

Hindi sa mas magaling sila.

Kundi dahil hindi sila humihinto
kapag nawawala ang motivation.

Kaya kung gusto mong makita ang
ibang resulta sa buhay mo.

huwag mo lang baguhin ang
mga pangarap mo.

Baguhin mo ang mga
ginagawa mo araw-araw.

Dahil ang buhay na gusto mong marating,

ay nagsisimula sa disiplina na
pinipili mo ngayon.

HINDI TALENTO ANG NAGBABAGO
NG BUHAY KUNDI DISIPLINA.

May panahon na akala ko,

kapag mas motivated ako,
mas aasenso ang buhay ko.

Pero habang tumatagal,
may natutunan akong hindi ko inaasahan.

Napansin ko na may mga araw na
sobrang ganado akong kumilos.

Marami akong plano.
Marami akong gustong simulan.

Pakiramdam ko,
kaya kong baguhin ang buhay ko.

Pero kinabukasan.
wala na ang gana.

At kapag wala na ang motivation.
tumitigil na rin ako.

Paulit-ulit itong nangyari.

Hanggang sa napansin kong hindi
kakulangan sa pangarap ang problema ko.

Hindi rin kakulangan sa sipag.
Kundi kakulangan sa disiplina.

Doon ko na-realize.

ang motivation ay
magandang simula.

Pero hindi ito sapat para
makarating sa finish line.

May mga araw talagang
ayaw mong bumangon.

May mga pagkakataong gusto
mong ipagpabukas ang lahat.

At doon nasusubok ang disiplina.

Kasi ang disiplinadong tao.
kumikilos kahit wala nang palakpak.

Kahit walang nakakakita.
Kahit wala nang excitement.

Hindi sa madali.

Kundi alam niyang ang maliliit na
hakbang na inuulit araw-araw.

ang siyang bumubuo ng
malaking pagbabago.

Kaya kung gusto mong
baguhin ang buhay mo.

huwag mong hintayin na
lagi kang ganado.

Mas mahalaga ang isang
taong consistent.

kaysa sa taong sobrang sipag
pero paminsan-minsan lang.

Dahil sa huli.

ang direksyon ng buhay mo ay hindi
nakabase sa nararamdaman mo ngayon.

Nakasalalay ito sa mga ginagawa
mong paulit-ulit araw-araw.

PINAKAMAHIRAP PALANG MAHALIN

ANG SARILI MONG SANAY
NANG KALIMUTAN ANG SARILI.

May isang bagay akong matagal
na hindi napapansin.

Habang ginagawa ko ang lahat para
mapasaya ang mga taong mahal ko.

ako pala ang unti-unting nawawala.

Dati.

akala ko kapag inuuna ko ang sarili ko,
makasarili na ako.

Kaya nasanay akong laging mag-adjust.

Kapag may kailangan ang iba.
ako ang unang sasagot.

Kapag may kailangang magsakripisyo.
ako na lang.

At sa bawat pagkakataong pinipili
kong unahin ang iba.

unti-unti kong isinasantabi ang
sarili kong pangarap.

Sarili kong pahinga.
Sarili kong kaligayahan.

Hanggang sa dumating ang araw,
na tumingin ako sa salamin.

At parang hindi ko na kilala ang taong
nakatingin pabalik sa akin.

Pagod.
Tahimik.

At sanay nang sabihing,

"Okay lang ako."
Kahit hindi naman.

Doon ko unang naintindihan,

na ang pagmamahal sa sarili ay
hindi pagiging makasarili.

Ito ay pag-alalang may puso
ka ring napapagod.

May isip ka ring nalilito.
May pangarap ka ring karapat-dapat tuparin.

Hindi mo kailangang ubusin ang sarili mo

para lang mapatunayan na
mahal mo ang pamilya mo.

Dahil ang taong marunong magpahalaga sa sarili.
mas may kakayahang magmahal nang totoo.

Ngayon.

natututo na akong magpahinga
nang walang guilt.

Matutong tumanggi kapag kailangan.

At alalahaning hindi lang ako
tagapag-alaga ng ibang tao...

tao rin akong kailangang alagaan.

At iyon marahil.

ang isa sa pinakamahalagang
aral na natutunan ko.

Kapag pinili mong pahalagahan
ang sarili mo.

hindi ka nababawasan.
Mas nagiging buo ka.