Strefa Spokoju

Strefa Spokoju dziś niemal w pełnym składzie — na pierwszej konferencji psychologicznej zorganizowanej przez Akademię WSB w Cieszynie. 💚

Rozmawialiśmy o tym, jak dbać o dobrostan psychiczny we współczesnym świecie. Wśród tematów znalazły się nowe technologie, różnorodność nurtów psychoterapeutycznych i wszechobecna poppsychologia — treści, które tak łatwo znaleźć, a czasem tak trudno ocenić.

Szczególnie zapadło nam w pamięć wystąpienie otwierające konferencję, wygłoszone przez prof. Bogdana de Barbaro. Opowiadając o modernizmie i postmodernizmie, pokazywał, jak zmienia się nasze spojrzenie na człowieka.

Zabieramy z niego przede wszystkim zachętę do ciekawości drugiej osoby. Do wychodzenia poza utarte schematy, otwartości na różnorodność i rozmowy, w której jest miejsce na argumenty oraz słuchanie. Do tego, by różnice mogły nas wzbogacać, a spór nie musiał przeradzać się w wojnę.

Życzliwość, wzajemność, otwartość — te słowa zostają z nami po dzisiejszym spotkaniu.

Było dużo wiedzy, głębokich refleksji i inspiracji do naszej pracy. Cieszymy się, że mogłyśmy być częścią tego wydarzenia, uczyć się u źródła i poszerzać własną perspektywę.

Bo tworząc Strefę Spokoju dla innych, same też chcemy się rozwijać, słuchać i lepiej rozumieć. 🌿

POCZUCIE WINY I WSTYD. Dwa uczucia, które potrafią odebrać nam spokój.

„Znowu nie dałam rady”.
„Powinnam była zrobić więcej”.
„Inni jakoś sobie radzą, a ja?”
„Co ze mną jest nie tak?”

Znasz te myśli?

Poczucie winy mówi:
„Zrobiłam coś niewłaściwego”.

Wstyd idzie o krok dalej:
„To ze mną jest coś nie tak”.

I właśnie tutaj zaczyna się coś, czemu warto się przyjrzeć.

Bo ile razy czujemy się winni, kiedy odpoczywamy?
Kiedy mówimy „nie”?
Kiedy wybieramy siebie zamiast spełniania cudzych oczekiwań?

A ile razy wstydzimy się tego, że nie jesteśmy wystarczająco dobrzy, silni, produktywni czy zaradni?

Czasem przez lata nosimy w sobie przekonania, których nawet nie wybraliśmy.

Że trzeba zasłużyć na odpoczynek.
Że nie wolno zawodzić innych.
Że nasza wartość zależy od tego, ile robimy i jak dobrze sobie radzimy.

A gdyby tak zacząć zadawać sobie inne pytanie?

Nie: „Co jest ze mną nie tak?”

Ale: „Skąd nauczyłam się tak o sobie myśleć?”

Bo nie każde poczucie winy oznacza, że zrobiliśmy coś złego.
I nie każdy wstyd mówi prawdę o tym, kim jesteśmy.

🌿 W Strefie Spokoju chcemy tworzyć przestrzeń, w której można przyglądać się tym emocjom bez oceniania siebie.

A Ty? Kiedy ostatnio poczułaś lub poczułeś winę, choć tak naprawdę tylko zadbałaś lub zadbałeś o siebie?

Zapraszamy na warsztaty!!!

Każde spotkanie w Strefie Spokoju utwierdza mnie w przekonaniu, że największe zmiany zaczynają się od odwagi spojrzenia w głąb siebie.

Na co dzień często jesteśmy zajęci działaniem, obowiązkami i pomaganiem innym. Tymczasem pod powierzchnią bywają emocje, które przez lata nauczyliśmy się omijać.

Złość.
Smutek.
Lęk.
Poczucie odrzucenia.
Bezsilność.

Nie znikają tylko dlatego, że przestajemy o nich myśleć.

Podczas naszych spotkań tworzymy bezpieczną przestrzeń do zatrzymania się, zauważenia tego, co domaga się uwagi i zaopiekowania się sobą z większą czułością i świadomością.

To niezwykłe obserwować, jak uczestnicy otwierają się na siebie, dzielą swoimi doświadczeniami i krok po kroku odzyskują kontakt z własną siłą.

Każdy przechodzi swoją drogę.
Każdy proces wygląda inaczej.
Ale jedno pozostaje wspólne – kiedy dajemy sobie przestrzeń na prawdę, zaczyna się prawdziwa zmiana.

Jestem ogromnie wdzięczna za ludzi, którzy są częścią tej drogi. 🤍

UWAGA MA WAGĘ
ODCINEK 2

Uważność dla smakoszy, czyli jak zostać mistrzem zen… z rodzynką w gębie🫪🧠

Wyobraź sobie scenę:
siedzisz poważnie jak mnich na szczycie góry, w tle śpiewają ptaki… 🦅🌄
a Ty trzymasz rodzynkę. Jedną. Samotną. Lekko pomarszczoną.🙉
I to jest moment, w którym zaczyna się Twoja wielka przygoda z uważnością.🦋

📌Weź rodzynkę.

📌I nie zjadaj jej od razu jak cywilizowany człowiek. To nie jest ten moment.

📌Popatrz na nią, jakby była artefaktem z kosmosu. Serio.

📌Zwróć uwagę na jej fakturę. Czy wygląda jak miniaturowy mózg? (Spoiler: trochę wygląda).

📌Powąchaj ją. Czy pachnie jak dzieciństwo? Jak babcine ciasto? A może po prostu jak… rodzynka?

📌Dotknij jej. Jakie to uczucie? Lepkie? Sprężyste?

📌Włóż ją do ust… ale nie gryź. Pozwól jej tam poleżeć chwilę. Poczekaj…
Dopiero teraz – powoli – ugryź.

🧠👍Gratulacje. Właśnie zrobiłeś coś, czego Twój mózg na co dzień nie ogarnia.

A co na to neurobiologia?🎆

Kiedy jesz jak zwykle to Twój mózg działa w trybie autopilota.🥝🍅🥭
Ale kiedy robisz coś tak absurdalnie wolno jak analizowanie rodzynki:

➡️aktywuje się kora przedczołowa (czyli ta część mózgu od „ogarniam życie”),
➡️wycisza się ciało migdałowate (czyli „PANIKA, STRES, DRAMAT!”),
➡️a układ nagrody mówi: „wow, jedzenie może być… doświadczeniem?!”
➡️Czyli w skrócie: robisz slow-motion dla mózgu i on to uwielbia.

Po co to wszystko?
✳️Uważność to taki mentalny przycisk „pauza”.

Nie robi z Ciebie mnicha (chyba że bardzo chcesz hi hi… autorka rozważa taką opcję za każdym razem po męczącym dniu w pracy)

Ale sprawia, że:

✅mniej się spinasz,
✅bardziej czujesz,

Masz teraz ochote zjeść rodzynkę w dziwny sposób? ❤️ zrób to!
Hura!!! właśnie zrobiłeś pierwszy krok do uważności.🌹

I to bez wyjeżdżania w Himalaje.

Gratulacje. Twój mózg jest lekko zaskoczony – i bardzo zadowolony.

Uważnej majówki Ci życzę 🌿🍄🌸🍇

Twoja uważna na Ciebie – ASG
Ze Strefy Spokoju