Arada&Aninda R.

รับวัคซีนอายุ 2 เดือน (น้องโดนจิ้มไป 2 เข็ม กับหยอดยา)
น้ำหนัก: 4,652 กรัม
ส่วนสูง: 54.5 เซนติเมตร

#วัยทอง 2ขวบ เค้าว่ากันว่า หนู จะไม่น่ารัก
แต่. . .จริงๆแล้ว หนูน่าสงสารมากนะ

เพราะ มันเป็นช่วง #พัฒนาการสำคัญ ที่ธรรมชาติออกแบบมาให้ " หนู " มีการปรับตัว
ครั้งใหญ่ ที่สุด #ครั้งแรกในชีวิต

หนูต้องเจอกับ ภาวะ " #วัยทอง2ขวบ" เนื่องจาก

1. หนูมี #พัฒนาการด้านอารมณ์และอัตลักษณ์

หนู เริ่มมีความเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น
และ เริ่มเข้าใจว่า หนูเป็นบุคคลที่แยกจากพ่อแม่ได้เป็นครั้งแรก แต่ ‼️
( หนูก็ยังค่อนข้างสับสน เพราะหนูก็ยังต้องการ พ่อกับแม่ มากๆอยู่ )

พ่อกับแม่ ได้โปรด เปิดโอกาสให้หนูมี
#อิสระในการตัดสินใจ เช่น เลือกเสื้อผ้าเอง หรืออย่าบังคับหนู ถ้าหนูจะปฏิเสธอาหารที่ไม่ชอบ
นะจ๊ะ 🩷

2. หนูเริ่ม #การเรียนรู้การควบคุมอารมณ์

#สมองของหนู กำลังพัฒนา แต่ยังควบคุมอารมณ์ได้ไม่ดีนัก

ทำให้หนูเกิดอารมณ์ฉุนเฉียว งอแง หรือ โกรธง่าย (เช่น นั่งร้องไห้กรี๊ดเมื่อไม่ได้ของเล่น)

พ่อกับแม่ได้โปรด #โอบกอดหนู และ #ช่วยสอนให้หนูควบคุมอารมณ์ตัวเอง ด้วยนะจ๊ะ 🩵

3. หนูมี #การพัฒนาด้านภาษา เพิ่มขึ้น

หนูเริ่มเรียนรู้คำศัพท์มากขึ้นแต่ยังสื่อสารได้ไม่ดีนัก
บางครั้งจึงใช้การร้องไห้หรือโวยวายแทนการพูด

แม่ช่วยค่อยๆ #สอนหนูพูด หน่อยนะจ๊ะ 🩷

4. หนูอยากลอง #การสำรวจโลกและการทดลองขีดจำกัด ของตัวเอง และ ทุกสิ่งบนโลก

ธรรมชาติออกแบบให้ หนู ในวัยนี้อยากสำรวจสิ่งรอบตัวมากขึ้น

หนูจะอยากลองทำสิ่งใหม่ ๆ เล่นอะไรแปลกออกไป จนบางครั้งเสี่ยงอันตราย (เช่น ปีนขึ้นที่สูง)

พ่อกับแม่ ช่วย #เปิดโอกาสให้หนูได้ทดลอง และ #ช่วยดูแลหนูอยู่ข้างๆ ด้วยนะจ๊ะ
หนูอยากลองทำ แต่ หนูก็กลัวจะไม่ปลอดภัย 🩵

ถ้าพ่อแม่เข้าใจหนู หนูสัญญาว่าจะก้าวผ่านช่วงชีวิตที่แสนยากลำบากนี้ ไปได้ด้วยดี และ
หนูจะเป็นเด็กที่ดีขึ้น หนูสัญญา 🩵🩷

บทความโดย Akira And Mom

#วัยทอง2ขวบ

บันทึกไว้เป็นความทรงจำ…
วันที่ 18 เมษายน 2568 เวลาประมาณ 07.50 น.

รดาโดนประตูหนีบนิ้วมือ ร้องไห้ลั่นบ้าน
ม๊ะมี๊รีบหยิบเสื้อคลุม สมุดประจำตัวรดา แล้วบึ่งรถไป รพ. ทันที ในขณะที่ขับรถไป รดาก็ร้องไห้ตลอดทาง (คงเจ็บมากใช่ไหมลูก) ม๊ะมี๊ต้องตั้งสติขับรถ สู้กับเสียงร้องไห้ของรดาตลอดทาง แล้วก็โทรบอกป๊ะปี๊ว่ากำลังไป รพ. พอไปถึงคุณหมออยู่เวรก็ตรวจเช็คอาการให้เบื้องต้น สักพักป๊ะปี๊ก็ตามมาทันพอดี ที่จะพารดาเข้าเอ็กซเรย์ดูว่ามีกระดูกตรงไหนหักรึเปล่า แล้วก็นั่งรอหมอศัลยกรรมเด็กเพื่อที่จะถอดเล็บ ทำแผล ประมาณ 20 นาที ระหว่างที่รอก็มีร้องไห้งอแง หยุดร้องกินนมกินขนมบ้าง

คุณหมอมาถึงก็ดูผลเอ็กซเรย์ โชคดีที่ไม่มีกระดูกแตกหรือหัก แล้วก็พาเข้าห้องทำแผล หนังชีวิตมาเลยค่ะ😭 คนเป็นพ่อเป็นแม่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ยืนรอข้างนอก เดินไปเดินมา ได้ยินเสียงลูกร้องไห้ ทั้งกรีดร้องเสียงดังมาก (ช่วยอะไรไม่ได้เลย แล้วอยู่ๆ น้ำตามันก็ไหลออกมาเองแบบบอกไม่ถูก) ยืนมองนาฬิกาสลับไปมาอยู่นานพอสมควร พยาบาลก็เปิดม่านแล้วอุ้มรดาออกมา ม๊ะมี๊รีบวิ่งเข้าไปรับรดาแล้วกอดรดาไว้แบบนั้น สักพักป๊ะปี๊ก็มาอุ้มเปลี่ยนให้ม๊ะมี๊ไปคุยกับคุณหมอ

สรุปว่า… ไม่ส่วนไหนแตกหัก แต่เล็บนิ้วกลางข้างขวาของรดาฉีกหลุดออกมาเกือบหมด คุณหมอต้องถอดเล็บให้ และตรงโคนเล็บที่ฉีกไปเป็นแผลใหญ่ คุณหมอจำเป็นต้องเย็บแผลให้ 2 เข็ม ส่วนนิ้วนางเป็นแผลไม่ใหญ่มากแค่ล้างทำความสะอาดแผลแล้วติดพลาสเตอร์ไว้ คุณหมอนัดมาล้างแผลที่ รพ. ทุกวัน จนกว่าแผลจะแห้ง (คุณหมอแจ้งว่าประมาณ 2 อาทิตย์) และนัดติดตามดูแผลทุก 1 อาทิตย์ เด่วรอรับยาฆ่าเชื้อและยาแก้ปวดไปกิน แล้วพาคนไข้กลับบ้านได้นะคะ

พอกลับถึงบ้าน… ม๊ะมี๊แทบขาทรุด ปวดท้อง ท้องแข็งไปหมด เดินไปเข้าห้องน้ำ ล้างมือ ส่องกระจก ตกใจสภาพตัวเอง นี่เราเหมือนอิเพิ้งคนนึง ผมเผ้ารุงรัง ใส่ชุดนอนดีที่มีเสื้อคลุม หน้าไม่ได้ล้าง ฟันไม่ได้แปรง สภาพตอนอยุ่ รพ.หญิงท้องแก่อุ้มกระเตงลูกวัย 2 ขวบ ที่กำลังร้องไห้เสียงดังลั่น รพ. สภาพคงไม่น่าดูแน่ๆ บอกเลยว่าตอนนั้นไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่คิดว่าตัวเองกำลังท้องด้วยซ้ำ ห่วงแต่ลูก ภาวนาขออย่าให้เป็นอะไรมาก ที่แย่กว่านั้นตอนยืนร้องไห้ แล้วเดินไปเดินมารอรดาทำแผล สภาพคงแย่มากๆ ใครเห็นคงไม่รู้จะสงสารหรือเวทนากันแน่

งื้ออออออ 😭😭😭