tarkanozcetin

Batı’nın kedisiz sokaklarını örnek gösterenler, fareleri görmezden geliyor.

“Gelişmiş ülkelerin sokaklarında kedi yok, onlar bilmiyor mu?” deniliyor.

Peki New York neden yıllardır farelerle savaşıyor? Neden özel mücadele ekipleri ve yöneticileri kuruyor? Paris neden her yıl binlerce kez fare ve sıçanlarla mücadele etmek zorunda kalıyor?

Paraları var. Teknolojileri var. Profesyonel ekipleri var. Ama fareler de hala var.

Bizim şehirlerimizde ise yüzyıllardır başka bir değer var: Kediler ve onlarla geliştirdiğimiz birlikte yaşama kültürü.

Batı’nın bilimini, teknolojisini, iyi şehircilik uygulamalarını elbette örnek alalım. Ama yaptığı her şeyi sorgulamadan doğru kabul etmeyelim.

Çünkü medeniyet, sokakta kedi olmaması değildir. Medeniyet, insanın birlikte yaşadığı canlılarla nasıl bir ilişki kurduğudur.

Ben kedilerin tarafındayım. Bunu saklamıyorum.

Ama dayandığım şey yalnızca sevgim değil:

Bilim, tarih ve birlikte yaşama kültürümüz...

Dün “Kediler giderse fareler gelir” dedim.

Bugün sosyal medyada buna karşı yeni bir iddia dolaşıyor:
“Kediler besleniyor, karınları doyuyor, artık fare avlamıyorlar.”

Peki bilim gerçekten böyle mi söylüyor?

Hayır.

Bilimsel çalışmalar, kedilerin kemirgenler üzerindeki etkisinin yalnızca onları yakalayıp öldürmekten ibaret olmadığını gösteriyor. Kedinin varlığı, dolaştığı alan ve hatta kokusu bile sıçanların davranışlarını değiştirebiliyor.

Üstelik avlanma dürtüsü ile açlık aynı şey değil.

Kediler yüzyıllardır şehirlerimizin sessiz muhafızları.

Kedileri bugün sokaklardan toplarsanız, yarın karşınıza ne çıkacağını da düşünmek zorundasınız.

“Abartıyorsun” diyenler yarını beklesin.

Yarın New York ve Paris'e bakacağız.

Rakamlarla...

Belgelerle...

Bilimle…

Bugün bir baba olarak tarif etmesi zor bir gurur yaşıyorum.

Büyük kızım hekim oldu; şimdi Kalp ve Damar Cerrahisi yolunda ilerliyor.
Bugün de küçük kızımın Tıp Fakültesini kazandığını öğrendik.

İki kızım…
İki Cumhuriyet kadını…
İki Türk hekimi…

Onlardan tek bir beklentim var:

Çok çalışmaları, bilimin peşinden gitmeleri, iyi hekim olmaları ama her şeyden önce bu topraklara olan borçlarını hiç unutmamaları.

Çünkü ben çocuklarıma hep şunu söyledim:
Bu ülke zor zamanlardan geçebilir. Eksikleri, yanlışları, haksızlıkları olabilir. Ama çözüm, umudu kesip vatanını terk etmek değil; daha iyisini yapmak için mücadele etmektir.

Atatürk'ün kurduğu Cumhuriyet bize yalnızca bir vatan bırakmadı; kız çocuklarının okuyabildiği, meslek sahibi olabildiği, bilimin ve aklın yolunda özgürce yürüyebildiği bir gelecek bıraktı.

Şimdi sıra onlarda.

Bu ülkenin çocuklarını iyileştirecekler.
Bu ülkenin insanlarına hizmet edecekler.
Bilgilerini, emeklerini ve vicdanlarını bu topraklardan esirgemeyecekler.

Benim onlara bırakabileceğim en büyük miras da belki budur:

Vatanınızı sevin. Cumhuriyetinize sahip çıkın. Bilimden ayrılmayın. Ve ne olursa olsun, bu güzel ülkenin geleceğinden vazgeçmeyin.

Bugün sizinle gurur duyuyorum kızlarım.
Ama asıl gururu, yıllar sonra bu ülkeye yaptıklarınızla yaşayacağım.

Yolunuz Gazi Mustafa Kemal'in yolu, rehberiniz bilim, hizmetiniz bu güzel vatana olsun.

Bir baba daha ne ister…

Diyarbakır’daki kuduz vakasıyla ilgili haberleri, resmi açıklamaları ve bilimsel literatürü karşılaştırdım. Karşımıza cevaplanması gereken önemli sorular çıkıyor:

Çocuk 3 yaşında mı, 4 yaşında mı? Isırıldı mı, tırmalandı mı? Temas iki ay önce mi, dört ay önce mi gerçekleşti? Gerçekten dudağından mı yaralandı? “Kuduz kedi” ifadesinin bilimsel dayanağı ne?

Yeni yazımda bu çelişkileri tek tek ele alıyor, 10 binden fazla insan kuduzu vakasını kapsayan bilimsel veriler ve Dünya Sağlık Örgütü kaynaklarıyla dört aylık kuluçka süresini de inceliyorum.

Kuduz son derece ciddi bir halk sağlığı sorunudur. Tam da bu nedenle bilgiler de aynı ciddiyetle sorgulanmalıdır.

Diyarbakır Kuduz Vakasında Cevap Bekleyen Sorular

Lütfen sonuna kadar okuyun ve mutlaka paylaşın. Çünkü korku hızla yayılır; gerçeğin yayılması ise hepimize bağlıdır...

33 yıldır kedilerle çalışan bir veteriner hekim olarak son dönemde kediler üzerinden oluşan dili ve atmosferi dikkatle izliyorum. Nereye doğru gidildiğini görüyorum. Şimdilik bunun ötesinde bir değerlendirme yapmak istemiyorum...

Ama bir konuda sessiz kalamam!

Isırma mı, tırmalama mı olduğu dahi haberlerde farklı aktarılan tek bir olay üzerinden kedilerin toplum sağlığı için tehdit olarak gösterilmesine ve bunun binlerce sahipsiz kedinin yaşamını tehlikeye atabilecek bir korkuya dönüşmesine izin vermemeliyiz.

FeliAIM gerçekten kedi nefrolojisinde yeni bir dönemin başlangıcı olabilir mi? AIM mekanizmasını, FeliAIM ile AIM30 arasındaki farkı ve bu gelişmenin kedi tıbbının geleceği için ne ifade ettiğini ele alıyorum.

8 Ağustos Dünya Kedi Günü

Bazıları kedileri sever…
Bazılarıysa onları sırtında taşır.

Benimki tam 33 yıldır süren, hiç bitmesini istemediğim bir yol arkadaşlığı. Kedilerin sağlığı, mutluluğu ve hak ettikleri yaşam için çalışmaya devam edeceğim.

İyi ki varsınız, iyi ki hayatımızdasınız.

Dünya Kedi Günü kutlu olsun!